Mamo, zaczęłaś mnie już po raz setny krytykować westchnęła Renata, gdy matka jej męża, Natasza Leonowa, wpadła w kolejny swój maraton wspomnień o nieudanych ciążach.
Ach, mamo mówi zamruczała, próbując zachować spokój.
Wspomnienia o ostatniej kłótni nagle przywijały się w jej głowie. Czy naprawdę teściowa mogła tak otwarcie wytykać jej, iż po ciągu pięciu miesięcy Renata stała się twardą kobietą, co podnosi rękaw i pyta, gdzie jest koń i chałupa, a potem samodzielnie rozwiązuje swoje problemy?
Pani Nataszo, może zmieńmy temat uprzejmie, ale stanowczo, zwróciła się Renata.
Matka, właśnie rozprawiając o swoich przedwczesnych ciążach, zamarła, wciągnęła powietrze i spojrzała na zięciową z dezaprobatą.
Renato, chcę cię wesprzeć.
Dziękuję, nie potrzebuję wsparcia od kogoś, którego empatia przypomina suchy chleb.
Czy to mnie obraziłaś, nazywając mnie głupią? łzy zaczęły napływać do oczu teściowej.
W normalnych okolicznościach Renata spróbowałaby załagodzić spór, może wymyśliłaby wymówkę o pilnym telefonie służbowym i wymknęła się z domu. Tym razem jednak postanowiła nie dać się prowokować.
Do pięciu miesiąca ciąży Renata przekształciła się w osobę, która nie toleruje rozmów o nieudanych doświadczeniach macierzyńskich. Jak mam cię nazywać, skoro setki razy powtarzałaś, iż nie chcę dyskutować o twoich niepowodzeniach w roli matki? spytała, podkreślając, iż rozmowa z kobietą w ciąży na taki temat to szczyt idiotyzmu.
W pewnym momencie przytoczyła przyjaciela z autyzmem wysokofunkcjonującym, który potrafi nagle zacząć tańczyć w miejscu publicznym lub nie zrozumieć żartu i choć on też nie powinien rozmawiać z ciężarną o tak delikatnych sprawach, przynajmniej wie, co to nieodpowiednie.
Więc mam pretensje, iż jesteś nie tylko tupająca, ale i niegrzeczna! Za moją dobroć nie słyszałam żadnych miłych słów.
Mogłabym je powiedzieć, gdybyś nie otwierała drzwi tak gwałtownie rzekła Renata, zamykając wejście i oddychając głęboko, uśmiechając się z satysfakcją.
Miała nadzieję, iż po tym spotkaniu teściowa odstąpi na kilka tygodni, a może na zawsze. Niestety, ich rozmowa stała się początkiem kolejnych problemów.
Grzegorz, mąż Renaty i syn Nataszy, siedział przy kolacji milcząco zamyślony. Renata próbowała rozmawiać, ale on odpowiadał jej krótko, jakby myślami był gdzie indziej. Na pytania, co się stało, jedynie zapewniał, iż wszystko w porządku.
Renata nie mogła połączyć jego milczenia z poranną kłótnią. Myślała, iż mąż jest pochłonięty pracą lub ma coś, czego nie chce jej zdradzać, by nie martwić.
Kilka dni później Grzegorz zapytał o depresję poporodową.
Mówi się, iż może się pojawić choćby w ciąży, prawda? zapytała Renata.
Może, ale nie czuję się przygnębiona odparła.
Jeśli naprawdę potrzebujesz, mogę pójść do psychiatry, ale tylko pod warunkiem, iż oboje wyjaśnimy specjaliście, co w moim zachowaniu spowodowało twoje podejrzenia.
Grzegorz spróbował rozładować napięcie: Mamo, jeżeli ktoś ma iść do specjalisty, to twoja. Co ona mi powiedziała?
Wiesz, iż ciągle się kłócimy. Ona uważa, iż celowo wprowadzam cię w zakłopotanie, podając złe rady odnośnie maseczek do włosów.
O jakiej maseczce mówisz? dopytała Renata, nie rozumiejąc, o co chodzi.
Grzegorz przypomniał, iż kilka tygodni temu jego mama kupiła taką samą maseczkę, jaką Renata miała w domu, i iż to właśnie ona jej ją poleciła. Mama twierdziła, iż Renata wrogo oceniła tę maseczkę, a dobrą schowała dla siebie.
Co? Grzegorzu, nie rozumiesz w ogóle tych naszych damskich drobiazgów! wydała się zdezorientowana Renata.
W ciągu trzech minut Renata starannie wyjaśniła, iż nigdy nie używała amoniaku ani prostownicy, a jej naturalnie gęste włosy nie mogłyby być poleceniem do złej maseczki.
Adres, na który wysłałam przesyłkę, był prawidłowy otworzyła telefon i pokazała korespondencję, której dowodem była rozmowa z mamą Grzegorza.
Rozumiem. Przepraszam, iż ufałam matce.
Renata westchnęła: Zaczęła mi opowiadać o swoim bólu, który przeszła cztery razy z rzędu, zanim pojawiłeś się ty. Nie mogę ciągle słuchać cudzych tragedii, zwłaszcza iż sama jestem w ciąży.
Grzegorz, niepewnie, wykrzyknął: Chcesz powiedzieć, iż ona zabiłaby? a potem zadzwonił do swojej matki. Po rozmowie wrócił do domu i postanowił zerwać kontakt z teściową.
Renata przywitała to z ulgą teściowa już dawno ją zmęczyła swoim nieadekwatnym zachowaniem. Rodzina Grzegorza zaczęła go krytykować, iż porzucił matkę dla obcej kobiety. On odpowiadał, iż matka nie jest obca, ale wina leży po jej stronie.
Dlaczego matka chciała rozstać nas w tym momencie? pytał sam siebie, nie szukając odpowiedzi.
Widać było, iż typowa historia: matka nie chce dzielić syna z inną kobietą. Straciła go całkowicie, a winna jest sama, więc nie ma sensu obwiniać Renatę i Grzegorza.
Gdyby przynajmniej pozwoliła zobaczyć wnuka, byłoby lepiej narzekała rodzina. Jedyną euforią babci jest wnuk w podeszłym wieku, a syn ich pozbawia.
Grzegorz ripostował: To właśnie wy podpalacie te silne małżeństwa, zmuszając nas do walki z teścią.
W końcu zerwał wszystkie kontakty z rodziną, a pomoc od nich zanikła. Mały synek dorastał w ciszy i spokoju, a Renata i Grzegorz starali się, by ten spokój trwał jak najdłużej, zwłaszcza w pierwszych latach życia dziecka.
Nauczą go, jak rozmawiać i odpowiednio reagować na trudne sytuacje, bo choćby po ciąży Renata nie straciła zębów, a Grzegorz nie jest skromny. Skromność dziś nie ma praktycznego sensu, ale Renata cieszy się, iż zrozumiała to wcześnie, zanim było za późno na naprawę i odrzucenie pasożytów z jej życia.
**Lekcja:** nie pozwólmy, by nieustanne krytyki i rodzinne spory zdominowały naszą codzienność; zamiast tego szukajmy spokoju w własnym wnętrzu i w relacjach, które naprawdę nas wspierają.
