Oddałem swoje nazwisko jej dzieciom. Teraz muszę je utrzymywać, podczas gdy ona żyje szczęśliwie z ich biologicznym ojcem. Opowiem wam, jak z „fajnego gościa” stałem się oficjalnym bankomatem dla dwójki dzieci, które piszą do mnie tylko wtedy, gdy potrzebują kasy na kino, a w Wigilię mnie ignorują. Wszystko zaczęło się trzy lata temu. Poznałem Martę – niesamowitą kobietę, rozwódkę z dwójką dzieci w wieku 8 i 10 lat. Zakochałem się po uszy. Całkowicie oślepłem. Ona ciągle powtarzała: „Dzieci cię uwielbiają!” A ja, jak prawdziwy frajer, jej wierzyłem. Oczywiście, iż mnie lubiły – co weekend zabierałem je do parku rozrywki. Pewnego dnia, w tych rozmowach, w których mówi się rzeczy, których nigdy się potem nie cofa, Marta mówi: — Tak mi przykro, iż dzieci nie mają nazwiska ojca. On nigdy ich oficjalnie nie uznał. I ja, w swoim „najmądrzejszym” życiowym momencie (tak, to sarkazm), odpowiadam: — Mogę je przysposobić. I tak traktuję je jak swoje. Znacie ten moment z filmów, kiedy czas się zatrzymuje i głos narratora zza kadru mówi: „Wtedy już wiedziałem, iż to się źle skończy”? U mnie nie było takiego głosu. Powinien być. Marta rozpłakała się ze szczęścia. Dzieci mnie przytuliły. Czułem się jak bohater. Głupi bohater, ale jednak. Przeszliśmy przez wszystko – adwokatów, sąd, urzędowe pisma. Dzieci oficjalnie stały się Sebastianem Kowalskim i Kamilą Kowalską – Z MOIM nazwiskiem. Byłem szczęśliwy. Marta była szczęśliwa. Zrobiliśmy choćby małą „rodzinną ceremonię” z tortem. Sześć miesięcy później. SZEŚĆ. Marta mówi: — Musimy porozmawiać… Nie wiem, jak ci to powiedzieć, ale… Tomek wrócił. — Jaki Tomek? — pytam, choć już wiem. — Ojciec dzieci. Zmienił się. Dojrzał. Chce wrócić do rodziny. Zatkało mnie. Dosłownie. — I co zrobisz? — Dam mu szansę. Dla dzieci, rozumiesz? Oczywiście, iż rozumiałem. Rozumiałem to tak wyraźnie, jakby ktoś pokazał mi wyjście z neonowym napisem. — Marta, ja JE ADOPTOWAŁEM. To są moje dzieci, zgodnie z prawem. — Tak, tak… potem się tym zajmiemy. Najważniejsze, żeby dzieci miały ojca. „Potem się tym zajmiemy.” Jakby chodziło o niezapłacony rachunek za prąd. Poszedłem do swojego adwokata. O mało co nie zakrztusił się kawą. — Podpisałeś pełną adopcję? — Tak. — Jesteś ich ojcem. Ze wszystkimi obowiązkami – alimentami, szkołą, opieką medyczną. Wszystko. — Ale już nie jestem z ich matką… — To nie ma znaczenia. Jesteś ojcem. Tak działa polskie prawo. No i jestem – płacę alimenty Marcie, która szczęśliwie mieszka z Tomkiem w MOIM mieszkaniu. Bo „dzieci potrzebują stabilizacji i nie można ich przeprowadzać”. MOJE mieszkanie. Kupione za moje pieniądze. Ja się wyprowadziłem, bo „dla dzieci to za duży stres”. Najgorsze? Tomek – ojciec widmo, który latami nie dawał choćby złotówki – teraz prowadza dzieci do parku, na piłkę i jest bohaterem rodziny. A ja dostaję co miesiąc maila od prawniczki: „Przypomnienie o alimentach: XXXX zł” Z jakąś smutną emotką. Jakby to coś pomagało. W zeszłym miesiącu Sebastian pisze: — Cześć, możesz przelać mi jeszcze trochę? Potrzebuję nowych butów. — A Tomek nie może ci kupić? — On powiedział, iż ty jesteś moim legalnym tatą. On tylko tatą z serca. Tata z serca. Jak wygodnie. Ja jestem tata od przelewów. Adopcji praktycznie nie da się cofnąć. Sąd uznałby mnie za tego złego, który chce „wyrzec się dzieci”. Znajomi już mnie nie pocieszają. — Stary, w którym momencie uznałeś, iż to był dobry pomysł? — Byłem zakochany. — Zakochanie nie powinno wyłączać mózgu. Ma rację. Dziś, gdy widzę faceta z dziećmi nie swoimi, mam ochotę krzyczeć: „NIE PODPISUJ! Bądź wujkiem, chłopakiem, kim chcesz – ALE NIE PODPISUJ!” Mama tylko powiedziała: „Miłość zrobiła z ciebie głupka” i przytuliła mnie tak, iż aż bardziej zabolało. Wczoraj znowu: „Dodatkowy wydatek: wyprawka szkolna – XXXX zł” Dodatkowy. Jakby szkoła nie była co roku. A Marta wrzuca zdjęcia „szczęśliwej rodzinki”. Dzieci – z MOIM nazwiskiem – obok faceta, który je kiedyś zostawił. Hit? Kamila (10 lat, tak, ma już Instagrama…) w swoim bio napisała: „Córka Marty i Tomka ❤️” Moje nazwisko? Ani śladu. Jestem anonimowym sponsorem ich życia. I jestem teraz – sam, z 2000 zł mniej co miesiąc, z dwojgiem „dzieci”, które piszą tylko gdy potrzebują przelew, i z pełną świadomością, iż przez miłość zrobiłem największą głupotę życia. Jedyne dobre? Gdy ktoś mnie pyta, czy mam dzieci, mogę powiedzieć „tak” i opowiedzieć tę historię przy kolacji. Wszyscy się śmieją. Ja tylko w środku płaczę. A wy? Podpisaliście kiedyś coś „z miłości”, co potem kosztowało was nerwy i pieniądze… czy tylko ja jestem geniuszem, który oddał nazwisko i konto bankowe w promocji dwa w jednym?