Pewnego ciemnego, jesiennego wieczora zrozumiałam coś ważnego.
W moim brzuchu zamieszkał syn.
Od razu wiedziałam, iż to chłopiec, a nie na przykład glista.
Zaczęłam go pielęgnować z pełnym poświęceniem.
Karmiłam go witaminami, faszerowałam wapniem, dzielnie łykałam tran.
Syn nie doceniał moich starań.
Po pięciu miesiącach rozepchnął mój brzuch do rozmiarów piłki plażowej.
Wciąż się wiercił i czkał.
Dumnie nosiłam przed sobą brzuch, przyjmując gratulacje i mandarynki.
Jadłam je ze skórką, udając wyrafinowanie.
Wieczorami słuchaliśmy z synem Vivaldiego.
Czkaliśmy wspólnie w rytm „Czterech pór roku”.
Po szóstym miesiącu złapałam się na lizaniu kamienia z akwarium.
Nie chciałam tego robić.
Wypełniałam tylko rozkazy syna.
Po siódmym miesiącu zajadałam się surową kaszą gryczaną na kilogramy.
Syn się ze mnie naśmiewał.
Po ósmym miesiącu mieściłam się tylko w babcinej szlafmycy.
I kraciastym kombinezonie, jak żona Karlsona.
Syn urósł i nie zostawił mi wyboru.
Po dziewiątym miesiącu nie widziałam już własnych stóp.
Porę dnia określałam po intensywności jego czkania.
Jadłam algi, kaszę, mandarynki ze skórką, węgiel aktywny.
Żułam filtry papierosowe i skórki od bananów.
Nie obcinałam włosów, bo babcia Marysia ostrzegła, iż skrócę życie synowi.
Nie podnosiłam rąk do góry, żeby nie owinął się pępowiną.
Nie pozwalałam nikomu pić z mojego kubka.
Sumiennie wkładałam czopki, żeby syn nie urodził się za wcześnie.
A choćby nie tam, gdzie trzeba – pomyłka o kilka centymetrów.
Drapałam brzuch do krwi, bojąc się, iż pęknie.
Kupiłam synowi wózek, łóżeczko, dwadzieścia dwie paczki pieluch.
Wanienkę, podstawkę, jodynę, watę, sterylne chusteczki.
Dziesięć butelek, tuzin smoczków, dwadzieścia pieluszek.
Trzy kołdry, dwa materace, kojec, rowerek, osiem czapeczek.
Mnóstwo ubranek, pięć ręczników, dwadzieścia śpioszków.
Body bez liku, szampon, oliwkę, rurkę gazową, lewatywę.
Dwie termoforki, szczoteczkę, karuzelę muzyczną, grzechotki, żółty nocniczek.
Woziłam nocnik po mieszkaniu, prałam i prasowałam wszystko dwukrotnie.
A moja mama po kryjomu dzwoniła do psychiatry.
Syn miał się urodzić między 12 lipca a 3 sierpnia.
Dwunastego lipca spakowałam dwie torby.
Trzynastego lipca postawiłam je przy łóżku.
Czternastego lipca kupiłam wózek i przeniosłam do niego nocnik.
Piętnastego lipca mąż się wyprowadził do innego pokoju.
Szesnastego lipca połknęłam dużą dawkę tranu i zablokowałam toaletę.
Dziewiętnastego lipca rano chciało mi się płakać.
Usiadłam pod lampą i zaczęłam przegrywać w Tetrisa, cichutko łkając.
Po godzinie znalazł mnie tata.
Popatrzył, pociągnął się za brodę i cicho wyszedł.
Po kolejnej godzinie przyjechało pogotowie.
Wczepiłam się w męża i zaczęłam ryczeć wniebogłosy.
Mąż zrobił się siny i spadł z krzesła.
Syn postanowił się urodzić.
Przywiozły mnie do szpitala, zważyły, obmacały i oznajmiły, iż urodzi się przed północą.
Była siódma wieczorem.
W windzie wybuchnęłam płaczem.
Staruszka-pielęgniarka obiecała nie spać do północy.
Uspokoiłam się.
Położono mnie na kozetce i zostawiono samą.
Syn w środku milczał.
Zegar wskazywał ósmą wieczorem.
Przyszli lekarze, długo czytali kartę, macali brzuch.
— Skurcze?
— Słabe.
— Odeszły wody?
— Jeszcze nie.
— Stymulacja?
— Poczekamy. Niech sama.
— Szyjka?
— Pięć centymetrów.
— To czemu nie rodzi?!
Wszyscy na mnie spojrzeli.
Czknęłam i poczułam wstyd.
Przyjechałam rodzić, ale nie miałam pojęcia, czemu jeszcze nie rodzę.
Czknęłam ponownie i poczułam ciepłą kałużę pod sobą.
Wrzasnęłam:
— Rodzę!
Podeszli, pomacali, pochwalili, wyszli.
Po chwili przyszła położna, zmieniła prześcieradło, usiadła obok.
— Boisz się?
Uśmiechała się, pytając.
A ja czekałam tylko na jedno.
Na jego pierwszy krzyk.
