Odrzuć to! Obещалаś, iż zwolnisz się!
Krzysztofie, zwariowałeś? zapytała Jadwiga, łapiąc oddech. Kto rezygnuje z takiej posady? Wiesz, ile tam zarabia się?
Za pieniądze się poddałaś, odpowiedział złośliwie Krzysztof. Czy może władza cię zwariowała?
Czytelnik nie cierpi scen, w których bohaterka łka nad zimną herbatą. A co zrobić, kiedy nasza bohaterka nie pije kawy, a pierwsze spotkanie ukazuje ją zamyśloną przy szklance zimnego naparu? Zamiast herbaty można podać kompot, sok czy mleko, ale dramatyzm nie zniknie.
Jadwiga siedziała w wygodnym, ale niekomfortowym fotelu, przysiadła na krawędzi i spuściła ciężką głowę nad szklanką zimnego kompotu. Myśli były przytłaczające, sytuacja bez wyjścia. Jedynym pocieszeniem było to, iż jej syn tego nie widział. Obóz sportowy w BielskuBiałej na cały miesiąc zabrał mu codzienną opiekę, obiecując powrót szczęśliwy i pełen energii.
Choć obóz w pewnym stopniu przyczynił się do ciężaru rozterek, prawdziwą przyczyną był Krzysztof mąż Jadwigi. Słowo był wciąż niejasne: czy dalej jest jej mężem, czy już przeszłość? To pytanie dręczyło Jadwigę mąż Schrodingera.
W końcu Krzysztof otworzył drzwi i rzucił ostatnie słowa:
Dość! Nie chcę cię już widzieć! Zrujnowałaś mi życie! Odchodzę!
Jego słowa brzmiały jasne, ale nie wiadomo, czy to wyjazd tymczasowy, czy na zawsze. Nie przyniosły odpowiedzi, a pytania pozostały bez odpowiedzi.
W rzeczywistości winę można było położyć na obóz sportowy, do którego wysłano ich syna, Wiktora. Jadwiga zapłaciła za niego część premiowego wynagrodzenia, nie zużywając całej podwyżki. Krzysztof krzyknął:
Wyrzucić czterdzieści tysięcy złotych z budżetu rodzinnego nie wymaga geniuszu! Ale trzeba to przedyskutować! Może mamy ważniejsze potrzeby?
Pieniądze mamy! Co trzeba, to kupimy! odpowiedziała Jadwiga, wzruszając ramionami.
Krzysztof, wykrzykując do drzwi, usłyszał wiele, co uraziło go jako męża i rozdarło czternaście lat małżeństwa. Najgorsze jednak było to, iż Jadwiga nie była winna niczego w jego oczach była według niego najgorszą żoną.
Gdybyś mnie kochała, nie wchodziłabyś w niepotrzebne sprawy! Siedziałabyś cicho, ciesząc się życiem! A ty chcesz zawsze wyjść na przód!
Jadwiga nie rozumiała, co zrobiła źle. Pracowała, dbała o dom, wychowywała syna i nie brakowało jej miłości dla męża. Wprost zapytała o to, ale otrzymała jedynie kolejne krzyki i zarzuty.
Dlaczego? Za co? dręczyła się Jadwiga, a kompot wciąż stygnął. A jeżeli pieniądze leżały od dawna, czemu dopiero teraz? Skąd ten obóz się wtrącił?
Komercyjne biura w Warszawie przypominają labirynty; bez mapy nie znajdziesz adekwatnej firmy. Pracownicy z czasem uczą się topografii budynków i mają pod ręką wszystko, co potrzebne. To mrówkowy mrowisko biurowe, gdzie spotkali się Jadwiga i Krzysztof.
Oboje byli menedżerami telefonicznej bazy klientów ludźmi bez wykształcenia, którym dawano telefon i zimną listę kontaktów, a ich zadaniem było dzwonić i sprzedawać. Przy pierwszym spotkaniu już udowodnili swoją wartość i byli w stałym etacie, ale ciągły stres i napięcie zmuszały ich do ucieczki na przerwę w pobliskim parku Łazienki.
Tam, w cieniu drzew, ich drogi się połączyły. Pracowali w różnych firmach, a gdyby nie park, może nigdy się nie poznali. Wspólne problemy i wzajemne dopytywanie się budowały więź. Ich sympatia przerodziła się w krótki, ale przewidywalny związek.
Mimo iż Jadwiga posiadała mieszkanie odziedziczone po babci, chciała, by w domu panowała nie tylko miłość, ale i stabilność, co wymagało pracy. Młode małżeństwo pragnęło poświęcić się sobie, ale odkładało życie na później, dzieląc się wieczorami sukcesami i porażkami w pracy.
Po trzech latach małżeństwa pojawiło się pytanie:
Dostałam propozycję awansu, powiedziała Jadwiga. I jestem w ciąży.
Super! wykrzyknął Krzysztof.
Co cię tak cieszy? zapytała z uśmiechem.
Dziecko, oczywiście! odparł. Awans nie zniknie, ale dziecko trzeba urodzić!
Jadwiga dopiero później zrozumiała, iż Krzysztof wybrał dziecko zamiast awansu, który wówczas nie był jej obiecany. Podczas jej urlopu macierzyńskiego cała odpowiedzialność spoczęła na Krzysztofie, który musiał mocno się postarać w pracy. Menedżerska pensja to minimalna podstawa, a reszta to prowizje od transakcji. Większe transakcje większa wypłata. Krzysztofowi nie udało się dostać podwyżki, chociaż starał się.
Gdy Jadwiga wróciła z urlopu, jej własna podwyżka została odrzucona ze względu na ciążę. Od tego czasu w rodzinie narodziła się lekka niepewność. Jadwiga tłumaczyła to zazdrością o syna, a Krzysztof zostawał dłużej w biurze. Obaj jednocześnie awansowali on został starszym menedżerem, ona kierowała działem.
Krzysztof niechętnie przyjmował gratulacje, ale chętnie dziękował, gdy je otrzymywał. Wtedy zaczął naciskać, by Jadwiga poświęciła więcej czasu domu i dziecku.
niedługo będę szefem działu, mówił. Po co ci siedzieć w tych zakurzonych biurach? Lepiej zajmij się domem i dzieckiem, a ja was utrzymam!
Krzysztofie, nie mogę odejść, kiedy właśnie dostałam awans, protestowała Jadwiga. Zaufali mi! Nie mogę zawieść ludzi!
Czyli praca ważniejsza niż rodzina?
Pytanie było niewygodne. Dla Jadwigi wszystko było ważne dom, dziecko i praca.
Zróbmy tak: najpierw dokończę przydzielone zadania, potem zrezygnuję, zaproponowała.
Krzysztof zgodził się, nie wiedząc, iż szef Jadwigi planuje przekazać jej oddział. Kiedy dostała rozkaz, była zdumiona:
Nie pytały mnie! mówiła zdezorientowana. Przyszedł szef, wręczył rozkaz, kwiaty, gratulacje, a ja nie miałam szansy się wypowiedzieć!
Odrzuć to! zdecydowanie kazał Krzysztof. W poniedziałek przyjdź do pracy i odmów! Obiecałaś, iż zwolnisz się!
Krzysztofie, zwariowałeś? wróciła do siebie Jadwiga. Kto odrzuca taką posadę? Wiesz, ile tam zarabia?
Zbudujemy remont, kupimy auto, wyślemy Wiktora do dobrej szkoły!
Wyjedziemy na wakacje, nie będziemy odkładać trzy lata na jedną podróż!
Za pieniądze się poddałaś, odparł złośliwie. Czy władza ci zawirzyła w głowie?
Przede wszystkim myślę o rodzinie! broniła się Jadwiga. Zdarza mi się łączyć pracę i dom, wszystko jest czyste i gotowe. Dla ciebie zawsze mam czas!
Krzysztof przestał narzekać, gdy Jadwiga kupiła samochód samodzielnie i przekazała mu kluczyki. Wszystko wróciło do normy w rodzinie znów panowała pogoda. Remont został ukończony, syn trafił do dobrej szkoły, dwa razy w roku wyjeżdżali na urlop.
Nagle pojawiła się nowa potrzeba:
Musimy kupić drugi samochód, rzekła Jadwiga. A ja muszę odświeżyć umiejętności jazdy.
Czy ja już nie nadaję się jako kierowca?
Przenoszą mnie do centrali, odparła Jadwiga. To w samym sercu miasta. jeżeli będziesz mnie woził, na pewno spóźnisz się w korkach.
Dobrze, jeżeli to konieczne westchnął Krzysztof. Czy naprawdę musimy to zrobić?
Przeszliśmy już tę drogę, podkreśliła Jadwiga. Korzystaj z okazji, kiedy przełożeni cię wspierają, i zbieraj wszelkie benefity!
Wtedy znowu pojawił się koszt obozu sportowego czterdzieści tysięcy złotych. Jadwiga uznała, iż to inwestycja w zdrowie i rozwój Wiktora, więc przeleła pieniądze, nie zdając sobie sprawy, iż to była przyczyna kolejnych kłótni.
W rezultacie Krzysztof nie otrzymał podwyżki, a jego jedynym awansem było przejście na wyższy szczebel po piętnastu latach.
Wspomnienia o tym, jak namawiał Jadwigę do rezygnacji i zostania gospodynią, powróciły, gdy ich małżeństwo było już na krawędzi.
Pewnego wieczoru, gdy klucz w zamku kliknął, Jadwiga usłyszała dźwięk powrotu Krzysztofa:
Wróciłem oznajmił, wchodząc do pokoju.
Po rzeczy? zapytała.
Patrząc na nią wyniosle, odpowiedział:
Wróciłem do domu!
Nie! odparła, złośliwie. Wracasz po rzeczy! Nie chcę już z tobą żyć!
Przepraszam rzucił, kierując się w stronę kanapy.
Nie wybaczam! krzyknęła stanowczo. Nie zamierzam ci wybaczyć! Nie powinieneś był wracać!
Wzięła głęboki oddech i powiedziała:
Decyzję podjęłam! Nie potrzebuję takiego mężczyzny! Nie jestem winna, iż nie osiągnąłeś sukcesu, nie jestem winna, iż zarabiam więcej! Nie jestem winna wszystkiego, co mi zarzucałeś! Po pracy i obowiązkach domowych potrafiłam wychować syna, dbać o mieszkanie i poświęcać ci uwagę! Ty po pracy byłeś tylko zmęczony! Nie ma co dalej dyskutować. Zbieraj swoje rzeczy i wyjedź!
Czy już się odnalazłaś? wykrzyknął. Wszystko wiesz, jak zdobywać podwyżki! Ty i twoja szefowa!
Kiedy kolejna szklanka herbaty jeszcze nie ostygła, Jadwiga zdała sobie sprawę, iż od początku ich relacji Krzysztof nosił w sobie ducha rywalizacji. Chciał przewyższyć żonę, a im większy był ich rozłam, tym bardziej niszczył własną miłość. Czy jednak naprawdę kochał ją? To pytanie pozostało otwarte, dopóki nie przestała czekać, aż herbata ostygnie bo herbata pije się gorącą.
**Życiowa lekcja:** pieniądze i awanse nie zastąpią wzajemnego szacunku, zaufania i równowagi między pracą a domem. Prawdziwe szczęście buduje się na partnerstwie, które wspiera, a nie rywalizuje.
