Oliwia dorastała sierotą mimo iż jej rodzice żyli. Swoją matkę znała głównie ze zdjęć i rozmów przez kamerę, a ojciec mieszkał po sąsiedzku, ale kompletnie nie angażował się w jej wychowanie.
Miała czasem wrażenie, iż ojciec wręcz unikał na nią patrzeć, by przypadkiem nie poprosiła go o coś.
Wcześniej Oliwia była zła na matkę, iż ta, goniąc za własnym szczęściem, zapomniała o córce, ale z czasem zaczęła ją rozumieć.
Niełatwo zostać matką w wieku szesnastu lat, zwłaszcza gdy ojciec dziecka jest kolegą z klasy i sąsiadem w jednym.
Dobrze, iż chociaż odważyła się ją urodzić mogła przecież nie zdecydować się na ten krok. Choć matka zostawiła Oliwię pod opieką swoich rodziców, ta była jej za to wdzięczna, bo nie miała pewności, jak potoczyłoby się jej życie, gdyby została przy matce, która raczej nie miała w sobie matczynych uczuć.
Za to dzieciństwo Oliwii było cudowne: rosła otoczona miłością i troską.
Dziadkowie traktowali ją jak oczko w głowie, a matka od czasu do czasu przesyłała z Warszawy modne ubrania i zabawki.
A odkąd Małgorzata wyszła za mąż za Niemca, przesyłki i przelewy pieniężne pojawiały się częściej.
Czasem Oliwii wydawało się nawet, iż matka tak próbuje odkupić swoje winy.
Na osiemnaste urodziny przysłała spory przelew, by dziadek mógł kupić jej mieszkanie w Krakowie.
W końcu dziewczyna dorosła, czekały ją studia, więc własny kąt wydawał się dużo lepszym rozwiązaniem niż akademik.
Małgorzata starała się powoli i subtelnie pokazać Oliwii, iż wszystko, co robi, robi dla niej.
Ku zaskoczeniu dziadków, Oliwia nie miała do matki żalu, choć też nie czuła do niej szczególnej bliskości.
Gdy Małgorzata odwiedzała dom rodzinny, wiele osób brało je za siostry, tak były podobne poza tym Małgorzata dbała o siebie i wyglądała młodo, nikt nie dawał jej więcej niż dwadzieścia pięć lat, choć miała już trzydzieści cztery.
To co, Oliwko, może jednak polecisz ze mną? zapytała matka.
Nie, jeszcze muszę studiować.
No to ucz się, ucz Po kimś musiałaś odziedziczyć tą mądrość. To mój nowy numer. Jakbyś czegoś potrzebowała, pieniędzy albo czegokolwiek, dzwoń śmiało.
Dziękuję, mamo. I tak kupiłaś mi tyle rzeczy i dałaś tyle pieniędzy, iż wystarczy mi na długo.
Oliwia nie zauważyła nawet, jak słowo mamo wywołało u Małgorzaty dreszcz.
Do dziś nie była gotowa na macierzyństwo. choćby swojemu niemieckiemu mężowi powiedziała, iż pomaga rodzicom i młodszej siostrze, a o tym, iż ma w Polsce dorosłą córkę, po prostu milczała.
Wydawało się, iż kocha Oliwię, ale to była jakaś inna miłość nie matczyna, raczej taka, jaką darzy się bliskich krewnych.
Gdy jednak jej mąż ją zostawił zostawił dla rodaczki pierwsze co zrobiła, to przyjechała do córki.
Oliwio, nie masz nic przeciwko, żebym się u ciebie zatrzymała?
Oczywiście, iż nie. I tak niedługo wychodzę za mąż, a po ślubie planujemy z Pawłem zamieszkać razem.
Ślub? Nie za wcześnie? Dopiero co skończyłaś dwadzieścia lat!
Za wcześnie??? chciała dorzucić: Ty urodziłaś mnie w wieku szesnastu, ale ugryzła się w język. Może nie chciała jej przypominać o przeszłości, a może nie chciała wyjść na bezczelną. W końcu była dorosła i mogła decydować sama.
Oliwia często porównywała przyszłych teściów z własną matką. Oni przyjęli ją ciepło, jak rodzinę, podczas gdy Małgorzata w ogóle nie interesowała się, komu córka oddała serce.
Przyjadę na ślub, a teraz muszę odpocząć, zebrać siły. Jadę do Grecji.
Grecja Musi tam być pięknie Paweł też czasem jeździ na delegacje do Grecji. Właśnie wczoraj był na spotkaniu służbowym
Do ślubu zostało kilka dni. Oliwia była wyczerpana przygotowaniami do najważniejszego dnia w życiu.
Paweł miał pilne sprawy i wrócił później niż planował. Mama także wyjechała i nie dawała znaku życia; Oliwia nie wiedziała, co myśleć.
Jednego była pewna: jak wielką euforia sprawi Pawłowi wieść, iż niedługo zostanie ojcem.
Nie planowała dziecka przed ślubem, ale skoro uroczystość już tuż tuż, nikt choćby nie pomyśli, iż biorą ślub przez przypadek.
No nareszcie! Już myślałam, iż zakochałeś się w Greczynce i zmieniłeś zdanie co do ślubu ze mną!
O czym ty, kochanie. Jaka Greczynka? Przecież wiesz, iż romanse mnie nie interesują.
Choć tutaj skłamał Miał taki krótki romans
To było jak szybki wybuch fajerwerków kilka namiętnych dni coś ukrywał przede mną?!
Oliwia stała i nie wiedziała, co się dzieje.
Jakie sekrety? Ja jestem w ciąży z Pawłem, dawno mu mówiłam, żeby cię uprzedził
Słucham?! Jesteś w ciąży z moim mężem?! To jakiś żart?!
Wyglądam ci na kogoś, kto żartuje? Poznaliśmy się w Grecji, spędziliśmy razem kilka niezapomnianych nocy, a potem tutaj, w czasie waszego ślubu Pawle, powiedz jej, jak nam było dobrze!
Wyjdźcie! Oboje wyjdźcie! Nie chcę was znać!
Oliwia, wybacz mi. To wszystko to był błąd!
Błędem było poślubić człowieka, który potrafi być taki nikczemny!
Oliwia złożyła pozew o rozwód. Nigdy nie wybaczyła mężowi, a z matką już więcej się nie kontaktowała.
Wróciła do rodzinnej wsi, do dziadków, tam bezpiecznie urodziła zdrowego chłopca.
O matce i byłym mężu już nic nie wiedziała, zresztą nie miała ochoty ich znać.
Jednak dokładnie miesiąc po narodzinach synka zadzwoniono do niej ze szpitala w Krakowie:
Czy pani jest córką Małgorzaty Nowak?
Tak, stało się coś?
Pani matka zmarła podczas porodu. Wyrażamy współczucie. Urodziła się dziewczynka. Może chciałaby pani zabrać dziecko do siebie? Milczy pani Mamy rozpatrywać kwestę ośrodka czy przyjedzie pani po nią?
Ja Przyjadę!
Oliwia zabrała dziewczynkę. Nie mogłaby postąpić inaczej.
Paweł i tak nie przejąłby się dzieckiem wciąż uważał, iż we wszystkim winna była tylko Małgorzata.
Choć Oliwia myślała, iż winni są oboje, i dzieci nie powinny płacić za grzechy rodziców.
Dzieci to szczęście jej szczęście, a przecież szczęścia nigdy za wielePatrzyła na maleństwo, które śniło cichutko w ramionach, i czuła w sercu dziwną, słodko-palącą wolność. Mała Wiktoria tak postanowiła dać jej na imię była dla Oliwii nie tylko siostrą, ale i symbolem nowego początku.
Nie wiedziała, czy będzie dobrą matką dwóch dzieci, czy podoła trudnościom, czy wybaczy sobie wszystkie wątpliwości i żale. Ale patrząc w rozmarzone oczy synka i nową, cieplutką dłoń córki w swojej dłoni, czuła po raz pierwszy, iż nie robi już nic ani z poczucia obowiązku, ani dla poklasku, ani z lęku przed opinią innych.
Robiła to po prostu z miłości. I już wiedziała, jak bardzo jej ona wystarcza.
Kiedy szła z dziećmi przez kwitnący ogród babci, wśród śmiechu i łagodnego światła, zrozumiała, iż nie musi walczyć o czułość, której sama nie dostała ani żyć według cudzych scenariuszy.
Wystarczy, iż otoczy swoje dzieci tym, czego sama zapragnęła jako dziewczynka: spokojem, domem, prawdą i łagodnością.
Nowa generacja zaczynała się w tym miejscu bez win, bez dawnych żalów. Oliwia pierwszy raz w życiu była po prostu szczęśliwa. I to szczęście szeptała swoim dzieciom do snu, zamykając za sobą przeszłość jednym, czułym pocałunkiem na dwa spokojne, ufne czółka.
