Ola trafiła do naszego działu półtora roku temu.
Sympatyczna, zadbana, mama dwóch dzieci.
Sumienna pracownica, przynajmniej na pierwszy rzut oka.
Z początku jej prośby były drobne.
„Odbierz za mnie telefon, utknęłam w przychodni” – pisała.
„Pomóż mi wrzucić raport, muszę po dziecko do przedszkola” – dodawała.
U nas w zespole pomagamy sobie wzajemnie.
Uznałam to więc za coś naturalnego.
Jest jednak granica między pomocą a oddawaniem komuś swojej pracy.
Po kilku miesiącach ta granica zaczęła się zacierać.
„Kilka kliknięć” zmieniło się w całe bloki obowiązków.
Ola pisała tuż przed siedemnastą.
„I tak zostajesz do osiemnastej, a moje dziecko się rozchorowało” – rzucała.
To była czysta manipulacja.
Wykorzystywała moje poczucie winy i społeczne oczekiwania wobec matek.
Rola matki jest u nas prawie nienaruszalna.
Długo to działało.
Dopóki nie poczułam, iż nie mam już siły.
Ola budowała obraz zabieganej bohaterki.
Walczącej z życiem i pracą naraz.
Fakty były inne.
Zarabiałyśmy tyle samo.
Tyle iż moje wieczory należały do mnie, zanim zaczęła je zabierać.
Część jej obowiązków trafiła na moje biurko.
Kiedy pierwszy raz grzecznie odmówiłam, usłyszałam coś przykrego.
„Ty nie masz dzieci, nie wiesz, co to znaczy, gdy życie rozrywa cię na strzępy” – powiedziała.
To klasyczna pułapka manipulatora.
Odbiera ci prawo do zmęczenia.
Sugeruje, iż twoje powody są mniej ważne.
Kulminacja przyszła pod koniec kwartału.
Musiałyśmy zrobić zbiorcze zestawienia sprzedaży.
Praca żmudna, wymagająca skupienia.
O 16:45 dostałam mail od Oli z surowymi danymi.
„Impreza przedszkolna się przesunęła, muszę uciekać” – napisała.
„Dokończ, proszę, jesteś naszą ekspertką, dla ciebie to pięć minut” – dodała.
„Jutro się odwdzięczę” – zapewniła.
Pomyślałam, iż jeżeli teraz ustąpię, podpiszę wyrok na kolejne miesiące.
Czy warto było dalej milczeć?
Bezpośrednia odmowa wywołałaby lawinę pretensji.
Trzeba było przenieść sprawę na poziom formalny.
Nie odpisałam złośliwie.
Napisałam mail do kierownika, pana Piotra Kowalskiego.
„Panie Piotrze, dzień dobry” – zaczęłam.
„Przesyłam wiadomość od Oli, ze względu na sprawy rodzinne nie radzi sobie z obciążeniem” – napisałam.
„Proszę o pomoc dla Oli, może warto zmniejszyć zakres jej zadań” – dodałam.
„Dziś mam pełne ręce własnych spraw i nie mogę przejąć jej bloków bez utraty jakości” – zakończyłam.
Kliknięcie „Wyślij” było przerażające.
„To donosicielstwo” – myślałam.
„Będą mieć mnie za zdrajczynię” – bałam się.
Ale miałam dosyć pracy za kogoś innego.
Reakcja przyszła natychmiast.
Piotr Kowalski nie wiedział, iż część pracy Oli wykonywałam ja.
Na papierze wszystko wyglądało idealnie.
Następnego ranka Ola poszła do gabinetu szefa.
Nie znam szczegółów tamtej rozmowy.
Wyszła blada i milcząca.
Od tamtej pory nie prosiła mnie już, żebym robiła coś za nią.
Niektórzy powiedzą, iż trzeba być życzliwym, bo dzieci.
Ja mówię: życzliwość ma granice.
