Katarzyna wychowywała się jak sierota, choć jej rodzice żyli. O matce słyszała głównie przez telefoniczne rozmowy i raz na jakiś czas widziała jej zdjęcia, a ojciec mieszkał klatkę obok i mimo tej bliskości, nigdy nie brał udziału w wychowaniu córki.
Często myślałem, iż ten człowiek po prostu bał się spojrzeć w stronę Kasi, aby nie usłyszeć od niej jakiejś prośby czy pytania.
Jeśli kiedyś miała żal do matki za to, iż w pogoni za własnym szczęściem zapomniała o dziecku, teraz z upływem lat zaczęła ją rozumieć.
Pewnie nie jest łatwo zostać z niemowlęciem na rękach mając szesnaście lat, zwłaszcza gdy ojciec dziecka to Twój rówieśnik ze szkoły i sąsiad w jednym.
Dobrze, iż jej matka odważyła się urodzić, bo przecież mogło być zupełnie inaczej. Choć zostawiła Kasię pod opieką własnych rodziców, ta była jej za to wdzięcznabo kto wie, jak wyglądałoby jej życie przy matce, która, jak się wydawało, nie potrafiła kochać po matczynemu.
Zamiast tego Kasia miała szczęśliwe dzieciństwo, otoczona czułością i troską.
Babcia z dziadkiem oddali jej całe serce, a matka przysyłała raz na jakiś czas z Warszawy modne ubrania i zabawki.
Gdy Ewa, jej matka, wyszła za mąż za cudzoziemca i zamieszkała w Monachium, paczki i przekazy pieniężne jeszcze się nasiliły.
Czasami choćby miałem wrażenie, iż Ewa stara się w ten sposób zagłuszyć wyrzuty sumienia wobec córki.
Na osiemnaste urodziny przysłała tyle pieniędzy, iż dziadek kupił Kasi kawalerkę w Krakowie.
Przynajmniej tyle, bo przecież dziewczyna rosła i przed nią było jeszcze studiowanie, a własne mieszkanie w dużym mieście lepsze niż wynajmowana stancja czy akademik.
W ten sposób Ewa krok po kroku dawała Kasi do zrozumienia, iż wszystko robi z myślą o niej, choćby jeżeli nie była obok.
Ku zaskoczeniu dziadków, Kasia nie miała do matki żalu, choć trudno jej było mówić o prawdziwym uczuciu.
W te rzadkie chwile, gdy Ewa odwiedzała rodzinny dom, wszyscy powtarzali, iż z Kasią wyglądają jak siostrynawet uroda i wdzięk matki sprawiały, iż trudno było dać jej więcej niż dwadzieścia pięć lat, choć liczyła już trzydzieści cztery.
No to co, Kasiu, może jednak pojedziesz ze mną do Niemiec?
Nie, mamo, mam przed sobą jeszcze studia.
No, ucz się, ucz Po kim ty taka zdolna Tu masz mój numer. Jakbyś potrzebowała pieniędzy albo czegoś innego, dzwoń o każdej porze!
Dzięki, mamo. Naprawdę dużo mi dałaś i myślę, iż to na długo wystarczy.
Kasia choćby nie zauważyła, jak Ewa skrzywiła się, słysząc słowo mama.
Do macierzyństwa chyba przez cały czas nie była gotowa. choćby swojemu niemieckiemu mężowi skłamała, iż pomaga w Polsce rodzicom oraz młodszej siostrze; o dorosłej córce nie pisnęła ani słowa.
Nie żeby nie kochała Kasi, kochała, ale jakoś inaczej, bardziej jak bliską znajomą niż własne dziecko.
Kiedy jednak Ewa została porzucona przez męża dla Niemki, pierwsze kroki skierowała właśnie do córki.
Kasiu, mam nadzieję, iż nie masz nic przeciwko, jeżeli trochę z tobą pomieszkam?
Oczywiście, iż nie. Zresztą niedługo wychodzę za mąż, a potem planujemy mieszkać u Michała.
Za mąż? Nie za wcześnie? Dopiero co skończyłaś dwadzieścia lat
Za wcześnie?
Chciała dodać: Ty miałaś mnie w szesnastu, ale nie chciała być niemiła. Już była dorosła i potrafiła samodzielnie decydować o swoim życiu.
Często zastanawiała się, jak różni są rodzice jej narzeczonego od jej matki. Tamci przyjęli ją jak własną córkę, Ewa choćby nie zapytała, kim jest przyszły zięć.
Przyjadę na wesele, teraz muszę odpocząć i nabrać sił. Wracam do Grecji.
Grecja Musi tam być pięknie Michał też bywa tam czasem służbowo, właśnie wczoraj wyjechał
Ślub zbliżał się wielkimi krokami. Kasia była już wyczerpana przygotowaniami do najważniejszego dnia w życiu.
Michał utknął w pracy i nieco się spóźniał. Matka również zniknęła z radarównie odpowiadała na wiadomości, nie odbierała telefonu.
Kasia wiedziała natomiast jedno Michał będzie szczęśliwy, gdy usłyszy, iż zostanie ojcem!
Nie planowała dziecka przed ślubem, ale skoro uroczystość i tak już za chwilę, nikt nie pomyśli, iż ślub jest z musu.
W końcu jesteś! Już myślałam, iż zakochałeś się w Greczynce i odwołasz wesele.
Daj spokój, kochanie. Jaka Greczynka? Wiesz doskonale, iż nie bawię się w przelotne romanse.
Chociaż to nie była do końca prawda.
Właśnie wtedy Zobaczyła nagle młodą kobietę, która wtargnęła na salę weselną, zanim jeszcze zaczęła się ceremonia.
Jakie tutaj sekrety? Jestem w ciąży z Michałem. Już dawno mu mówiłam, żeby powiedział ci o wszystkim…
Powtórz, co powiedziałaś? Ty jesteś w ciąży z moim mężem?! To jakiś żart?!
Nie wyglądam na żartownisię. Poznaliśmy się w Grecji, spędziliśmy namiętne noce, potem tu, na twoim weselu Michał, powiedz jej, jak nam było dobrze razem!
Wynoście się! Oboje! Nie chcę was widzieć!
Kasiu, wybacz, to była pomyłka!
Pomyłką było wybrać człowieka zdolnego do takiego świństwa!
Kasia złożyła pozew o rozwód. Nigdy mu nie wybaczyła. Kontakt z matką też się urwał.
Wróciła do rodzinnej wsi, do babci i dziadka, gdzie szczęśliwie donosiła i urodziła synka.
Nic nie wiedziała ani o matce, ani o byłym mężu, i nie chciała już wiedzieć.
Ale miesiąc po narodzinach synka, zadzwoniła do niej położna z krakowskiego szpitala:
Czy pani jest córką Ewy Kowalskiej?
Tak, coś się stało?
Pani matka zmarła podczas porodu. Urodziła się dziewczynka. Myślałam, iż może będzie pani chciała zabrać dziecko. jeżeli nie, przekażemy ją do domu dziecka… Czy pani jeszcze jest na linii? Ma pani zamiar przyjechać?
Ja Ja Przyjadę!
Kasia odebrała dziewczynkę. Po prostu nie potrafiła inaczej.
Michał choćby nie brał pod uwagę, żeby zabrać dzieckowciąż uważał, iż za wszystko winna jest tylko Ewa.
Kasia sądziła, iż wina leżała po obu stronach, ale dzieci nie mogą płacić za błędy dorosłych.
Dzieci to szczęście. Moje szczęście. A szczęścia w życiu nigdy za dużo, i to chyba największa lekcja, jaką dało mi życie.
