Podczas rodzinnej narady odważyłem się powiedzieć, iż poradzę sobie sam. Rodzice obrazili się na moje słowa i teraz żądają, żebym wyprowadził się z tatowego mieszkania.

Nigdy by mi się nie śniło, iż kiedyś przyjdzie mi razem z rodzicami i bratem dzielić się majątkiem niczym w groteskowej awanturze, w której wszyscy podnoszą głos, wyrzucają sobie wzajemnie pretensje i usiłują udowodnić własną rację. Jestem już niemłodą osobą, a mając dwadzieścia lat pragnę samodzielności, podczas gdy mój brat, Mateusz, ma zaledwie czternaście. Po co mu mieszkanie? Przecież wciąż jeszcze nie skończył szkoły i w zasadzie nosi w tornistrze dziecięce sny.

Rodzice widzą w nim dziecko, zresztą mnie też. Wszystko to przez to, iż wprawdzie studiuję i pracuję, ale mieszkam w kawalerce po ojcu, odziedziczonej jeszcze po jego dziadkach z Łodzi. Ojciec zaproponował mi takie rozwiązanie, kiedy powiedziałam mu, iż chcę być na swoim i choćby rozważałam wynajem czegoś małego za swoje złotówki.

Prezent od rodziców był jak z bajki, zaczęłam więc stopniowo remontować mieszkanie z nadzieją, iż kiedyś stanie się naprawdę moje. Ale wszystko posypało się, gdy pokłóciłam się z ojcem. Nie pamiętam o co poszło, ale bolało go, gdy powiedziałam, iż dam sobie radę bez ich pomocy.

Wtedy zebrała się rodzinna rada, rodzice oznajmili mi, iż skoro jestem taka samodzielna, powinnam się wyprowadzić, bo oni chcą wynająć to mieszkanie przecież to nie jest tylko moje, ale też Mateusza, wszyscy musimy się liczyć z jego przyszłością.

Nie ma sensu pytać, gdzie tu problem skoro jedno mieszkanie mogłoby być moje, a drugie mojego brata. Rodzice jednak wymyślili, iż najlepiej wszystko sprzedać, podzielić się pieniędzmi, może kupić dla wszystkich po czymś nowym i oboje z Mateuszem mielibyśmy dostać swoje złote.

Nie chcę tego. Po co się szarpać, płacić prowizje biurom nieruchomości, fiskusowi, biegać po urzędach? Są przecież dwa mieszkania gotowe do życia.

Jeszcze bardziej boli mnie, iż rodzice byliby gotowi wyrzucić mnie z domu tylko dlatego, iż próbuję być samodzielna.

Może w końcu zmienią zdanie, emocje opadną i wszystko się ułoży. Na razie jednak nie mam ochoty wyciągać ręki na zgodę. Ich postępowanie uważam za niedorzeczne, a Mateusz, taki młody i nieświadomy, bezwolnie im przytakuje. Czuję, jakby próbowali nas rozstawić przeciwko sobie, byśmy kiedyś, w tej onirycznej przyszłości, pokłócili się o wszystko i oddali im resztki tego, co po rodzinie zostało.