Pewnego dnia wrócił do domu i zaczął krzyczeć: „Mam dość dziecięcego płaczu i twojego domowego zrzędzenia!”

Pamiętam tamte lata z nostalgią, choć dziś wydają się już bardzo odległe, jakby działy się w innym świecie. Jeszcze na studiach we Wrocławiu poznałam mojego męża, Pawła. Nie szukałam innych, wystarczyło mi to jedno serce. Byłam jak te stare dinozaury, wierna jednemu mężczyźnie i choćby nie spoglądałam na nikogo innego.

Wzięliśmy ślub na trzecim roku studiów młodzi i naiwni. Czy nasza miłość była mocna? Może nie była płomienna jak na filmach, ale trwała tyle lat pod jednym dachem. Koledzy i koleżanki z roku stawiali nas za wzór, chociaż przecież w grupie było więcej par. Dlaczego właśnie my? Może dlatego, iż choćby w trudnościach i przy codziennych kłopotach zawsze byliśmy razem.

Rok później zostaliśmy rodzicami. Studiów nie rzuciliśmy większość wykładowców przyjęła naszą sytuację ze zrozumieniem, a my nie nadużywaliśmy żadnych przywilejów. Z wytrwałością, krok po kroku, zdobyliśmy dyplomy, a potem świętowaliśmy ten dzień na starym rynku. Paweł od początku bardzo mi pomagał dzieliliśmy się domowymi obowiązkami po równo.

Nigdy nie wyobrażałam sobie innego męża. Paweł był moim ideałem, bratnią duszą. Uzupełnialiśmy się i adekwatnie nie kłóciliśmy. W takiej sielance musiały rodzić się szczęśliwe dzieci, więc po dwóch latach zdecydowaliśmy się na córeczkę.

Dlaczego nie? Miałam troskliwego męża, zdrowego, rezolutnego synka Brakowało tylko córki, by dopełnić nasze szczęście.

Wydawało się, iż jestem najszczęśliwszą kobietą na świecie. Mąż mnie kochał i zawsze pomagał. choćby gdy miał nocną zmianę w pracy, po powrocie bawił się z dziećmi, a ja mogłam złapać chwilę oddechu dla siebie. Nic nie zapowiadało nieszczęścia, aż nagle zaczęłam dostrzegać, iż Paweł stał się dla mnie oziębły.

Coraz częściej zostawał po godzinach, szukał powodów do złości. Był coraz bardziej rozdrażniony, kłótliwy. Pewnego dnia, na moje pytanie Jak tam w pracy?, odpowiedział: Twoje miejsce jest przy garach, masz dzieciom wycierać nosy, a w nocy dogadzać mężowi.

Czy przy takiej postawie można jeszcze chcieć starać się w sypialni albo przy kuchence? Myślałam, iż się opamięta, przemyśli swoje zachowanie, ale było tylko gorzej. Z czasem Paweł sięgnął po wódkę i zaczął znikać z domu na całe noce. Zamiast czułego ojca wracał tyran.

Pewnego razu wrócił do domu i wykrzyczał mi w twarz:
Mam dość ryku dzieci i twoich rozwleczonych dresów! Nigdy się tobą nie chwaliłem, choćby się dla mnie nie malujesz, nie stroisz. Wstyd mi z tobą gdziekolwiek wychodzić! O nic nie dbasz, tylko o pieniądze, a kto się zastanawia, czego ja chcę?!

Zadzwoniłam do teściowej, ale jedyne, co usłyszałam, to prośba, bym nie składała pozwu o rozwód. Spakowałam dzieci, poszłam do wynajmowanego mieszkania. Przyjaciółka załatwiła miejsce dla córki w przedszkolu, a ja znalazłam dodatkową pracę. Życie było trudne, ale dawałyśmy radę. Przynajmniej nie musiałam już drżeć, iż ktoś podniesie na nas rękę.

Dopiero na sprawie rozwodowej wyszła prawda na jaw Paweł od lat leczył się psychiatrycznie, co rodzice przede mną ukrywali. Za wszelką cenę chcieli, żebym została żoną ich spokojnego i ustępliwego syna, bo dobrze do niego pasowałam. Teściowa próbowała leczyć go w Niemczech, ale leczenie nie dało rezultatów potem był na lekach, dzięki którym mógł prowadzić jako-takie życie. Żal mi go było, ale nie chciałam spędzić reszty dni z człowiekiem, który nie był sobą. Najważniejsze, iż to nie przeszło na dzieci.

Tak oto kończy się moja opowieść o małżeństwie. Została tęsknota za dawnym szczęściem i wdzięczność, iż dziś żyjemy bez strachu, choć skromnie za polskie złote i wśród swoich.