Poszłam do lekarza od razu. Leżałam w szpitalu, pomoc była blisko. A jednak nadszedł poranek, kiedy nikt nie potrafił już odnaleźć bicia serca mojego dziecka…
Wczoraj przeczytałam wpis znanej piosenkarki o stracie jej dziecka. Długo nie mogłam przestać myśleć o jej słowach. Obwinia się, iż nie pojechała do szpitala natychmiast, gdy zaczęły się bóle, tylko poprosiła o pomoc dopiero po dwunastu godzinach. Zastanawia się, czy wszystko mogłoby skończyć się inaczej.
Właśnie dlatego postanowiłam opowiedzieć swoją historię.
Minęło piętnaście lat. Ale są w niej chwile, których czas wcale nie zatarł.
Ja nie czekałam. Poszłam do lekarza, gdy tylko poczułam ból brzucha. Byłam w trzydziestym piątym lub trzydziestym szóstym tygodniu ciąży.
To był poniedziałek. Ginekolożka prowadząca moją ciążę skierowała mnie do szpitala. Trafiłam jednak na oddział ginekologiczny, a nie położniczy.
Przyjęto mnie około dziewiątej rano. Mijały godziny, ale żaden lekarz do mnie nie przychodził. Mama pojechała do domu po moje rzeczy. Kiedy wróciła po południu, zapytała:
— I co, córeczko? Lekarz już był? Co powiedział?
— Jeszcze nikt mnie nie zbadał, mamo…
Wtedy sama poszła kogoś szukać. Pytała, kiedy wreszcie zostanę zbadana i kiedy zaczną mnie leczyć.
Lekarz przyszedł dopiero około szesnastej.
Do tego czasu nie wykonano ani USG, ani KTG. Bicia serca dziecka słuchano jedynie przez słuchawkę położniczą. Potem było badanie, pytania o dolegliwości, pobranie krwi i zalecone kroplówki.
Podawano mi Ginipral. Serce waliło mi po nim tak mocno, jakby miało wyskoczyć z piersi. Kroplówka sączyła się bardzo wolno, leżałam pod nią po pół dnia. Do tego dostawałam ten lek w tabletkach.
Poniedziałek. Wtorek. Środa.
Poprawy nie było.
Dopiero później zrozumiałam, iż próbowano zatrzymać przedwczesny poród. A we mnie pozostała myśl, iż mój synek może już wtedy chciał przyjść na świat.
W środę wieczorem, kiedy lekarze z dziennej zmiany poszli do domu, poczułam się znacznie gorzej. Pojawił się silny ból i ucisk w dół. Czułam, jakbym musiała iść do toalety, ale nic z tego nie wychodziło. Jakby moje ciało chciało przeć.
Przyszła lekarka dyżurna.
— Chodź, zbadam cię na fotelu, żebyś dała mi dzisiaj w nocy pospać.
Pamiętam te słowa do dziś.
Po badaniu wysłano mnie na drugie piętro, na oddział położniczy, żeby zrobić KTG.
Nie wiedziałam wtedy, co oznaczają liczby na monitorze. Widziałam tylko: 95, 90, czasem 100, sporadycznie 120.
Była przy mnie jedynie pielęgniarka.
Potem odesłano mnie do sali i podłączono kolejną kroplówkę. Zasnęłam bardzo głęboko. Obudziłam się dopiero rano.
Przyszedł ordynator. Do dziś przypuszczam, iż po przyjściu do pracy zobaczył zapis z poprzedniego wieczoru. Jego spojrzenia nigdy nie zapomnę.
— Szybko, proszę iść ze mną na badanie!
Po badaniu miał zakrwawione rękawiczki. Zawołał do drugiego lekarza:
— Niech rodzi! Dlaczego ona jeszcze nie rodzi?
Leżałam i nie rozumiałam. Jak miałam rodzić, skoro przez kilka dni podawano mi leki właśnie po to, żeby poród zatrzymać?
Wysłano mnie na USG.
I wtedy wydarzyło się coś, co na zawsze podzieliło moje życie na dwie części.
Lekarz przesuwał głowicę po brzuchu. Szukał. Sprawdzał ponownie. Patrzyłam na każdy jego ruch.
— Proszę jeszcze poszukać… Może gdzieś indziej się znajdzie. Proszę, jeszcze raz…
Ale serduszko już nie biło.
Moje dziecko nie żyło.
Ból też był już inny. Wcześniej czułam go w dole brzucha, teraz także po prawej stronie, pod żebrami.
Powiedziano mi, iż dziecko zmarło. I iż muszę je urodzić.
Zaczęto przygotowania. Płakałam bez przerwy. Nie mogłam uwierzyć, iż to dzieje się naprawdę. Miał przyjechać zespół specjalistów z Warszawy. Czekaliśmy na nich, a przygotowania trwały.
Poród był potwornie bolesny. Między skurczami jakbym traciła przytomność, a każdy kolejny ból przywracał mnie do rzeczywistości.
Mama stała obok.
— Nigdy więcej nie będę rodzić! Mamo, ja już nie mogę! Nigdy!
A jednak gdzieś głęboko wiedziałam, iż przez cały czas pragnę być mamą. Że chciałabym kiedyś wyjść ze szpitala z dzieckiem w ramionach.
Urodziłam chłopca. Ważył dwa kilogramy osiemset gramów.
— Ale duży! — powiedział jeden z lekarzy.
Potem pamiętam już tylko maskę do znieczulenia nad moją twarzą.
Kolejne dni zniknęły z mojej pamięci. Trafiłam na oddział intensywnej terapii.
O tym, jak ratowano moje życie i przez co później przeszłam, opowiem w drugiej części.
Teraz chcę powiedzieć coś innego.
Nie karzcie się przez całe życie za to, co waszym zdaniem należało zrobić inaczej.
Ja poprosiłam o pomoc od razu. Byłam w szpitalu. W pobliżu byli lekarze. A jednak nie uratowało to mojego dziecka.
Czy wszystko mogło potoczyć się inaczej? Nie wiem. Nigdy nie otrzymałam odpowiedzi na to pytanie.
Ja też bez końca wracałam myślami do tamtych dni. A gdybym powiedziała coś innego? Gdybym mocniej nalegała? Gdybym podjęła inną decyzję?
Ale przeszłości nie można przeżyć od nowa.
Nie chcę teraz nikogo oskarżać. Uczę się żyć z tym, czego nie mogę już zmienić.
Był czas, kiedy myślałam nawet, iż spotkała mnie kara za coś złego. Dziś rozumiem, ile dodatkowego cierpienia przyniosły mi takie myśli. Śmierć mojego synka nie oznaczała, iż zasługiwałam na tę tragedię.
Ta strata zmieniła mnie na zawsze. Nie stałam się już tą samą kobietą, którą byłam wcześniej.
Dziękuję Bogu, iż przeżyłam. I za to, iż dziś mam córeczkę, dla której chcę żyć i cieszyć się każdym dniem.
Jeśli przechodzisz teraz przez podobny ból, proszę, nie obwiniaj siebie.
Nie wszystko zależy od nas. To, iż nie udało ci się uratować dziecka, nie znaczy, iż kochałaś je za mało.
