Powiedz Krzysztofowi, żeby od razu przyjechał! zachrypiała córka. Troje maluchów ma gorączkę, szaleją. Samodzielnie nie dam rady dotrzeć z nimi do przychodni. Niech przyjedzie samochodem, pomoże.
Wanda zakręciła głowę, choć Bogna nie mogła tego widzieć. W jej wnętrzu skurczyło się z niepokoju o wnuki.
Zaraz wszystko zorganizuję, kochana. Nie martw się starała się mówić spokojnie, by nie podkręcać lęku córki. Nacisnęła przycisk odrzutu i zamarła. Palce drętwiałymi rękoma przeszukiwały kontakty w poszukiwaniu numeru syna. Trzej chorzy dziecięcy, Bogna sama, mąż w pracy. Sytuacja kryzysowa.
Krzysztof przyjdzie, była tego pewna. Dzwonek pierwszego. Drugi. W końcu Krzysztof odebrał.
Mamusiu, cześć mówił szybko.
Krzysiu, kochanie, tu taki kłopot Wanda szukała słów. Bogna dzwoniła.
Troje maluchów zachorowało, potrzebujemy natychmiast lekarza. Mąż nie może wziąć wolnego. Czy mógłbyś pojechać i odwieźć siostrzeńców? Myślę, iż to nie zajmie długo.
Cisza zawisła ciężka. Wanda słyszała oddech syna i szmer tła.
Mamo, dziś wcale nie westchnął Krzysztof. Ania ma urodziny, rezerwowaliśmy restaurację dwa tygodnie temu. Dojazd do Bogny przez całe miasto to już koszmar, nie zdążymy na rezerwację. Bez mnie
Wanda ścisnęła telefon mocniej, dłoń spocąła. Czy syn naprawdę odmawia pomocy?
Krzysiu, nie słyszysz? Dzieci chore! Twoi siostrzeńcy! krzyczała, starając się nie stracić głosu. Bogna nie poradzi sobie sama z trójką kapryśnych maluchów. Muszą natychmiast trafić do lekarza!
Mamo, rozumiem, odpowiedział równomiernie, bez emocji. Ale mamy plany. Nie możemy od razu odwołać wszystkiego. Niech wezwą taksówkę. Albo wy z tatą pomożecie. Jaki problem?
Wanda usiadła na krześle, nogi opadły. Nie mogła uwierzyć w to, co słyszy.
Tata w pracy! wybuchła. Nie dam rady sama z trójką chorych! Nie rozumiesz podstawowych spraw?
Mamo, nie mogę. Przepraszam odparł ostry tonem. To nie mój problem. Dzieci to odpowiedzialność Bogny. Niech sama się nimi zajmie.
Wanda zalała się gniewem. Co on tak mówi?
To nie twoja sprawa? krzyknęła. To twoja rodzina! Twoja siostra! Nie możesz raz w życiu pomóc bliskiej osobie?
Mówiłem, iż nie mogę! Musimy się szykować, przepraszam odciął się Krzysztof, a krótkie dźwięki telefonu rozdzierały uszy. Patrzyła na ekran, nie mogąc pojąć tego zdarzenia. Dłonie drżały. Zadzwoniła jeszcze raz, tym razem cisza.
Wewnątrz zaczęło się palić, jakby ogień rozgrzewał jej serce. Zadzwoniła do synowej. Może Jadwiga przekona męża.
Halo, Wando Iwanowo? odebrała Jadwiga niemal od razu.
Aniu, kochana próbowała utrzymać spokojny ton. Dlaczego nie poprosisz Krzysztofa o pomoc? To jego siostrzeńcy! Są chorzy! Bogna nie wytrzyma sama! Jesteś kobietą, powinnaś to rozumieć.
Jadwiga westchnęła, mówiła obojętnie.
Wando Iwanowo, za dziećmi odpowiadają ich rodzice. Są taksówki, pogotowie. Dzieci już nie są niemowlętami. Bogna jest dorosłą kobietą, da radę.
Słowa synowej spłonęły mocniej niż odmowa syna.
Aniu, wyobraź sobie, iż wożą trójkę chorych i kapryśnych maluchów taksówką! niewytrzymała emocji. To maleństwo! Bogna nie da rady sama!
To jej dzieci, Wando Iwanowo odpowiedziała Jadwiga, dalej obojętnie. Mamy już zaplanowany wieczór, nie chcemy go psuć przez cudze kłopoty.
Wściekłość wzbierała.
To więc z własnymi przyszłymi dziećmi nie musicie choćby pomagać! wykrzyknęła i rzuciła słuchawkę.
Następne dni przeminęły we mgle. Wanda nie dzwoniła do Krzysztofa. Syn milczał. Starała się nie myśleć o incydencie, ale uraz płonął w środku, nie dając spokoju.
W nocy leżała bezsennie, kręciła w głowie tę nieszczęsną rozmowę. Jak syn mógł tak postąpić? Co zrobiła źle w wychowywaniu? Jak wyrosła taka zimna osoba?
Mąż próbował rozmawiać, ale Wanda odrzucała go. Musiała sama rozgryźć, co poszło nie tak.
Pod wieczorem czwartego dnia cierpliwość pękła. Postanowiła pojechać do Krzysztofa, porozmawiać twarzą w twarz, zobaczyć w jego oczach, jak zdradził rodzinę.
Drzwi otworzyła Jadwiga. Na twarzy synowej zaiskrzyło zaskoczenie, ale odsunęła się w milczeniu. Wanda weszła, nie zrzucając płaszcza.
Gdzie Krzysztof? zapytała ostro.
W pokoju wskazała Jadwiga.
Wanda otworzyła drzwi. Krzysztof spojrzał na matkę. Przez chwilę w jego oczach przebłysnęło coś nieuchwytnego, po czym twarz stała się nieprzenikniona.
Mamo? Co się stało? podniósł brwi.
Jak mogłeś? wykrzyknęła tak głośno, iż Krzysztof cofnął się. Wszystko, co gromadziło się cztery dni, wystrzeliło na zewnątrz.
Jak mogłeś odmówić chorym dzieciom? Swojej siostrze? Nie wychowałam cię tak! Nie zrobiłam cię egoistą i zimnym człowiekiem!
Krzysztof powoli wstał. Jego twarz pozostała spokojna, niemal obojętna. Ta chłodność drażniła jeszcze bardziej.
Mamo, sama mogłaś wezwać taksówkę wzruszył ramionami. Pojechać do Bogny, pomóc przy dzieciach. Nie muszę porzucać wszystkich spraw przy pierwszym wezwaniu!
Zrobił pauzę, spojrzał matce prosto w oczy.
Czy zapomniałaś, iż Bogna przestała z nami rozmawiać? Od kiedy kupiliśmy mieszkanie, nagle stała się nieprzyjazna, nie odbiera telefonów, nie wychodzi na ulicę. Pół roku to już trwa, a nagle potrzebna jest pomoc?
Wanda się pogubiła, słowa utknęły w gardle. Otworzyła usta, zamknęła je znowu.
To to po prostu jąkała się, szukając słów. Bogna mieszka w wynajętym mieszkaniu z trójką dzieci.
A wy z Anią macie własne dwupokojowe mieszkanie, bez dzieci. Oczywiście jej przykro, ale nie wiem, co tu jeszcze można powiedzieć Co ona gada?
Krzysztof zmrużył oczy. Jadwiga stała w progu, ręce skrzyżowane na piersiach, twarz niewzruszona.
Dużo mówi, a ja mówię, iż to nie moja sprawa. Co do mieszkania to nie jej problem dodał zimnym głosem.
My z Anią sami zarobiliśmy to mieszkanie. Nikt nam nie pomagał. Niech Bogna rozwiąże swoje problemy sama! Nie wciągajcie nas przez Ciebie.
Wanda podeszła krok w stronę syna, pięści zaciśnięte same w sobie.
Co wypowiadasz? znowu wykrzyknęła. To twoja siostra! Bliska osoba! Rodzina!
Nie, mamo odparł podniesionym tonem. Moja rodzina to Ania. Bogna powinna była myśleć rozważniej!
Ona dobrowolnie urodziła troje dzieci! Nikt jej nie zmusił! Nie muszę na każde wezwanie rzucać się i rozwiązywać jej kłopoty!
Wanda zmarszczyła brwi.
Jesteś egoistą! wykrzyknęła. Myślisz tylko o sobie! Twoja siostra ledwo radzi sobie z dziećmi, a ty nie potrafisz choćby raz pomóc!
Pomóc? uśmiechnął się sarkastycznie. Dlaczego miałbym pomagać osobie, z którą nie rozmawiam pół roku? Przerwaliśmy kontakt z Bogną! Jak mogłaś tego nie zauważyć?
Oddech Krzysztofa przyspieszył, potem zwolnił, mówił ciszej:
O czym to mówię? potrząsnął głową. Widzisz, troszczysz się tylko o Bognę. Zawsze tak było. Ja dla ciebie jestem pustym miejscem.
Jesteś bez serca! Jak możesz tak mówić? odwróciła się gwałtownie. Nie mogła dłużej patrzeć na syna. Nie wychowałam cię tak, Krzysztofie! Wcale nie tak! Uczyłam was, by zawsze pomagali sobie nawzajem!
Wanda wyrwała się z mieszkania, stanęła na klatce schodowej, oddech przyspieszony. Wewnątrz wszystko płonęło. Jak syn mógł tak do niej mówić?
Chłodne powietrze ulicy paliło policzki, ale nie przyniosło ulgi. Szła w stronę przystanku, w głowie krążyła ta sama myśl: gdzie popełniłam błąd? Jak wyhodowałam taką osobę? Egoistę! Dlaczego Krzysztof nie rozumie najprostszej zasady rodzina ma siebie wspierać?
Jednak w głębi, w tym zakamarku świadomości, którego Wanda unikała, rodziło się niepokojące echo słów Krzysztofa o Bognie. O tym, iż siostra sama się odciągnęła po zakupie mieszkania, iż wygłasza brzydkie uwagi, iż on ma własną rodzinę, iż matka patrzyła tylko na córkę.
Wanda stanęła na środku chodnika. Przechodnie omijali ją z obu stron. Czy Krzysztof może mieć rację? Czy to ona jest winna tego, co się stało? Żądała od syna zbyt wiele, nie dostrzegając jego własnych problemów?
Nie. Wanda potrząsnęła głową z determinacją. Przyznać się było niemożliwe. Była matką. Wiedziała, co jest dobre dla dzieci. Zawsze tak uważała.
Jednak wątpliwość już zakorzeniła się w środku, małe, ostre ziarno. Z każdym krokiem w stronę domu rosło, stawało się większe, naciekliwe.
Wanda wsiadła do mikrobusu, wpatrując się w szybę. Po drugiej stronie szyby przepływały budynki, ludzie, samochody. Zwykłe życie toczyło się dalej, a w jej wnętrzu coś pękało, coś zmieniało się na zawsze.
Nie wiedziała, czy kiedykolwiek to naprawi. Czy znów porozmawia z synem tak, jak dawniej. Czy wybaczy mu odmowę? Czy on wybaczy jej ślepotę i nieuważność?
Mikrobus drżał po wybojach. Wanda zamknęła oczy. Może jutro wszystko będzie jaśniejsze. Może znajdą się adekwatne słowa. Może rodzina znów stanie się rodziną.
A może już za późno.
