Kto ma rodzinę, ma i kłopoty mawia ludowa przysłowiowa mądrość.
Małgosia, wyrosła w małej wiosce w sercu Mazur, od dziecka marzyła, by odlecieć z tych pól. Nie widziała w sobie ani krówki, ani pasterki, ani rolniczki. Gdy skończyła szesnaście lat, spakowała się i wyruszyła w podróż. Kupiła bilet na pociąg do Łodzi jedenaście złotych w kieszeni i przysięgła sobie: Już nigdy nie wrócę do tej zapomnianej doliny, co by się nie stało.
W Łodzi dostała się do technikum mechanicznego, dostała łóżko w akademiku. Po dwóch latach podjęła pracę, jaką się nauczyła operatorka żurawia przy budowie wieżowca.
Nadszedł czas, by zamieszkać w małżeństwie. Trzy miesiące, w weekendy, Małgosia chodziła z przyjaciółkami do miejskiego parku na tańce. Tam spotkała młodego Kacpra, który, jak się wydawało, chciał po prostu przytulić sobie żonę. Nie zwlekali od razu po tańcu ruszyli do Urzędu Stanu Cywilnego.
Wysłała list do rodzinnej wsi: Mamo, Tato, biorę ślub! Przyjedźcie!
Rodzice nie mogli przyjechać, bo dzień przed tym wydali w małżeństwo starszą córkę i nie było im łatwo. Matka odpisała: przyjedziemy później, zobaczymy wnuki.
Ślub odbył się.
Zaczęła się codzienna walka. Małgosia zamieszkała w domu Kacpra. Czwórka pokoi, w których żyli: Kacper, jego matka, siostra z synem, brat z żoną i sama Małgosia. Małgosia i Kacper byli szczęśliwi, choć przydzielono im jedynie najmniejsze pomieszczenie. Teściowa uwielbiała swoją synową spokojną, pracowitą, nigdy nie wydającą zbędnych słów. Los sprzyjał jej ukochanemu synowi. Matka Kacpra wyhodowała pięcioro dzieci. Dwie córki z mężami mieszkały osobno.
Najmłodsza z sióstr, Lusia, sprawiała najwięcej kłopotów. Z ciężkim porodem przyniosła na świat chłopca. Młody krawiec, który miał być ojcem, nagle zniknął bez słowa pożegnania, zostawiając po sobie jedynie wspomnienie. Kacper musiał odebrać swoją siostrę i synka ze szpitala. Gdy pielęgniarka go zagadnała: Teraz będziesz wychowywać siostrzeńca całe życie, wujku, obaj się roześmiali.
Tak wszyscy żyli i pracowali pod jednym dachem.
Napięcie wzrosło, gdy Kacper przywiózł do domu swoją żonę, Łucję. Lusia natychmiast poczuła wrogość wobec Małgosi.
Przyjechała z jakiejś odległej wsi, po jakiegoś chłopaka! wymamrotała, zgrzytając zębami.
Małgosia nie wchodziła w konflikt, milczała, znosiła ciężkość. Kacper nie słyszał jej skarg, a teściowa błagała:
Małgosiu, nie gniewaj się na Łucję! Zazdrości Ci, bo jest samotna, pechowa. Bądź dla niej miła, a Kacprowi nic nie mów, bo może zemścić się za Ciebie.
Gdy Łucja wyzywała matkę, Małgosia broniła ją, ocierając łzy przy kuchennym stole.
W terminie nadszedł czas narodzin córki Lila. Małgosia z euforią zanurzyła się w macierzyństwie, ale Łucja jeszcze bardziej rozszalała się. Codzienne sprzeczki, każdy drobny powód wywoływał kłótnie. Małgosia, jak dzika pantera, broniła swojego dziecka. Gdy nie wytrzymała, zwróciła się do męża. Kacper, nie zastanawiając się długo, chwycił żelazko i wymierzył nim w Łucję. Małgosia zamarła ze strachu, ale żelazko przeleciało, nie raniąc. Łucja od tamtej pory milczała.
Łucja jednak miała kochanków, często zostawiała swojego synka, Dymka, pod opieką Małgosi, a sama ruszała na spotkania. Kochała go jak ciężar, obwiniając za własną samotność. Małgosia w gniewie wykrzyknęła:
Zajmij się swoim synem! Ten mały bandyta rośnie na złość!
I rzeczywiście, Dymek był niesforny kradł pieniądze babci, wieszał się w szkolnych ławkach, w kieszeniach zawsze brzęczały monety. Miał dopiero dziewięć lat. Łucja odrzucała go: Muszę wyjść za mąż, a potem zajmę się Dymkiem. Zimny łóżko nie pomaga, a Ty z Kacprem śpicie w objęciach
Kiedy przyszli rodzice Małgosi, by zobaczyć wnuczkę Lilę, rozbili się ze wstydu. Zobaczyli ciasny dom, usłyszeli kłótnie.
Małgosiu, wróć do rodzinnego domu! Tu będziesz szaleć! błagał ojciec.
Matka szepnęła jej na ucho:
Małgosiu, wróć. Wanosz się do nas Wojtek zawsze wita Cię z radością. Czy nie pamiętasz, iż kiedyś mieliśmy miłość?
Małgosia odpowiedziała z goryczą: Nie przyjechałam tu, by później wracać do traktorzystów i kombajnistów Poczekam. Kacprze zaraz dostanie mieszkanie jako inżynier.
Rodzice westchnęli i po ciężkim sercu wrócili do wsi.
Po trzech latach Kacper dostał w dziale fabryki mieszkanie. Szczęście wylewało się po brzegi! Wtedy urodził się syn. Rodzina wprowadziła się do własnego gniazdka choć puste i zimne, już było domem.
Po roku zmarła matka Kacpra. Łucja po stracie przybrała siwe włosy jak płomień księżyca. Rozpacza przytłaczała ją codziennie przychodziła na groby, zamykała furtkę i siadała na ławce, wpatrując się w dal. Szeptała pod nosem, a ludzie ostrzegali: Nie zamykaj furtki, bo zostaniesz tam na zawsze. Nieważne odpowiadała.
Czas leczy rany. Ból po stracie staje się tęsknym tłem, a życie toczy się dalej. Łucja rozpoczęła poważny związek, zbliżając się do małżeństwa. Zaprosiła Małgosię do swojego domu tego samego małego domku. Usiedli przy herbacie, śmiały się, a gdy Małgosia wstała, Łucja zatrzymała ją:
Stój, Małgosiu, posłuchaj. Chcę Cię przeprosić. Zazdrościłam Ci, w czerni. Teraz widzę, jak kochasz Kacpra naprawdę. Cieszę się za Was. Jesteś dla mnie najcenniejszą osobą na całym świecie.
Małgosia była w szoku. Spojrzała na swoją szwagierkę:
Jak pięknie wyglądasz, Łucjo!
Łucja uśmiechnęła się smutno i pocałowała Małgosię w policzek. Małgosia, oszołomiona, pożegnała się i ruszyła w drogę powrotną.
Rankiem młodszy brat Kacpra zadzwonił:
Kacprze, Łucja nie wstała! Zmarła we śnie.
Miała trzydzieści siedem lat, chorobę serca. Została pochowana przy matce, w jednej granicy.
Rok po pochówku, na grobie Łucji zjawiały się świeże kwiaty regularnie przynoszone przez jej nieudany mąż. Gdy żywe kwiaty zwiędły, zastąpił je bukiet sztucznych róż.
Pozostał Dymek, pół sierota, czternastoletni. Pytano, co z nim zrobić. Znaleziono ojca, ale miał nową rodzinę i nie miał miejsca dla syna. Wszyscy chcieli wysłać Dymka do domu dziecka, twierdząc, iż jest trudny i niespokojny, więc niech państwo się nim zajmie. Kacper wziął jednak decyzję:
Nie do domu dziecka! Czyż wy, wujkowie i ciotki, odrzucicie własnego krewniaka? Gdy jest rodzina, przychodzi i kłopoty. Dymek zostanie u nas!
Ustalono opiekę. Krewniacy westchnęli z ulgą: Dzięki Bogu nie wzięliśmy na siebie grzechu! Przyjęliśmy sierotę.
Oczywiście Kacper i Małgosia korzystali z Dymka kradzieże, awantury, groźby ale przetrwali.
Dymek dorósł, ożenił się, nazwał swoich synów: Lubomir i Kacper, na cześć swoich opiekunów. Krewniacy dziwili się: Co za przemiana Dymka!
I znów przy grobie Łucji pojawiały się świeże kwiaty od Dymka, który nie zapomniał o swojej matce.
