– Okłamałaś mnie! – wykrzyczał Nikodem, stojąc pośrodku salonu, czerwony ze złości. – W jakim sensie cię okłamałam? – Wiedziałaś! Wiedziałaś, iż nie możesz mieć dzieci, a mimo to za mnie wyszłaś! „Będziesz najpiękniejszą panną młodą” – mama poprawiła welon, a Antonina uśmiechnęła się do swojego odbicia w lustrze. Biała suknia, koronki na rękawach, Nikodem w eleganckim garniturze. Wszystko miało być tak, jak marzyła od szesnastu lat: wielka miłość, ślub, dzieci. Dużo dzieci. Nikodem chciał syna, ona córkę, więc umówili się na trójkę – żeby nikt nie był pokrzywdzony. „Za rok będę już niańczyć wnuki” – powtarzała mama, ocierając łzy. Antonina wierzyła w każde słowo. Pierwsze miesiące małżeństwa upłynęły w szczęśliwej mgle. Nikodem wracał z pracy, ona czekała z kolacją, zasypiali wtuleni, a co rano ze ściśniętym sercem sprawdzała kalendarz. Spóźnienie? Nie, wydawało się. Jeszcze miesiąc. Jeszcze. Jeszcze. Zimą Nikodem przestał pytać z nadzieją w głosie „to jak?”. Teraz milczał, gdy Antonina wychodziła z łazienki. – Może pojedziemy do lekarza? – zaproponowała w lutym, kiedy mijał prawie rok. – Już dawno czas – mruknął Nikodem, nie odrywając wzroku od telefonu. Klinika pachniała chlorem i beznadzieją. Antonina siedziała w kolejce razem z innymi kobietami o przygaszonych oczach, przeglądała magazyn o szczęśliwym macierzyństwie i myślała, iż to chyba pomyłka. Z nią wszystko dobrze, po prostu jeszcze się nie udało. Badania. USG. Kolejne badania. Zabiegi, których nazwy zlewały się w jeden niekończący się potok – zimne sofy, obojętne twarze pielęgniarek… – Szanse na naturalne poczęcie – około pięciu procent – powiedziała lekarka, patrząc w dokumentację. Antonina kiwała głową, notowała coś w zeszycie, zadawała pytania. A w środku czuła, jakby wszystko zamarło. Leczenie zaczęło się w marcu. Wraz z nim – zmiany. – Znowu płaczesz? – Nikodem stał w drzwiach sypialni, w jego głosie było więcej irytacji niż współczucia. – To przez hormony. – Trzeci miesiąc? Może już przestań się oszukiwać? Dość tego! Antonina próbowała tłumaczyć, iż terapia tak działa, iż potrzeba czasu, iż lekarze obiecują rezultaty za pół roku, rok. Ale Nikodem już wyszedł, trzaskając drzwiami. Pierwsze in vitro zaplanowano na jesień. Przez dwa tygodnie Antonina prawie nie wstawała z łóżka, bała się zburzyć cud. – Negatywny wynik – usłyszała przez telefon beznamiętny głos pielęgniarki. Antonina osunęła się na podłogę w przedpokoju i siedziała tam, aż Nikodem wrócił. – Ile już na to wydaliśmy? – zapytał zamiast „jak się czujesz?”. – Nie liczyłam. – Ja liczyłem. Prawie sto tysięcy. I co z tego? Nie odpowiedziała. Nie było odpowiedzi… Druga próba. Nikodem wracał po północy, pachniał cudzymi perfumami, ale Antonina niczego nie pytała. Nie chciała wiedzieć. Znowu porażka. – Może już wystarczy? – Nikodem siedział naprzeciw niej w kuchni, kręcił w dłoniach pusty kubek. – Ile jeszcze? – Lekarze mówią, iż trzecie podejście często się udaje. – Lekarze mówią to, za co im płacą! Trzecie podejście przeszła niemal sama. Nikodem „zostawał dłużej w pracy” każdego wieczoru. Koleżanki przestały dzwonić – już nie miały siły pocieszać. Mama płakała do słuchawki, narzekała: taka młoda, taka ładna, za co takie nieszczęście. Gdy pielęgniarka po raz trzeci wyszeptała „niestety”, Antonina choćby nie płakała. Łzy skończyły się gdzieś pomiędzy drugim cyklem leczenia a kolejną kłótnią o pieniądze. – Okłamałaś mnie! Nikodem stał pośrodku salonu, czerwony ze złości. – W jakim sensie? – Wiedziałaś! Wiedziałaś, iż jesteś bezpłodna, a jednak za mnie wyszłaś! – Nie wiedziałam! Diagnozę postawili rok po ślubie, sam byłeś wtedy u lekarza… – Nie kłam! – ruszył w jej stronę, Antonina odruchowo się cofnęła. – Specjalnie to wszystko zaplanowałaś! Znalazłaś frajera, który się z tobą ożeni, a potem – niespodzianka! Dzieci nie będzie! – Nikodemie, proszę… – Dość! – chwycił wazon i cisnął nim o ścianę. – Zasługuję na normalną rodzinę! Z dziećmi! A nie na to! Wskazał na nią, jakby była czymś obrzydliwym, błędem natury. Kłótnie stały się codziennością. Nikodem wracał zły, milczał cały wieczór, a później wybuchał przez najdrobniejsze rzeczy: źle odłożony pilot, przesolona zupa, zbyt głośne oddychanie. – Rozwiedziemy się – oznajmił któregoś ranka. – Co? Nie! Nikodemie, możemy adoptować dziecko, czytałam… – Nie chcę cudzych dzieci! Chcę własne! I żonę, która je urodzi! – Daj mi jeszcze jedną szansę! Proszę. Kocham cię. – A ja już ciebie nie! Powiedział to spokojnie, patrząc jej prosto w oczy. I to bolało bardziej niż wcześniejsze krzyki. – Pakuję się – poinformował w piątek wieczorem. Antonina siedziała na kanapie, otulona kocem, patrzyła, jak rzuca koszule do walizki. Ale nie wytrzymał w milczeniu. – Odchodzę, bo jesteś pustakiem. Nikodem dobijał do najczulszych miejsc. – Znajdę sobie normalną kobietę. Antonina milczała… Drzwi się zamknęły. W mieszkaniu zapanowała cisza. Dopiero wtedy rozpłakała się – pierwszy raz od wielu miesięcy, prawdziwie, szlochała na głos, aż zachrypła. Pierwsze tygodnie po rozwodzie zlały się w jedną szarą plamę. Antonina wstawała, piła herbatę, kładła się. Czasem zapominała jeść. Czasem nie wiedziała, jaki jest dzień. Przyjaciółki przychodziły, przynosiły jedzenie, sprzątały, próbowały rozmawiać – Antonina kiwała głową, zgadzała się na wszystko, potem znów owijała się kocem i patrzyła w sufit. Ale czas mijał. Dzień za dniem, tydzień po tygodniu. I pewnego ranka Antonina pomyślała: dość. Wstała, wzięła prysznic, wyrzuciła wszystkie leki z lodówki i zapisała się na siłownię. W pracy poprosiła o nowy projekt – trudny, na trzy miesiące, wymagający pełnego zaangażowania. W weekendy zaczęła jeździć na wycieczki, potem – na krótkie podróże. Kraków, Gdańsk, Kazimierz Dolny. Życie się nie zatrzymało. Dymitra poznała w księgarni – sięgnęli po ostatni egzemplarz nowego Kinga. – Proszę, pani pierwsza – uśmiechnął się, ustępując jej miejsca. – A jeżeli ja odstąpię panu i zaprosi mnie pan potem na kawę? – wypaliła zaskoczona sama sobą. On się roześmiał, a jej zrobiło się ciepło gdzieś w środku. Przy kawie opowiedział o Darii – siedmioletniej córce, którą wychowuje od pięciu lat samotnie po śmierci żony. O tym, jak ciężko było na początku, jak Daria nie spała nocami, wołała mamę, jak on uczył się zaplatać warkocze z tutoriali na YouTube. – Jesteś świetnym tatą – powiedziała Antonina. – Staram się. Nie chciała go okłamywać. Na trzecim spotkaniu, kiedy zrozumiała, iż to poważna sprawa, iż Dymitr nie jest przypadkowy, powiedziała wszystko. – Nie mogę mieć dzieci. Oficjalna diagnoza, trzy nieudane in vitro, mąż odszedł. jeżeli to dla ciebie ważne – lepiej wiedzieć teraz. Dymitr długo milczał. – Mam Darię – powiedział w końcu. – Potrzebuję ciebie, choćby jeżeli nie będziemy mieć wspólnych dzieci. – Ale… – Dasz radę – przerwał jej dziwną frazą. – W jakim sensie? – Być mamą. Możesz, jeżeli zechcesz. Mojej mamie też postawili taką diagnozę. A jednak siedzę przed tobą. Cuda się zdarzają. Daria zaakceptowała ją zaskakująco szybko. Przy pierwszym spotkaniu była naburmuszona, odpowiadała monosylabami, ale gdy Antonina spytała o ulubioną książkę, ożywiła się i mówiła pół godziny o Harrym Potterze. Przy drugim spotkaniu sama chwyciła ją za rękę. Przy trzecim – poprosiła o zaplecenie „takich samych warkoczy jak Elsa”. – Podobasz się jej – stwierdził Dymitr. – Nikogo jeszcze nie zaakceptowała tak szybko. Dwa lata minęły niepostrzeżenie. Antonina zamieszkała z Dymitrem, nauczyła się smażyć naleśniki w soboty, znała na pamięć wszystkie odcinki „Psi Patrolu” i znalazła w sobie siłę, by znów kochać. Tak naprawdę. Bez strachu, bez oczekiwania zdrady. W sylwestrową noc, gdy zegar wybił północ, Antonina wypowiedziała życzenie. Usta szeptały: „Chcę dziecka”. Od razu się przestraszyła – po co rozdrapywać stare rany? – ale życzenie poleciało gdzieś wysoko, w kosmos. Po miesiącu było opóźnienie. – Niemożliwe – pomyślała Antonina, patrząc na dwie kreski. – Błędny test. Drugi test. Dwie kreski. Trzeci! Czwarty! Piąty! – Dymitrze – wyszła z łazienki z uginającymi się kolanami – ja… chyba… nie wiem, jak to możliwe… Domyślił się, zanim skończyła mówić. Uniósł ją w ramionach, zakręcił po pokoju, całował w czubek głowy, w nos, w usta. – Wiedziałem! Mówiłem ci – dasz radę! Lekarze patrzyli na nią jak na przypadek z innej planety. Przeglądali stare wyniki, zlecali nowe badania. – To niemożliwe – kręcił głową lekarz. – Przy takim rozpoznaniu… Nie widziałam czegoś takiego przez dwadzieścia lat pracy. – Ale jestem w ciąży? – W ciąży. Ósmy tydzień. Wszystko w normie. Antonina się roześmiała. Cztery miesiące później przypadkiem spotkała kolegę Nikodema w supermarkecie. – Słyszałaś o Nikodemie? – zapytał, spoglądając na jej zaokrąglony brzuch. – Trzeci raz się ożenił. I ciągle nic. Z żadną mu nie idzie. – Nie idzie? – No tak. Dzieci. Ani z drugą żoną, ani z trzecią. Lekarze mówią – problem leży po jego stronie. Wyobrażasz sobie? A zawsze wszystko zwalał na ciebie. Nie wiedziała, co odpowiedzieć. W środku była pustka – ani satysfakcji, ani żalu. Nic. Po prostu pustka tam, gdzie kiedyś było uczucie. …Syn urodził się w sierpniu, w słoneczny poranek. Daria siedziała z Dymitrem na korytarzu i denerwowała się najbardziej. – Mogę go potrzymać? – zapytała, zaglądając do sali. – Ostrożnie – przekazała jej Antonina zawiniątko – podtrzymuj główkę. Daria patrzyła na młodszego brata szeroko otwartymi oczami, potem spojrzała na Antoninę. – Mamo, a on zawsze będzie taki czerwony? Mamu… Antonina rozpłakała się, Dymitr ich objął, Daria patrzyła zdziwiona na rodziców i braciszka, nie rozumiejąc, czemu wszyscy płaczą. A Antonina zrozumiała coś bardzo ważnego. Czasem potrzeba tylko adekwatnej osoby obok, by uwierzyć w niemożliwe… A Wy co o tym myślicie? Zostawcie swoje opinie w komentarzach i wesprzyjcie autora lajkiem!