Przebaczenia nie będzie – Czy kiedykolwiek zastanawiałaś się nad tym, by odnaleźć swoją matkę? Pytanie padło tak niespodziewanie, iż Wika aż drgnęła. Właśnie układała na kuchennym stole dokumenty przywiezione z pracy – stosem grożącym rozsypką, dlatego ostrożnie przytrzymywała je dłonią. Teraz jednak znieruchomiała, powoli opuściła ręce i spojrzała na Aleksa. W jej oczach malowało się czyste zdumienie: skąd w ogóle taki pomysł? Po co miałaby szukać tej, która jednym nieprzemyślanym ruchem potrafiła zniszczyć jej niemal całe życie? – Oczywiście, iż nie – odpowiedziała Wika, starając się, by jej głos brzmiał spokojnie. – Co to za absurdalny pomysł? Po co miałabym się tym zajmować? Aleks lekko się zmieszał. Przeczesał nerwowo włosy palcami, jakby próbował zebrać myśli, i uśmiechnął się – trochę wymuszenie, jakby już żałował, iż w ogóle coś powiedział. – Wiesz… – zaczął, szukając odpowiednich słów – często mówi się, iż dzieci z domów dziecka i rodzin zastępczych marzą o odnalezieniu swoich biologicznych rodziców. Pomyślałem, iż jeżeli byś chciała, mogę ci pomóc. Naprawdę. Wika pokręciła głową. W klatce piersiowej zrobiło się duszno, jakby ktoś niewidzialny ścisnął jej żebra. Wzięła głęboki oddech, tłumiąc nagły przypływ irytacji, i znów spojrzała na Aleksa. – Dziękuję za propozycję, ale nie trzeba – powiedziała stanowczo, podnosząc głos. – Nigdy nie będę jej szukać! Ta kobieta dla mnie już dawno nie istnieje. Nigdy jej nie wybaczę! Tak, to zabrzmiało ostro, ale inaczej nie mogła! Przecież musiałaby wracać myślami do morza bolesnych wspomnień i wylewać duszę przed narzeczonym. Kochała go, bardzo nawet, ale były rzeczy, którymi po prostu nie chciała dzielić się z nikim. choćby z najbliższymi. Sięgnęła więc znów po dokumenty, udając, iż jest bardzo zajęta. Aleks zmarszczył brwi, ale nie naciskał. Było widać, iż niełatwo mu pogodzić się z tak ostrą odpowiedzią Wiki. W głębi duszy nie mógł zrozumieć jej stanowiska! Dla niego matka zawsze była postacią niemal świętą – nieważne, czy uczestniczyła w wychowaniu, czy nie. Sam fakt, iż kobieta nosiła dziecko przez dziewięć miesięcy i wydała je na świat, wynosił ją w jego oczach niemal na piedestał. Wierzył więc szczerze, iż między matką a dzieckiem istnieje szczególna, niezniszczalna więź, której nie mogą zniszczyć ani czas, ani okoliczności. Wika nie tylko nie podzielała tych przekonań – stanowczo je odrzucała, bez cienia wątpliwości. Było to dla niej zupełnie logiczne: jak można chcieć spotkać kogoś, kto potraktował cię z takim okrucieństwem? Jej tak zwana “mamusia” nie tylko oddała ją do domu dziecka – sprawa była znacznie gorsza, znacznie boleśniejsza! Jeszcze jako nastolatka Wika zdobyła się na pytanie, które przez lata gnębiło ją od środka. Podeszła do dyrektorki domu dziecka, pani Tatiany Kamińskiej – surowej, ale sprawiedliwej, którą wszystkie dzieci darzyły szacunkiem. – Dlaczego tu jestem? – spytała Wika cicho, ale stanowczo. – Moja mama… czy ona umarła? Czy odebrano jej prawa rodzicielskie? Musiało wydarzyć się coś poważnego, prawda? Tatiana Kamińska zamarła. Rozkładała właśnie dokumenty na swoim biurku, ale po tym pytaniu starannie wszystko odłożyła. Zamyśliła się na moment, jakby ważyła każde słowo, potem westchnęła ciężko i skinęła głową, zapraszając dziewczynkę by usiadła. Wika usiadła, ściskając brzeg krzesła palcami, czując jak narasta w niej niepokój. Przeczuwała, iż właśnie usłyszy coś, co na zawsze zmieni jej spojrzenie na własną przeszłość. – Twojej matce odebrano prawa rodzicielskie i pociągnięto ją do odpowiedzialności karnej – powiedziała spokojnie Tatiana Kamińska, wybierając ostrożnie słowa. Patrzyła na Wikę uważnie, ale w oczach miała troskę: musiała przekazać dwunastoletniej dziewczynce gorzką prawdę, którą wielu wolałoby zataić. Dałoby się złagodzić fakty, wymyślić coś mniej bolesnego, ale pani dyrektor zdecydowała – Wika powinna poznać całą prawdę. Bo lepiej wiedzieć, niż żyć w nieświadomości. Zrobiła krótką pauzę, po czym kontynuowała: – Trafiłaś do nas mając cztery i pół roku. Zainteresowały się tobą dobre osoby – zauważyły cię samotną na ulicy. Szedłaś sama, malutka, zdezorientowana… Później okazało się, iż pewna kobieta zostawiła cię na ławce na dworcu, a sama wsiadła w pociąg i odjechała. Była jesień, zimno i mokro, miałaś na sobie tylko cienki płaszcz i gumowce. Po kilku godzinach na dworze trafiłaś do szpitala. Byłaś mocno wychłodzona, długo dochodziłaś do siebie. Wika siedziała w bezruchu, jakby skamieniała. Jej palce zacisnęły się w pięści, ale twarz pozostała niewzruszona – tylko oczy pociemniały, jakby zebrały się w nich burzowe chmury. Milczała, ale Tatiana Kamińska widziała: dziewczyna słucha bardzo uważnie, chłonąc każde słowo, choć wewnątrz pewnie przeżywała rewolucję. – A… czy pani ją znalazła? Co powiedziała na swoją obronę? – wyszeptała Wika, nie rozluźniając pięści. – Znaleźli ją i osądzili. Jej tłumaczenie… – pani dyrektor na chwilę się zawahała, potem gorzko się uśmiechnęła. – Mówiła, iż nie miała pieniędzy, a właśnie trafiła jej się praca. Problem w tym, iż pracodawca nie pozwalał zabierać dzieci na teren obiektu – ty jej przeszkadzałaś. To miało być sanatorium albo coś podobnego. Uznała, iż będzie łatwiej – zostawić cię i zacząć nowe życie, już bez ciebie. Wika się nie ruszyła. Jej pięści powoli się rozluźniły, ręce opadły na kolana. Patrzyła w przestrzeń przed sobą, jakby jej tam nie było – myślami była już gdzie indziej, w tym jesiennym poranku, którego choćby nie pamiętała. – Rozumiem… – powiedziała w końcu cicho, prawie bez życia. Potem podniosła wzrok na Tatianę Kamińską i dodała: – Dziękuję za szczerość. To był moment, kiedy Wika już na dobre i nieodwołalnie wiedziała: nie będzie chciała szukać matki. Nigdy. Ta myśl, która czasem pojawiała się na obrzeżach świadomości – „może kiedyś, z ciekawości, by spojrzeć w oczy i zapytać ‘dlaczego?’” – właśnie rozpłynęła się na zawsze. Zostawić dziecko na ulicy… To się nie mieściło w głowie! Jak można tak postąpić? Czy kobieta, która dała jej życie, naprawdę nie miała w sobie ani grama sumienia, ani krzty litości? Z czteroletnim dzieckiem na ulicy mogło wydarzyć się wszystko! „To nie jest czyn człowieka, tylko bestii!” – powtarzała w myślach Wika, a w środku ściskał ją ból, ostry i kłujący. Próbowała, naprawdę próbowała znaleźć jakieś usprawiedliwienie. Może matka była zrozpaczona? Może rzeczywiście nie miała innego wyjścia? Może wierzyła, iż tak będzie dla Wiki lepiej? Ale za każdym razem te rozważania rozbijały się o twardą prawdę. Przecież mogła zrzec się praw oficjalnie, oddać dziecko do domu dziecka w bezpiecznych warunkach. Po co wystawiać czterolatkę na ławkę na zimnej ulicy? Wika analizowała możliwe scenariusze, jeden po drugim, ale żaden nie odejmował bólu – wszystko jawiło jej się jako świadome pozbycie się problemu, jak niechcianej rzeczy. Każda kolejna myśl utwierdzała ją w decyzji – nie, nie będzie szukać tej kobiety, nie zada sobie trudu, by ją zrozumieć. Tego, co się stało, zrozumieć nie można, a przebaczyć – nie potrafi. I z tą decyzją przyszło dziwne, niemal fizyczne poczucie ulgi… ******************** – Mam dla ciebie niespodziankę! – Alekś aż promieniał z radości, twarz mu się rozjaśniła jakby właśnie wygrał w Lotto. Stał w przedpokoju, niecierpliwie przebierając nogami, aż cały się rwał, by jak najszybciej zrealizować swój plan. – Spodoba ci się, gwarantuję! Chodź, nie każmy ludziom czekać! Wika zatrzymała się na progu pokoju z filiżanką wystygłej herbaty w dłoni. Spojrzała na Aleksa zdezorientowana, ostrożnie odstawiła kubek na stolik… Co to za niespodzianka? I dlaczego mimo radosnego tonu czuła rosnące niepokojące przeczucie? W środku czuła się jak skrzypiąca struna – wszystko mogło pęknąć w każdej chwili. – Dokąd idziemy? – spytała, starając się brzmieć spokojnie. – Już za chwilę się dowiesz! – uśmiech Aleksa się powiększył, wziął ją za rękę i niemal wyciągnął za drzwi. – Zaufaj mi, warto! Wika nie protestowała, ale im bliżej byli celu, tym bardziej ściskał ją niepokój. Zastanawiała się po drodze, co wymyślił Aleks. Może bilety na koncert? Może spotkanie ze starymi znajomymi? Przez głowę przemykały różne myśli, ale żadna nie pasowała. Kiedy weszli do parku, Wika od razu zauważyła siedzącą na ławce kobietę. Ubrana prosto, ale schludnie: ciemny płaszcz, szalik, torebka na kolanach. Twarz wydała się Wice dziwnie znajoma, choć nie mogła przypomnieć sobie, gdzie ją widziała. Może to krewna Aleksa? Koleżanka z pracy, z którą chce ją poznać? Aleks pewnie ruszył w kierunku ławki, Wiki próbowała poskładać elementy układanki w całość. Kiedy podeszli bliżej, kobieta podniosła wzrok i lekko się uśmiechnęła. W tym momencie coś w Wice drgnęło – wiedziała już, skąd zna tę twarz. Z lustra. Tylko starszą o trzydzieści, czterdzieści lat. – Wika – głos Aleksa zabrzmiał uroczyście, jakby ogłaszał coś ważnego ze sceny – mam dla ciebie ogromną radość: po długich poszukiwaniach udało mi się znaleźć twoją mamę. Jesteś szczęśliwa? Wika zastygła, jakby nagle cały świat stanął w miejscu. Jak on mógł? Przecież jasno dała do zrozumienia, iż nie chce choćby słyszeć o tej kobiecie! – Córeczko! Wyrosłaś na takie piękne dziecko! – kobieta nagle wstała, rozkładając ręce do objęcia. Głos miała roztrzęsiony z przejęcia, oczy lśniły, jakby naprawdę czekała na to spotkanie. Ale Wika cofnęła się o krok, wyraźnie zwiększając dystans między sobą a kobietą. Twarz miała chłodną, spojrzenie twarde. – To ja, twoja mama! – kontynuowała kobieta, nie zważając na reakcję Wiki. – Tak długo cię szukałam! Cały czas miałam cię w sercu… – Tak, to nie było proste! – z dumą uzupełnił Aleks. Stał tuż za Wika, promienny jak wypolerowany grosz. – Musiałem zaangażować znajomych, obdzwonić różne urzędy, szukać kontaktów… Ale cieszę się, bo się udało! Słowa przerwała szybka, dźwięczna siarczysta obelga. Ręka Wiki wzniosła się poza jej świadomością. Oczy miała pełne łez – złości i bólu. Spojrzała na narzeczonego ze zdziwieniem: jak on mógł? Przecież tyle razy mówiła, iż nie chce znać matki, iż ta karta jej życia jest zamknięta na zawsze! – Co ty robisz? – wyszeptał Aleks, chwytając się za policzek. Widać było, iż nie spodziewał się takiej reakcji. – Przecież to wszystko z myślą o tobie! Chciałem dobrze… Wika milczała. Nie mogła wydusić słowa – w środku wrzało od rozczarowania i bólu. Miała wrażenie, iż Aleks, któremu ufała jak nikomu, po prostu zburzył jej świat, łamiąc świętą zasadę: nie ruszać jej przeszłości. To, co z takim trudem skrywała w sercu, nagle wypłynęło na wierzch, wszystko przez jego „szlachetne pobudki”. Kobieta z boku niepewnie patrzyła to na Wikę, to na Aleksa. Wyglądała na zagubioną – chciała coś powiedzieć, ale zamilkła na widok wyrazu twarzy córki. – Nie prosiłam cię, żebyś jej szukał – powiedziała w końcu cicho Wika. Jej głos był spokojny, choć wewnątrz aż się trzęsła. – Jasno mówiłam, iż mi to niepotrzebne! A i tak zrobiłeś po swojemu! Aleks opuścił rękę, ale nie znalazł odpowiedzi. Spojrzał na Wikę, próbując dostrzec cień zmiany w jej nastroju, ale widział tylko lodowatą zdecydowanie. – Powiedziałam jasno: nie chcę słyszeć o tej kobiecie! – trzęsła się z emocji, bo bólu było w niej więcej niż gniewu. – Ta „matka” zostawiła mnie na dworcu, kiedy miałam cztery lata! Samą! W lekkim ubraniu! I ty uważasz, iż mam to wybaczyć? Aleks pobladł, ale nie ustąpił. Wyprostował się, usiłując dodać sobie powagi i powiedział: – To twoja matka! Nieważne jaka – matka to matka! W tym momencie kobieta ostrożnie podeszła o krok bliżej. Jej głos rozlegał się cicho, jakby się tłumaczyła, choć sama w to nie wierzyła: – Często chorowałaś, nie miałam pieniędzy na leki – zaczęła, ważąc każde słowo. – Trafiła się praca i… Oczywiście bym po ciebie wróciła, jeżeli tylko ułożyłoby się lepiej… Wika zareagowała gwałtownie. W jej oczach nie było współczucia – tylko zimna, wypracowana przez lata gorycz. – Skąd wróciłabyś? Z cmentarza? – jej głos był twardy i lodowaty. – Przecież mogłaś zgłosić w opiece społecznej, iż chwilowo nie dasz rady mnie wychowywać! Mogłaś mnie zostawić w szpitalu, skoro byłam tak chora! Ale nie na ulicy! Nie w zimnie! Nie samą! Aleks, nie wiedząc jak zatrzymać narastający konflikt, spróbował ująć Wikę za rękę. Ona wyrwała się natychmiast, choćby na niego nie patrząc. – Przeszłość jest za nami, trzeba żyć teraźniejszością – mówił, jakby przekonywał samego siebie. – Przecież mówiłaś, iż chcesz mieć rodzinę na ślubie. Spełniłem twoje marzenie… Wika spojrzała na niego i jej wzrok był tak rozczarowany, iż Aleks odsunął się o krok. – Zaprosiłam panią Tatianę Kamińską, dyrektorkę domu dziecka i panią Julię Wojciechowską, moją wychowawczynię – jej głos był cichy, ale zdecydowany. – To one były moimi prawdziwymi mamami! To one były przy mnie, kiedy najbardziej tego potrzebowałam! Wika gwałtownie oswobodziła się z uścisku Aleksa i bez oglądania się wybiegła z parku. Nogi same ją niosły alejkami, dalej od tej rozmowy, od tego człowieka, któremu ufała bezgranicznie. W środku szalała burza, choćby oddychać było ciężko. Takiego rozczarowania ze strony narzeczonego się nie spodziewała. Nigdy przed nim niczego nie ukrywała. Przeciwnie – opowiedziała mu całą prawdę o dzieciństwie, bez upiększania i pomijania trudnych momentów. Mówiła o latach w domu dziecka, o pierwszych dniach, gdy łudziła się, iż matka wróci. Aleks słuchał i przytakiwał, mówił, iż rozumie. A mimo to odszukał tę kobietę. I przyprowadził ją. „Matka to matka” – słowa te odbijały się w głowie Wiki jak echo, wywołując nową falę żalu. „Nigdy!” – zdecydowała Wika z surową stanowczością. Nie przyjmie tej kobiety do swojego życia! Nie udawała, iż nic się nie stało. Idąc szybkim krokiem, wyszła z parku i byle jaką drogą powędrowała przed siebie, nie myśląc dokąd zmierza. Myśli plątały się, co chwila przed oczami widziała twarz matki, starszą, zaniepokojoną, z wymuszonym uśmiechem. Zacisnęła pięści, odpychając od siebie to widmo. Chciała tylko jedno – być jak najdalej od tego wszystkiego. Nie wróciła choćby po rzeczy do mieszkania Aleksa. Na szczęście zostało tam tylko kilka toreb z ubraniami, drobnostkami. Ostateczna przeprowadzka miała być po ślubie, więc większość rzeczy i tak miała w swoim własnym mieszkanku z przydziału. To ułatwiało sprawę – ważne, by teraz nie wracać tam, gdzie wszystko przypominało jej Aleksa. Telefon co chwilę wibrował – Aleks dzwonił raz za razem. Wika patrzyła na ekran, widziała jego imię, ale nie odbierała. Bała się, iż jeżeli odbierze, powie zbyt wiele i potem będzie tego żałować. Lepiej przeczekać pierwszy żal. Aleks nie odpuszczał. Poza telefonami przysłał kilka wiadomości głosowych. Jego ton był ostry, wręcz zły: – Wika, zachowujesz się jak dziecko! Chciałem zrobić dobrze, a ty… Jesteś niewdzięczna! To zwykła histeria! Następna wiadomość była jeszcze ostrzejsza: – Już zadecydowałem. Ludmiła będzie na ślubie. Kropka. Nie zamierzam tego zmieniać przez twoje fanaberie. Będziemy utrzymywać rodzinne relacje, a nasze dzieci będą ją nazywać babcią. To normalne i adekwatne! Wika słuchała tych wiadomości na przystanku autobusowym, czując jak w środku wszystko kurczy się z bólu. Wyłączyła telefon, schowała do kieszeni i spojrzała w niebo. Jej świat właśnie pękał na kawałki, a ona nie wiedziała, jak go posklejać. Długo patrzyła na ekran, gdzie zamigotały kolejne wiadomości od Aleksa. W głowie ciągle dźwięczały jego słowa – twarde, nieznoszące sprzeciwu. „Ludmiła będzie na ślubie. Kropka”. Te zdania zapiekły w świadomości, nie pozwalając złapać oddechu. Otworzyła aplikację do komunikacji, napisała krótką wiadomość, przeczytała ją wielokrotnie: „Ślubu nie będzie. Nie chcę was widzieć – ani ciebie, ani tej kobiety”. Wysłała. Po kilku sekundach na ekranie pojawiło się potwierdzenie dostarczenia. Powoli odłożyła telefon. Prawie natychmiast znów się rozświetlił – Aleks próbował zadzwonić. Wika nie zareagowała. Przyszło jeszcze kilka wiadomości, ale choćby ich nie otworzyła. Zamiast tego znalazła kontakt do byłego narzeczonego – i bez wahania dodała go do czarnej listy. Teraz w telefonie zapanowała cisza – żadnych połączeń, żadnych powiadomień, żadnych prób dotarcia. Spokój otulił ją jak miękki, ciepły koc, przynosząc rzadką ulgę. Może kiedyś pożałuje tej decyzji. Może… Ale teraz, w tej chwili, to był jedyny adekwatny krok. Stopniowo burza w jej wnętrzu ucichała, robiąc miejsce cichej, wymęczonej jasności. Tak będzie dobrze. Nie ma przyszłości z człowiekiem, który potrafi zrobić coś takiego…