21 listopada 2025 r.
Stoję nieruchomo, patrząc w pustą przestrzeń mojego gabinetu. Wierzyłem, iż mogę kupić wszystko ludzi, czas, przyszłość. Ten złudny świat rozpadł się w kilka zdań wypowiedzianych przez dziewczynę w podniszczonych butach.
Kto ci to pokazał? wyszeptałem w końcu.
Nikt, panie Sokołowski odpowiedziała cicho Łucja. Po prostu to rozumiem. Czasem języki mówią same do mnie.
Elżbieta Kowalska, matka dziewczyny, stała z boku, ręce splecione, starając się nie drżeć. Widziała, jak na twarzy mężczyzny, którego wszyscy w budynku bali się choćby spojrzeć, pojawia się nieznane mu dotąd uczucie niepewność.
Kłamiesz odparł nagle, prawie złośliwie. To tylko sztuczka, żeby mnie zaimponować.
Wstał, podszedł do biurka i nacisnął przycisk. Na ekranie pojawił się stary rękopis.
Proszę. Profesorowie z Uniwersytetu Warszawskiego nie mogli tego przetłumaczyć. jeżeli podasz mi choć jedno prawdziwe zdanie, dam ci pięć tysięcy złotych. jeżeli nie twoja matka straci pracę.
Proszę, nie rób tego! krzyknęła Elżbieta. To dziecko!
Milczeć! przerwał mi.
Łucja nie drgnęła.
Dobrze odparła. Ale nie spodoba wam się odpowiedź.
Podeszła do ekranu i przejechała palcem po linijkach.
To nie tylko tekst. To ostrzeżenie.
Ha! A jakie ostrzeżenie? śmiało ripostował, choć drżał.
Dla ciebie.
Dla mnie?! w jego głosie już pojawiła się irytacja spleciona z niepewnością.
Łucja szepnęła:
Ten, który wzniesie się ponad wszystkich, upadnie z własnej pychy. Jego imię zostanie zdmuchnięte przez wiatr, a dom spłonie w płomieniach.
Zapanowała cisza. Nagle na zewnątrz rozbłysło światło błyskawicy. Pokój pogrążył się w półmroku, a twarz Ryszarda na chwilę rozświetliła bladość i szeroko otwarte oczy.
Przypadek zwykły przypadek mruknąłem.
Łucja odwróciła się do mnie.
Kpiacie z ludzi, co sprzątają podłogę, a wiecie, kto napisał kod, na którym opiera się wasz biznes?
Co o co ci chodzi? mój głos drżał.
Mój ojciec.
Elżbieta wcisnęła zęby.
Łucjo nie, nie mów
Tak, mamo, czas, by to usłyszała Łucja nie spuszczała wzroku z Ryszarda. Był programistą w dziale cyberbezpieczeństwa. Pracował nocami nad waszym systemem, kiedy wy kąpaliście się nad Bałtykiem. Gdy zachorował, podjęliście decyzję o zwolnieniu.
Jak jak się nazywał? zapytał już bladojącym głosem.
Andrzej Nowak.
Oczy Ryszarda rozszerzyły się.
To on ten, co napisał zabezpieczenie? Ten, co przyniósł miliony z niemieckiego banku?
Tak przyznała Łucja. A ty odebrałeś mu wszystko.
Zapanęło milczenie, przerywane jedynie szumem deszczu na oknach.
Nie chcemy zemsty wyszeptała Elżbieta. Tylko sprawiedliwości i spokoju.
Nie wiedziałem wymamrotał Ryszard, a słowa brzmiały pusto.
Wiedziałeś odparła Łucja. Po prostu ci to nie obchodziło.
Oparłem się w fotelu. To, co zbudowałem, nagle wydało się puste.
Czego ode mnie chcecie? Pieniędzy? Wykształcenia? Domu? Dam wam wszystko.
Łucja patrzyła spokojnie.
Nie chcemy nic. Zapamiętajcie Bóg czasem przemawia głosem tych, których nie widzicie.
Chwyciła moją matkę za rękę.
Chodźmy, mamo.
Elżbieta zwróciła się do niego.
Dokończę sprzątanie dzisiaj. Potem znajdź sobie inną żonę.
Obie wyszły. Drzwi zamknęły się powoli.
Zostałem sam. Stałem nieruchomo, po czym otworzyłem szufladę i wyciągnąłem starą teczkę A. Nowak. W środku znajdowało się wniosek o przedłużenie umowy ze względów zdrowotnych. Na dole jego podpis: Odrzucono.
Położyłem teczkę na biurku, powoli zdjąłem zegarek z ręki i odłożyłem go obok.
Na zewnątrz deszcz szarpał szyby jak płynny wstyd.
Następnego dnia media podbijały nagłówki:
Biznesmen Ryszard Sokołowski podarował cały majątek i udziały w firmie na fundusz edukacyjny dla dzieci z ubogich rodzin.
Miesiąc później Wieża Kryształowa została sprzedana Uniwersytetowi Warszawskiemu, by stać się centrum darmowej nauki.
A w małej szkołce na obrzeżach miasta dziewczyna o imieniu Łucja założyła koło językowe dla dzieci bez środków.
Kiedy zapytano ją, dlaczego to robi, uśmiechnęła się:
Bo wiedza to moc. Ale prawdziwa moc to umieć wybaczyć.
Epilog
Elżbieta i Łucja opuściły Warszawę. Nikt już o nich nie słyszał.
Ryszard Sokołowski zniknął z życia publicznego.
Kilka miesięcy później, na ostatnim piętrze Wieży Kryształowej, pojawiła się tablica z napisem:
Prawdziwe bogactwo to nauka od ludzi, którzy mówią sercem.
Dziś wiem, iż najcenniejszy kapitał nie jest w złocie, ale w pokorze i w umiejętności przyznać się do błędu. To lekcja, którą zachowam w pamięci na zawsze.
