Anna wychowywała się jako sierota, choć oboje rodzice żyli. Swoją matkę, Katarzynę, znała tylko ze zdjęć i sporadycznych wideorozmów, a ojciec, Marek, mieszkał tuż za ścianą, ale nigdy nie brał udziału w jej życiu.
Czasami miałem wrażenie, iż Marek boi się spojrzeć w stronę dziewczyny, aby przypadkiem nie musiał jej w czymś pomóc.
Gdy byłem młodszy, Anna często miała pretensje do matki za to, iż w pogoni za własnym szczęściem porzuciła córkę. Z czasem jednak zacząłem rozumieć, dlaczego tak zrobiła.
Niełatwo jest zostać samotną matką w wieku szesnastu lat, zwłaszcza gdy ojciec dziecka to szkolny kolega i sąsiad. Dobrze, iż Katarzyna nie uciekła przed odpowiedzialnością i nie zdecydowała się na drastyczniejsze kroki.
Chociaż matka zostawiła Annę pod opieką swoich rodziców, dziewczyna była jej wdzięczna. Nigdy nie wiadomo, jak potoczyłoby się jej życie, gdyby pozostała przy matce, która raczej nie przejawiała matczynych uczuć.
Dzięki temu Anna miała szczęśliwe dzieciństwo. Dziadek Jan i babcia Stanisława otaczali ją ogromną miłością, a matka regularnie przysyłała z Warszawy modną odzież i zabawki.
Kiedy Katarzyna wyszła za mąż za Niemca, ilość paczek i przelewów tylko wzrosła. Często odnosiłem wrażenie, iż Katarzyna w ten sposób próbowała wynagrodzić Annie swoją nieobecność.
Na osiemnaste urodziny choćby przesłała pieniądze, żeby dziadek kupił wnuczce małe mieszkanie w Krakowie. W końcu dziewczyna dorastała, miała iść na studia lepiej już mieszkać na swoim niż w zatłoczonym akademiku.
Katarzyna krok po kroku starała się pokazać, iż wszystko, co robi, czyni dla dobra córki.
Ku zaskoczeniu dziadków, Anna nie miała do matki żalu, choć nie czuła do niej też ciepłych uczuć. Kiedy Katarzyna odwiedzała dom, nieraz mylono je z siostrami były do siebie bardzo podobne, a mama zadziwiająco młodo wyglądała.
No co, Aniu, może jednak pojedziesz ze mną do Niemiec? pytała matka.
Nie, muszę jeszcze skończyć studia.
Mądrze gadasz Tu masz mój nowy numer telefonu. Jakbyś czegoś potrzebowała dzwoń o każdej porze.
Dziękuję, mamo. Kupiłaś mi tyle rzeczy, a pieniędzy starczy mi na długo.
Anna choćby nie zauważyła, jak skrzywiła się Katarzyna słysząc słowo mama.
Katarzyna wcale nie czuła się matką. choćby swojemu niemieckiemu mężowi mówiła, iż pomaga rodzicom i młodszej siostrze, a o dorosłej córce w Polsce nigdy nie wspominała.
Kochała Annę, ale z zupełnie innej perspektywy raczej jak dalszą krewną.
Kiedy jednak Katarzynę zostawił mąż dla rodaczki pierwsze kroki skierowała właśnie do córki.
Aniu, mam nadzieję, iż nie będziesz miała nic przeciwko, jeżeli przez jakiś czas z tobą pomieszkam?
Oczywiście, iż nie. Zresztą już niedługo wychodzę za mąż i planujemy z Piotrem zamieszkać u niego.
Ślub? Może za wcześnie? Dopiero co skończyłaś dwadzieścia lat!
Za wcześnie?
Chciała dodać, iż matka miała ją w wieku szesnastu lat, ale ugryzła się w język. Była już dorosła i sama decydowała, kiedy i za kogo wyjdzie za mąż.
Często porównywałem rodziców narzeczonego Anny do Katarzyny. Oni przyjęli ją jak własną córkę, podczas gdy jej matka choćby nie zapytała, za kogo wychodzi.
Przyjadę na ślub, teraz muszę odpocząć i zebrać siły, wyjeżdżam do Grecji oznajmiła Katarzyna.
Grecja Pewnie tam pięknie. Piotr też czasem bywa w interesach w tamtych okolicach, choćby wczoraj wyjechał na negocjacje
Do ślubu zostało już tylko kilka dni. Anna była wykończona przygotowaniami do najważniejszego dnia w swoim życiu. Piotr miał pilne sprawy służbowe i opóźniał swój powrót. Matka po wyjeździe do Grecji zniknęła zupełnie, a Anna nie wiedziała, co o tym wszystkim myśleć.
Jedyną pewnością było to, iż Piotr będzie szczęśliwy, kiedy dowie się, iż zostanie ojcem! Oczywiście Anna nie planowała dzieci przed ślubem, ale skoro był już za rogiem, nikt nie będzie miał podejrzeń.
W końcu wróciłeś! Myślałam już, iż zakochałeś się w Greczynce i porzucisz mnie przed ślubem!
Nigdy w życiu, kochanie! odpowiedział Piotr. Wiesz, iż nie bawią mnie przelotne romanse.
Z tym, iż trochę minął się z prawdą Faktycznie, miał w Grecji krótki romans.
Wtedy na weselu wybuchł skandal. Wszystko wyszło na jaw tuż przed ceremonią.
Stojąc zdruzgotany, usłyszałem jak obca kobieta mówi do mojej narzeczonej:
Czekam dziecka od Piotra! Powiedziałam mu już dawno, żeby cię uprzedził
Powtórz?! Ty jesteś w ciąży z moim przyszłym mężem? To chyba jakiś żart?!
Czy wyglądam, jakbym żartowała? Poznaliśmy się w Grecji, spędziliśmy kilka upojnych nocy, a potem Piotr, powiedz jak było nam razem dobrze!
Wynoście się oboje! Nie chcę was znać!
Aniu, przepraszam, ten związek był błędem!
Błędem było oddać serce człowiekowi, który potrafi tak upokorzyć!
Anna natychmiast złożyła pozew o rozwód. Nie potrafiła mu wybaczyć, a z matką już się nie kontaktowała.
Wróciła do rodzinnej wsi do dziadków i tam szczęśliwie urodziła synka.
O matce i byłym mężu nie chciała nic wiedzieć.
Miesiąc po porodzie zadzwoniono z krakowskiego szpitala położniczego:
Czy pani jest córką Katarzyny Zielińskiej?
Tak, stało się coś?
Pani matka zmarła podczas porodu. Urodziła się dziewczynka. Może chciałaby pani ją zaadoptować? Mamy zgłosić dziecko do domu dziecka czy pani przyjedzie?
Ja Ja przyjadę!
Anna nie potrafiła inaczej postąpić.
Piotr przecież nie odebrałby dziecka, po dziś dzień wini za wszystko Katarzynę.
Ja natomiast wiem, iż winni byli oboje, ale dzieci nie mogą ponosić konsekwencji błędów dorosłych.
Dzieci to szczęście. Moje szczęście. A szczęścia nigdy za wiele. I to jest moja największa lekcja.
