Rolnik Marek jechał konno z narzeczoną, gdy nagle zobaczył swoją byłą żonę, Zofię, niosącą drewno z wielkim, siedmiomiesięcznym brzuchem. W tej chwili, gdy podliczał wszystko w głowie, serce zamarło mu w piersi bo ten dzieciak, ten dzieciak był jego, a on o niczym nie wiedział. Dawniej rozwody były w Polsce sensacją, hańbą dla obu rodzin, rozwiedziona kobieta spotykała się z pogardą, a mężczyźni musieli mierzyć się z nieufnością.
Bywały jednak wyjątki. Rozwody nie z powodu zdrady czy przemocy, ale niezgodności charakterów, gdy dwoje porządnych ludzi chciało od życia czegoś innego. Marek i Zofia właśnie tacy byli. Pobrali się młodo, on miał 26 lat, ona 23. Myśleli, iż się kochają a może tylko chcieli wierzyć. Początkowe lata były dobre. Pracowali razem na niewielkim gospodarstwie odziedziczonym po ojcu Zofii. Dziesięć hektarów żyznej ziemi, sady owocowe, pola, niewielki, ale przytulny dom.
Zofia uwielbiała tę ziemię. Wstawała z pierwszym promieniem słońca, pracowała w polu, znała każdy kamień, każdy kąt. Dla niej to było wszystko, czego potrzebowała ziemia do pracy, dach nad głową, jedzenie na stole. Marek zaczął marzyć o czymś więcej. Chciał rozbudować gospodarstwo, kupić nowe ziemie, otwierać interesy w mieście, zatrudniać ludzi, tworzyć imperium. Zofia nie chciała tego. “Mamy wystarczająco, Marek. Po co więcej?” “Bo chcę zbudować coś wielkiego, coś na pokolenia.”
“Ta ziemia może przetrwać pokolenia, jeżeli się o nią dba.” Marek nie słuchał, Zofia nie ustępowała. Zaczęli się kłócić nie brutalnie, ale boleśnie, każdy ciągnął w swoją stronę. Po ośmiu latach postanowili się rozstać przy wspólnym stole, ze smutkiem w oczach: “Nie możemy tak dalej.” “Wiem. Ty chcesz jedno, ja drugie. Nikt się nie zmieni.”
Umówili się na pokojowy rozwód, z szacunkiem do siebie, bez złośliwości. Marek zostawił Zofii gospodarstwo, zabrał swoją część oszczędności i każde ruszyło własną drogą. Ona została na ziemi, on wyjechał do pobliskiego Olsztyna, rozkręcał interesy, kupował nieruchomości, zatrudniał ludzi realizując swoje marzenia. Trzy tygodnie po rozwodzie Marek poznał Klarę córkę miejscowego przedsiębiorcy, piękną, bogatą, wykształconą, z takimi samymi ambicjami.
Sześć miesięcy później byli już zaręczeni. Marek naiwnie sądził, iż znalazł idealną partnerkę kogoś, kto go rozumie, pragnie tego samego. Nie wiedział, iż Zofia trzy tygodnie po rozwodzie odkryła, iż jest w ciąży. Próbowała mu to powiedzieć, ale gdy zapukała do jego drzwi, Klarę obsłużyła ją chłodno: “Marek nie chce cię widzieć. Buduje nową przyszłość, bez ciebie.” Zraniona dumą, Zofia uznała, iż jeżeli Marek tak gwałtownie ją zastąpił, ona sama wychowa dziecko.
Wyjechała, nie oglądając się za siebie. Przez osiem miesięcy ciężko pracowała na gospodarstwie brzuch rósł, sąsiedzi patrzyli z litością lub oceniali. Ale Zofia trzymała głowę wysoko. Pomagał jej pan Wacław, wdowiec z sąsiedztwa; najcięższe prace brał na siebie. Pani Janina, wiejska położna, kontrolowała ją regularnie zdrowa ona, zdrowe dziecko.
Wiosennym porankiem, gdy słońce świeci a powietrze pachnie kwiatami, Marek jechał razem z Klarą w pobliżu dawnej posiadłości. Pokazywał jej ziemie, które planował kupić. I zobaczył Zofię idącą z domu do stodoły z naręczem drewna, wielkim brzuchem. Marek zatrzymał konia; Klara spojrzała pytająco. “Co się dzieje?” ale Marek nie odpowiedział, patrzył tylko w stronę Zofii.
Ona go nie zauważyła, skupiona na drodze do stodoły. Marek liczył w głowie osiem miesięcy od rozwodu, siedem miesięcy ciąży, może choćby osiem. Ten dzieciak musiał być jego. Zsiadł z konia kilka mówiąc. Klara też zsiadła, wyraźnie zbita z tropu. “Co ci jest, Marek? Blady jesteś jak ściana.” Ale on już szedł w stronę Zofii.
Zobaczyła go w połowie drogi. Zatrzymała się na twarzy najpierw zaskoczenie, potem mieszanka lęku, gniewu, wstydu. Stanął przed nią, spojrzał na jej brzuch, potem w oczy. “Zofia.” ona podniosła z dumą brodę. “Marek. Widzę, iż spostrzegawczy jak zawsze.” “Ile miesięcy?” “Prawie osiem.” Marek znów przeliczył nogi się pod nim ugięły. “To moje.” nie pytał, wiedział.
Zofia nie odpowiedziała, ale spojrzenie mówiło wszystko. “Dlaczego mi nie powiedziałaś?” głos mu się załamał. “Próbowałam.” “Kiedy?” “Przyszłam, trzy tygodnie po rozwodzie. Klarę mi otworzyła. Powiedziała, iż jesteś zajęty budowaniem życia bez mnie.” Klara stała niedaleko i słyszała wszystko. Jej mina zdradzała wyrzuty sumienia.
“To prawda,” odparła. “Myślałam, iż wracasz po niego, Marek nie chciał cię ciągnąć w przeszłość.” “Nie była to twoja decyzja. Byłam w ciąży z jego dzieckiem!” Klara wzruszyła ramionami. “Wydawało się, iż jeżeli przyszłaś, to żeby go odzyskać.” Zofia puściła drewno na ziemię, zacisnęła pięści. “Przyszłam tylko powiedzieć o dziecku, by wiedział. Ale skoro w trzy tygodnie znalazł zastępczynię, uznałam, iż poradzę sobie sama.”
“Powinienem wiedzieć. To moje dziecko.” Zofia gorzko się zaśmiała: “To nie jest twoje dziecko. Przez osiem miesięcy noszę je pod sercem, pracuję, szykuję przyszłość. Ty budujesz swoje nowe życie, bo nie miałeś pojęcia.” “Mogłem wiedzieć, gdybym nie działał tak pochopnie… Trzy tygodnie, Marek… Już miałaś następną.” Klara odezwała się lodowato: “Nie byłam następną, byłam lepsza.” Zofia rzuciła jej pogardliwe spojrzenie.
“Lepiej być kimś, kto manipuluje, gratuluję.” Marek podniósł ręce. “Wystarczy.” Spojrzał na Zofię; naprawdę spojrzał. Była chudsza niż kiedyś, poza ciążowym brzuchem, twarz zmęczona, dłonie z nowymi odciskami, w ubraniu prostym, łatanym. Poczucie winy uderzyło go jak fala. “Zofia, pozwól mi pomóc. Pieniądze, pomoc, cokolwiek.” “Nie potrzebuję ciebie.”
“Potrzebujesz. Nosząc drewno z takim brzuchem to niebezpieczne.” “Mam pomoc pan Wacław robi najcięższe rzeczy, a to, co niosłam, spokojnie dam radę. Ale nie muszę.” “To moja ziemia, mój dom, moje dziecko.” Zofia zamknęła oczy, zmęczona. “To był nasz syn, teraz mój. Sama zdecydowałam i sama wychowam.” “Nie możesz sama.” “Mogę i zrobię.”
Marek chciał pomóc przy drewnie, ale głos Zofii powstrzymał go. Schyliła się, podniosła polana. Jej spojrzenie było pełne bólu, ale też determinacji. “Ty poszedłeś dalej, znalazłeś nowe życie, elegancką narzeczoną, ambitne plany i dobrze, tego zawsze chciałeś. Ja też idę dalej z moją ziemią, prostym życiem i tym dzieckiem. Nie wracaj tu z poczucia winy, tylko jeżeli chcesz naprawdę wziąć odpowiedzialność.” “Chcę.” “Za późno.”
Zofia wróciła do domu, a Marek stał bez ruchu, dręczony winą. Klara podeszła: “Wracamy? Tu nie ma już nic do zrobienia.” Marek wiedział, iż jest tylko nie miał pojęcia, od czego zacząć.
Tamtej nocy nie mógł spać. Leżał na szerokim łóżku w miejskim mieszkaniu, patrzył w sufit, myślał bez końca. Zostanie ojcem już był ojcem. Matka jego dziecka nie chciała go znać. Klara spała spokojnie obok, jakby nic wielkiego się nie wydarzyło. Marek spojrzał na nią czy ją kochał? Czy tylko wypełnił pustkę po Zofii? Nie znał odpowiedzi, co go przerażało.
Rano poszedł po poradę do ojca pana Jerzego Nowaka, patriarchę rodziny, 65-latka, bogatego gospodarza, szefa okolicznych gospodarstw z dwudziestoma pokojami w rezydencji otoczonej polami. Marek opowiedział mu o dziecku. Pan Jerzy słuchał w milczeniu, po czym powiedział: “To mój wnuk, Nowak. Trzeba go wychować jak Nowaka, zapewnić przyszłość.” “Zofia nie chce mojej pomocy, ojcze, wyraźniej nie mogła.” “Nie prosisz jej o zgodę. Informujesz o swoim prawie do ojcostwa.”
“Ale jej przyszłość ma niewielki majątek, co da dziecku?” “Ciężką pracę w polu, biedę? Tego chcesz dla syna?” Jerzy nie miał wątpliwości co do dobroci Zofii, ale uważał, iż to nie wystarczy. “A co proponujesz?” “Zaofiaruj pieniądze, dużo, ale jasno powiedz dziecko musi być wychowane po naszemu.” “Ona tego nie przyjmie.” “Więc musisz ją przekonać.” Marek wyszedł, czując się gorzej niż wcześniej.
Przez kolejne dni próbował zbliżyć się do Zofii za każdym razem go odrzucała. Spotkał ją na targu w miasteczku, błagał, by posłuchała. “Nie mam czego słuchać.” “Masz. Zostanę ojcem, mam prawa.” “Prawa? Do czego? Do mojego ciała, do ośmiu miesięcy nocy bez snu, do lęku i euforii naraz? Do tego dziecka?” “Jestem ojcem.” “Biologicznie tylko tyle. Nie było cię, gdy musiałam sama zdecydować, nie było cię, gdy cały wieś mnie oceniał.” “Bo nie wiedziałem!”
“Czyja to wina?” ludzie zaczęli się rozglądać. “Ważne, iż radzę sobie sama. Ziemia ma się dobrze, pani Janina pilnuje zdrowia, dziecko silne, a ty nie załatwisz tu nic słowami czy pieniędzmi. Chcesz być ojcem trzeba było pomyśleć trzy tygodnie po rozwodzie.” Odeszła, zostawiając go na środku rynku.
Wracając do domu, Klara czekała. “Znowu do niej chodziłeś?” “Tak.” “Marek, musisz się zdecydować. Albo budujesz ze mną nową przyszłość, albo gonić za przeszłością.” “To nie wybór między wami, chodzi o dziecko.” “A nasze dzieci? Te, które mieliśmy mieć razem?” “Już się nie liczą?” “Liczą, ale…” “Ale co? Albo mnie wybierasz, albo ją.” Klara wyszła, zostawiając Marka samego z myślami.
Po raz pierwszy zastanawiał się, czego naprawdę chce życia, które zdobył, czy życia, które stracił. Nie znał jeszcze odpowiedzi, ale wiedział, iż musi ją odnaleźć.
Dwa tygodnie minęły w napięciu. Marek próbował się do Zofii zbliżyć, ona unikała kontaktu. Klara stawiała ultimatum, on je ignorował. W końcu, podczas zakupów na rynku, usłyszał rozmowę dwóch kobiet: “Zofia już powinna rodzić. Sama na gospodarstwie, biedna…” “Pan Wacław jej pomaga dobry z niego człowiek. Lepiej niż jej były mąż.”
Marek się usztywnił. “Podobno choćby nie wiedział o tym dziecku zajęty nową narzeczoną.” Kobiety się zaśmiały, a Marek poczuł palący wstyd. Co zabolało go najbardziej: “Może Zofia i pan Wacław? Dużo jej pomaga. Samotny wdowiec, dobry dla niej i dziecka. Może byłby odpowiedni dla nich.” Marek wyjął ze sklepu z sercem na ramieniu. Czy układała sobie życie z Wacławem?
Wieczorem pojechał na gospodarstwo Zofii i zobaczył ją siedzącą na ganku, patrzącą z uśmiechem na pana Wacława, który naprawiał płot. Było w tym coś domowego, bezpiecznego. Zsiadł, podszedł do nich. “Zofia, możemy porozmawiać?” Wacław spojrzał z troską. Gdy Zofia dała znak, odszedł, ale najpierw rzucił Markowi ostrzegawcze spojrzenie.
Usiedli na stopniach. “Ty i Wacław…” “Co?” “Jest między wami coś więcej?” Zofia roześmiała się bez radości. “Nie, Marek. Pomaga mi, tylko tyle. Ludzie muszą zawsze plotkować.”
“Czy możesz mnie wysłuchać choć raz?” nalegał. Po dłuższej chwili zgodziła się. “Popełniłem wielki błąd. Myślałem, iż budując przyszłość, robię dobrze, ale nie zauważyłem, co straciłem.” “Klara nie jest zła, ale nie jest dla mnie. Chciałem wypełnić pustkę po tobie kimś, kto wydawał się pasować ale nigdy nie pasowała.” Zofia milczała, patrzyła w dal.
“Dopiero teraz dowiaduję się, iż będę ojcem, iż dziecko jest na świecie, a ja straciłem osiem miesięcy… Chcę nadrobić nie z obowiązku, nie z winy, tylko dlatego, iż naprawdę tego pragnę.” “A Klara?” “Zakończę to nie z powodu winy, ale braku miłości. Ona zasługuje na szczęście.” “I co dalej? Myślisz, iż tak po prostu cię przyjmę?” “Nie proszę o powrót. Proszę tylko, byś pozwoliła mi być ojcem na twoich warunkach, twoich zasadach. ”
Zofia rozpłakała się. “Zraniłeś mnie, Marek… bardzo.” “Wiem, przepraszam.”
“Nie wiedziałem, iż próbowałaś się skontaktować. Przysięgam, iż nie.” “I tak zostałam sama.” “Ale nie musisz już.” “Nie wiem, czy mogę ci znów zaufać.” “Pozwól mi stopniowo to wypracować.” “Muszę to przemyśleć.” “Masz czas.” Marek się podniósł. Zanim odszedł, uklęknął i delikatnie, z pozwoleniem, dotknął jej brzucha poczuł ruch dziecka, rozpłakał się. “Przepraszam,” wyszeptał do dziecka. “Teraz będę obecny obiecuję.”
Tydzień później Marek otrzymał list od Zofii. Trzęsącymi się rękami otworzył kopertę.
“Marek, dużo o tym myślałam i dam ci szansę nie na związek. To na razie wykluczone, ale możesz być ojcem. Możesz odwiedzać mnie raz w tygodniu, rozmawiać o dziecku, uczyć się, ale na zasadach:
1. Żadnych publicznych manifestacji. Przychodzisz sam.
2. Nie przynosisz drogich prezentów ani pieniędzy. Nie chcę litości.
3. Respektujesz moje decyzje odnośnie porodu i wychowania.
4. jeżeli złamiesz którąkolwiek z zasad, koniec.
Czy akceptujesz?
Zofia”
Marek czytał wiele razy. To była szansa mała, ale była. Tego samego dnia pojechał do niej ona podlewała ogródek. “Akceptuję wszystkie zasady, słowo honoru.” Zofia skinęła głową. “W każdą sobotę, dwie godziny po południu.”
I zaczęło się. Każdą sobotę Marek przyjeżdżał sam, bez Klary, bez prezentów, tylko on. Początki były niezręczne, rozmowy wymuszone, dużo milczenia. Ale z czasem oswoili się, zaczęli rozmawiać o dziecku, imionach, planach. Marek opowiadał, jak wyglądała jego praca, Zofia mówiła, jak rośnie maluch powoli coś się między nimi odbudowywało.
W piątą sobotę Zofia była wyraźnie spięta. “Co się stało?” zapytał.
“Wczoraj był pan Jerzy, twój ojciec. Składał ofertę. 500 tysięcy złotych. W zamian chciał, bym zrzekła się praw do dziecka po porodzie.” Marek poczuł, jak krew zagotowała mu się w żyłach. “Co?!” “Dziecko miałby być Nowakiem bogate, wychowane z klasą, nie na gospodarstwie, znoje codzienności. Zaproponował pieniądze na lepszą ziemię, nowe życie, ale dziecko byłoby jego.”
Marek wstał gwałtownie. “I co odpowiedziałaś?” “Powiedziałam, iż nie jest na sprzedaż.” “Dobrze, moja matka nie byłaby w stanie… Ale… On coś ma racji ja nie dam tyle, ile wy możecie.” “Możesz dać miłość i obecność, to najważniejsze.” “Czy tak myślisz?” “Tak, całą duszą.” Zofia rozpłakała się, Marek ją objął.
Tamtej nocy Marek pojechał do ojca. “Jak mogłeś próbować kupić moje dziecko?” “Chronię nazwisko Nowak.” “To nie nazwisko, to człowiek, dziecko i jego matka. Nie mieszaj się więcej. jeżeli jeszcze raz spróbujesz odejdę, zrezygnuję ze wszystkiego i nigdy nie zobaczysz wnuka.” Jerzy zbladł. “Tak, obiecuję.” Marek wiedział jednak, iż ojciec nie odpuszcza łatwo.
W kolejne tygodnie Marek odwiedzał Zofię. Od przyjaźni zaczynało się rodzić coś nowego może nie związek, ale szacunek, zrozumienie. Zofia powoli zaczęła mu ufać, a Marek odkrywał, iż w gruncie rzeczy zawsze ją kochał.
W końcu pojawiły się komplikacje. Klara, niezorientowana, przyjechała na gospodarstwo. “Chcę porozmawiać z narzeczonym.” Zofia chłodno: “Już nim nie jest.” Klara weszła, Marek wyszedł z kuchni: “Klara, nie powinno się było nas zaręczać. To był błąd. Zasługujesz na kogoś, kto cię naprawdę kocha.” “Nie kochasz mnie?” “Nie tak, jak powinienem.”
“To przez nią, przez cały czas ją kochasz!” Marek milczał, co było odpowiedzią. Klara rzuciła pierścionek na podłogę. “Żyj sobie w tej biedzie z tą kobietą i jej bękartem!” “Nie tak mów!” powiedziała Zofia ostrym tonem. “Co zrobisz? Jesteś żałosna, trzymasz się mężczyzny, który cię nie chce.” “Nie trzymam się nikogo Marek jest tu, bo chce.”
“Będziesz żałować, gdy zabraknie pieniędzy.” “Nie proszę, nie żebrzę robię.” Klara wyszła trzaskając drzwiami. Marek: “Przepraszam, nie powinienem cię w to mieszać.” “Nie twoja wina. Ale już po niej.”
“Jesteśmy przyjaciółmi?” “Jeśli tego chcesz, i tylko tyle tak. jeżeli kiedyś będę chciała więcej, dam znać.” Zofia nie odpowiedziała, ale w jej spojrzeniu Marek dostrzegł nadzieję.
Niedługo potem Zofia dostała niespodziewaną wizytę. Prawnik wręczył jej list od pana Jerzego nie propozycję pieniędzy, ale zapowiedź procesu o pełną opiekę nad dzieckiem, argumentując, iż nie zapewni mu godziwych warunków. “Proszę wynająć adwokata, dokumentować wszystko.” “Nie mam na to pieniędzy.” “W takim razie…” wzruszył ramionami.
Zofia załamała się. Pan Wacław ją pocieszał: “Powiedz Markowi. Może nie jest taki jak ojciec.” “Boje się, iż przyzna mu rację.” “Ale musi mieć wybór.” “Powiem mu.”
Marek, po przeczytaniu pisma, wybuchł gniewem. Bez słowa wybiegł, pojechał do rezydencji ojca. “Czego to ma być?” “Ochrona wnuka.” “To groźba!” “Możesz tu przegrać, sąd liczy majątek.” “Jeśli tak, rezygnuję ze wszystkiego: nazwiska, majątku, kontaktu.” “Nie rób tego.” “Obiecuję.”
“Odejdę, nie będziesz znał wnuka.” “Wycofam pozew.” “Masz słowo?” “Tak, pod warunkiem…” “Nie jesteś w stanie stawiać warunków.” “Jeśli Zofia zgodzi się na współwychowanie z tobą, bez mojej ingerencji, zostawię was w spokoju. jeżeli nie zechce się z tobą związać formalna opieka, według prawa.”
Marek wrócił do Zofii ze ściśniętym sercem. Usiedli na ganku o zachodzie słońca. “Wycofał pozew pod warunkiem…” “Jakim?” “Że się pobierzemy, wspólnie wychowamy dziecko. Bez jego ingerencji, za to z pomocą finansową.” Zofia patrzyła z osłupieniem. “Wiem, to dużo ale nie proszę tylko ze strachu, ale bo tego chcę. Kocham cię, zawsze kochałem, popełniłem ogromny błąd. Nie musisz odwzajemniać miłości daj mi szansę udowodnić, iż się zmieniłem i naprawdę rozumiem, co jest ważne. Jestem gotów na życie tu, na twojej ziemi, bez wielkości biznesu, w prostocie.”
Zofia łkała. “Naprawdę porzuciłbyś swoje dotychczasowe życie?” “Już to zrobiłem i nie żałuję.” “Muszę się namyślić.” “Masz czas.” Ale nie było go za wiele, bo dwa dni później Zofię złapały skurcze porodowe, była sama, Wacław był w mieście.
Pisząc dla niego krótką wiadomość, Zofia udała się do pani Janiny, położnej we wsi. Droga była bolesna, skurcze coraz gorsze. Gdy dotarła, pani Janina natychmiast zrozumiała, wprowadziła ją do domu. “Kogo należy zawiadomić?” “Marek Nowak. Niech przyjdzie, właśnie rodzę.” Pani Janina wysłała syna na koniu.
Marek pojawił się godzinę później, blady i roztrzęsiony. “Gdzie jest? Jak się czuje?” “Jest w trakcie porodu, wszystko dobrze, bądź spokojny.” “Muszę ją zobaczyć.” “Tylko nie panikuj.”
Marek usiadł przy jej łóżku, trzymał ją za rękę, pocieszał, ocierał pot z czoła, szeptał: “Jesteś niesamowita, Zofia, dzielna.” “Nie czuję się silna…” “Jesteś, zawsze byłaś.” O świcie pani Janina powiedziała: “Już czas. Zofia, napnij się.” Zofia krzyknęła, wytężyła wszystkie siły i rozległ się płacz dziecka. “To chłopiec.” Pani Janina owinęła synka w kocyk, podała go Zofii.
Zofia patrzyła na synka, płakała: “Witaj, skarbie.” Marek z łzami w oczach: “Jest idealny. Mogę go przytulić?” Zofia podała mu dziecko. Marek tulił synka małego, delikatnego, pięknego. “Cześć jestem twoim tatą. Obiecuję, iż zawsze będę przy tobie.”
Pierwsze dni były trudne Zofia dochodziła do siebie, Marek pomagał. Uczył się przewijać, w końcu usypiał dziecko na rękach, a Zofia patrzyła i widziała, jak mężczyzna, którego kochała, staje się ojcem.
Pewnej nocy, gdy Marek kołysał synka, Zofia powiedziała: “Chodzi mi o twój wniosek o ślub… Rozważałam to.” “I?” “Nie chcę ślubować z obowiązku, z lęku, ani przez dziecko.” Marek się zasmucił. “Rozumiem.” “Ale… chcę ślubu z miłości, po tym, co widziałam jak pomagasz, jak kochasz nasze dziecko, jak się zmieniłeś przypomniałam sobie powody, dla których zakochałam się w tobie.” Marek odłożył synka, podszedł: “Mówisz… iż chcesz spróbować raz jeszcze?”
“Tak, z zaufaniem, prawdziwym zaangażowaniem.” Marek delikatnie ją pocałował. “Obiecuję, iż będzie dobrze.” “Łatwo nie będzie.” “Wiem, już porzuciłem stare życie.” Zofia się uśmiechnęła. “W takim razie tak tak, wyjdę za ciebie ponownie.” Ślub był skromny, w wiejskiej kapliczce, wśród najbliższych: pan Wacław, pani Janina, kilku sąsiadów. Pan Jerzy także przyszedł, pokorny, przeprosił: “Przepraszam, chciałem decydować za was, a prawie straciłem syna i wnuka.”
“Możesz zostać, ale bez wtrącania się więcej.” “Obiecuję.” Pan Jerzy pierwszy raz trzymał wnuka na rękach i płakał. Marek z Zofią pobrali się w blasku wiosennego słońca, bez przepychu, ale z ogromnym szczęściem.
Wracając do domu, Marek wiedział, gdzie jest jego miejsce nie w mieście, nie w biznesie, ale tu, przy żonie i dziecku, na ziemi, którą będą wspólnie uprawiać.
Kilka miesięcy później Marek obudził się w promieniach porannego słońca. Obok spała Zofia, uśmiechnięta; w kołysce ich syn Michał, nazwany po dziadku. Marek wyszedł na ganek pole błyszczało, owocowy sad w rozkwicie, kury grzebały przy płocie, proste życie, doskonałe.
Większość biznesów sprzedał, doglądał tylko tych, które mógł zdalnie. Teraz najważniejsza była rodzina, ziemia, życie prawdziwe. Pan Wacław pojawił się w drodze do pracy. “Dzień dobry, Marek.” “Dzień dobry, Wacław. Kawa?” “Zawsze.” Usiedli razem z kawą, patrząc na pole.
“Wiesz,” powiedział Wacław, “gdy zobaczyłem cię z Zofią w ciąży, uznałem iż jesteś głupcem.” Marek się roześmiał: “Miałeś rację.” “Udowodniłeś jednak, iż można się zmienić. To rzadkie wśród takich jak ty.” “To nie pozycja to więzienie. A to tutaj to wolność.” Wacław pokiwał głową: “Cieszę się, iż to widzisz.”
Zofia wyszła z domu z Michałem na ręku. “Dzień dobry, skarbie.” Marek pocałował ją, wziął synka: “Dzień dobry, Michałku, dobrze spałeś?” “Jak nigdy. Obudził się tylko raz. gwałtownie rośnie!” “Już pół roku. niedługo będzie chodził.” Marek patrzył na syna, żonę, dom i czuł wdzięczność bo mógł to wszystko stracić, pozwolić, by duma i ambicja wszystko zniszczyły. Ale dostał drugą szansę i nie zamierzał jej zmarnować.
“Wiesz, o czym myślę?” zapytała Zofia. “Jak bardzo cię kocham, jak bardzo kocham to życie i jak jestem wdzięczny, iż mi wybaczyłaś.” “Ja też cię kocham. Myślę, iż wszystko musiało się tak potoczyć. Musieliśmy się rozstać, żeby odkryć, czego naprawdę chcemy.” “Zawsze wiedziałem, czego chcę, tylko bałem się przyznać.” “Ale się przyznałeś, i to się liczy.”
Usiedli razem jako rodzina. Michał śmiał się, bawiąc palcami ojca, szczęśliwy. Marek czuł, iż to jest prawdziwy sens nie imperium, nie majątek, ale chwile z ukochanymi na wspólnej ziemi.
To budziło się co dzień u boku ukochanej kobiety, widząc szczęśliwe dziecko, pracując w polu, widząc owoce swojego trudu. Nie było w tym wielkości w tradycyjnym rozumieniu, ale było coś dużo cenniejszego pokój, miłość i sens.
Kiedy Michał miał pięć lat, a młodsza siostrzyczka, Lucyna dwa, Marek sadzał syna na kolanach i mówił: “Wiesz, synku, prawie straciłem twoją mamę i ciebie, bo byłem głupcem, który sądził, iż wie, czego potrzebuje. Czego potrzebowałeś, tato? Myślałem, iż więcej ziemi, więcej pieniędzy, więcej pozycji. Ale naprawdę trzeba mniej: mniej komplikacji, mniej pustych ambicji, więcej tego, co jest tuż obok. Jak mama? Jak mama, jak ty, jak twoja siostra, jak ta ziemia, którą wspólnie uprawiamy. A teraz jesteś szczęśliwy?”
Marek patrzył na żonę z Lucyną, na rozkwitający sad, dom zbudowany wspólnie z miłością. “Jestem więcej niż szczęśliwy, Michaś. Jestem spełniony.” To była prawda bo najważniejsza lekcja dotyczyła tego, iż prawdziwego szczęścia nie mierzy się w złotówkach czy hektarach. Liczy się w śmiechu, w objęciach, w chwilach z rodziną, w porankach u boku ukochanej, w radosnym rozwoju dzieci, w pracy na ziemi, którą się kocha.
I Marek znalazł to wszystko nie w wielkich rzeczach, które kiedyś chciał, ale w prostocie, którą wcześniej porzucił. Drugiej szansy nie zmarnował, bo pojął, iż najważniejszych rzeczy kupić nie można trzeba je tworzyć dzień po dniu miłością, oddaniem i wdzięcznością za nowe życie.
