Porwanie stulecia — Chcę, żeby za mną biegali faceci i płakali, iż nie mogą mnie dogonić! — przeczytała głośno Marzena swoje życzenie z kartki, po czym podpaliła ją zapalniczką. Zgasiła popiół w kieliszku i dopiła resztki prosecco, śmiejąc się z przyjaciółkami. Choinka zamigotała światłami, jakby chwilę się zastanawiała, po czym rozbłysła jeszcze mocniej. Muzyka rozkręciła się na całego, kieliszki zadźwięczały, ludzkie twarze zamieniły się w jeden, noworoczny fajerwerk. Z gałązek posypał się złoty pył — albo może tylko tak to się zapamiętało… — Ma-a-mooo… Mamo, pobudka! Marzena z trudem otworzyła jedno oko. Nad nią stała niemal cała drużyna piłkarska. — Kim wy jesteście? Czy ja was znam, dzieci? Dzieci, wygłupiając się, przedstawiały się przekrzywiając głowy: — Mama, przypomnij sobie, Mateusz — 9 lat, Alek — 7, Szymon — 5, Dawidek — 3! Pełen skład, bez zmian, wszyscy z chytrymi minami i ogromną determinacją. Nie o takich biegających za nią facetach marzyła w sylwestrową noc… — A gdzie wasz trener… tfu, znaczy tata? — wychrypiała suchym głosem. — Przynieście mamie wody… Tylko na sekundę przymknęła oczy — i znowu: — Mamo! Natychmiast w jej rękach wylądowały dwie szklanki wody, mandarynka i kubek z ogórkową zalewą. No tak… Najstarszy już wie, jak ratować mamę po imprezach. Rośną! — Mamo, miałaś obiecać… — jęczały młodsze. Marzena rozpaczliwie próbowała sobie przypomnieć, jak się tu znalazła i czego adekwatnie się zobowiązała. — Kino? — Nieee. — McDonald’s? — Nie! — Sklep z zabawkami? — No maamo, nie udawaj! Już prawie się zebraliśmy, a ty wciąż leżysz! — Dokąd, choć powiedzcie matce, bo już nie mam siły! — Kochanie, wstawaj — rozległ się męski głos. Do pokoju wszedł wysoki brunet o orzechowych oczach, w których błyszczały złote iskierki. Łał, niezły przystojniak! — Jesteśmy gotowi, samochód już zapakowany. Po drodze wstąpimy do marketu — i ruszamy! Marzena próbowała sobie przypomnieć, kim jest ten facet i dlaczego te dzieci nazywają ją mamą. Idealna pustka. Zero wersji. — Mamo, nie zapomnij kąpielówek! I dla siebie też! — ktoś krzyknął z dziecięcego pokoju. „To co, jeszcze basen po drodze? — przemknęło przez głowę. — Co to za cudowne życie, i czemu nic nie pamiętam?..” Marzena otworzyła oczy i powoli rozejrzała się po pokoju. Każda rzecz była obca. Żadnego zdjęcia na komodzie, żadnej znanej szafki, grube zasłony z nieznanym wzorem. Pokój był kompletnie obcy. Jedynym rozpoznawalnym detalem była czerwona gwiazda betlejemska w białej doniczce udekorowanej maleńkimi perełkami — akurat ten kwiat wydawał się znajomy. Zamknęła oczy i zaczęła ostrożnie odtwarzać, co się działo poprzedniego dnia. Z dziewczynami poszły świętować Sylwestra do restauracji i pobawić się w tajemniczego Mikołaja. Jak kiedyś na studiach, tylko teraz z markowymi torebkami, fryzurami i ciągłym brakiem czasu. Przyjaciółki wyglądały glamur, uśmiechnięte, podekscytowane chwilą wolności. Odbiły się na chwilę od codzienności: mężowie, dzieci, szkoła, przedszkola, garnki… Promieniały wolnością jak licealistki uciekające z ostatniej lekcji. I tylko Marzena była spokojna i piękna, jak zawsze. Sama mieszka, nikogo nie musi pytać ani tłumaczyć się. — Ostatnia panna młoda — żartowały koleżanki, mrugając i dolewając jej prosecco. Podarowała przyjaciółce zestaw do pielęgnacji z „czarnym kawiorem i złotymi nitkami”. Śmiały się, iż taki krem to już śniadanie z szampanem. Obfotografowały pudełko jak dzieło sztuki. W zamian Marzena dostała gwiazdę betlejemską w białej doniczce i butelkę rzadkiego prosecco przywiezionego z francuskiego zamku. Tylko na szczególne okazje, o nich mówi się szeptem, otwiera uroczyście. Przeczytała życzenie z karteczki i… koniec! Dalej — luka w pamięci. Jak to mówią: szła — upadła — obudziła się — gips! Spojrzała w lustro. Wciąż ta sama młoda dziewczyna, makijaż jeszcze jak na Nowy Rok. Skąd więc dzieci i mąż? Nie pamięta, żeby rodziła, opiekowała się nimi, ślubu sobie nie przypomina! Ale zna imiona dzieci, a imienia męża — nie. Coś tu nie gra… Wyszła do przedpokoju. Stały tam walizki na kółkach. Dwie duże dorosłe: czarna i beżowa, z logiem znanej luksusowej marki. Obok trzy sportowe dziecięce plecaki. Czyli nie na piknik. Gdzie jedziemy? W podróż?! W tym momencie wszedł „mąż” i rutynowym ruchem podniósł walizki, delikatnie, zdecydowanie popychał ją do drzwi. — Spóźnimy się — powiedział ze spokojem. Marzena spojrzała na dłoń — i zamarła. Brak obrączki! U niej i u niego. Kolejna zagadka… Dzieci wskoczyły jedno po drugim do dużego, wygodnego minivana. Plecaki na miejscach, pasy zapięte jak w wojsku. Mąż za kierownicą. Marzena westchnęła i usiadła z przodu. Podał jej od razu kubek kawy. Ciepła, biała — takiej nie cierpi! To zabolało najbardziej. — Ruszamy — powiedział wesoło, mrugając do dzieci. Im dalej od domu, tym bardziej kłębił się jej niepokój. Dzieci za plecami śmiały się i szeptały, mąż prowadził pewnie. Czasem patrzył wymownie na nią, jakby znali wspólną tajemnicę, którą tylko on już poznał. Marzena czuła się jak jeż w mgle. Wszystko wydawało się logiczne: rodzina, auto, droga. Ale nic nie miało sensu. Kiedy minęli miasto, wiedziała już — to nie jej rodzina! To nie jej facet, nie jej dzieci! On ją porwał! A może to oni porwali ją? Ale dlaczego zna imiona dzieci? W końcu się pogubiła — i doszła do wniosku: to obcy facet, ją uprowadził i trzeba coś z tym zrobić! Wyprostowała się, mocniej złapała za kawę, udając, iż patrzy na drogę. W jej środku powoli budził się tryb przetrwania. Po pół godzinie dzieci zbuntowały się chórem: — Tata, siku! — Pić chcę! — Można coś przekąsić? Auto zatrzymało się na stacji. Wszyscy wysypali się z auta. To był jej moment! Serce waliło jak szalone. Gdy wszyscy się zajęli sobą, wyślizgnęła się do samochodu, chciała uciec… Nie było kluczyków w stacyjce. — O, tu jesteś! Szukamy cię — zabrzmiał głos z okna auta. Marzena zadrżała. — Skoro wszyscy są, jedziemy dalej — dodał łagodnie. — Kochanie, połóż się, odpocznij. I ruszyli znowu. Po godzinie pojawiło się lotnisko — szkło, beton, tłum ludzi i samochodów. Zostawili auto na parkingu, weszli całą bandą do środka. Na skraju załamania, Marzena była gotowa się bronić. Zaczęła zwalniać, by odłączyć się od „rodzinki”. Nagle — zerwała się do biegu. — To porwanie! Proszę o pomoc! — wrzasnęła, rzucając się do ochroniarza. Ten zareagował błyskawicznie. Marzena leżała już na ziemi, skrępowana kajdankami, otoczona przez ochronę z bronią i radiami. — Chwileczkę, niech pan poczeka, zaraz wszystko wyjaśnię! — rzucił mężczyzna, którego podejrzewała o porwanie. — To noworoczny żart! Nic złego się nie dzieje! Nikogo nie porywamy! Głos docierał do niej jak przez wodę. Ale nagle ją zobaczyła. Za reklamową ścianką stały jej przyjaciółki. Uśmiechnięte, zdenerwowane i szczęśliwe zarazem. — Mamo! — dzieci rzuciły się do jednej z kobiet, stojącej wśród koleżanek. Reszta dziewczyn śmiała się i wyjaśniała, prosiły o zwolnienie „porywaczki”. Rozkuto ją. Przestało się kręcić w głowie. Stała ze zmierzwionymi włosami, z walącym sercem — i zrozumiała: nie została uprowadzona. Została… wkręcona!? Gdy adrenalina opadła, Marzena zaczęła słyszeć słowa i rozumieć. To był żart. Na wielką skalę. Z rozmachem. Grupowy. Z elementami kryminału. Przyjaciółki rozmawiały jednocześnie, śmiejąc się i tłumacząc. Od dawna chciały poznać Marzenę z „fajnym facetem”. Tym, który co prawda wzdychał, ale bał się się ujawnić — bo znał jej charakter. Ona zawsze odpowiadała: — Dziękuję, nie trzeba. Sama sobie radzę. Dobrze mi tak, jak jest. A one to wiedziały. Więc zamiast namawiać — postanowiły ją wrzucić w rodzinne klimaty z zaskoczenia. Oto dom, rodzinny poranek, zorganizowane dzieci, facet z równym temperamentem i pięknymi oczami. — Chciałyśmy, żebyś po prostu poczuła to ciepło — szczerze przyznały koleżanki. Marzena łapała się na tym, iż nie potrafi się naprawdę złościć. Kobieca logika może nie znosi wtrąceń, ale szanuje efekty. Metoda hard, wynik bezbłędny. Czasem, by wiedzieć, czy ten facet jest „twój”, wystarczy jedno poranne wyjście z dziećmi i kubek kawy. Zauważyła go. „Bohater romansów” stał z łobuzerskim uśmiechem jak z „Shreka”. W orzechowych oczach tańczyły złote diabełki. „Dzieci” były jego siostrzeńcami, kochali te żarty najbardziej. — Dziewczyny, zaraz wasz lot! — sięgnęły po nią koleżanki. — Szybko, bo samolot odleci! — Co, następne porwanie? — przemknęło jej przez głowę. — Gdzie adekwatnie chcieli mnie wywieźć? Nad Bałtyk? Do Włoch? Może pod palmę? Wyciągnął do niej dłoń. — To co, poznajmy się naprawdę. Jestem Wojtek. Pozwolisz się „porwać”? — uśmiechnął się łagodnie. Spojrzała na walizki, na koleżanki. Bo na jego oczy jeszcze raz. Co ją adekwatnie powstrzymuje? — No to jazda! — rzuciła, uśmiechając się z niedowierzaniem, iż takie „porwanie” może być najprzyjemniejszą przygodą życia. A potem, prawie szeptem: — Ale dzieci zostają w domu… Dziewczyny roześmiały się, Wojtek uśmiechnął jeszcze szerzej, a lotnisko ze swoim zgiełkiem zmieniło się nagle w początek czegoś zupełnie nowego — zabawnego, ciepłego, niespodziewanie przytulnego. Czasem życie nie porywa nas naprawdę. Tylko po prostu przenosi nas gwałtownie tam, gdzie od dawna powinniśmy być.