Roman i Wioletta byli razem siedem lat.
Od szkoły się znali. Byli nierozłączni.
Dzieci nie mieli. Jakoś się nie zdarzyło.
Babcia Romana nie dawała spokoju.
– Ulegalizujcie związek, dzieciaki! – powtarzała.
– Wtedy Bóg wam potomstwa udzieli.
Dla Romana babcia była świętością.
Wkrótce oświadczył się swojej dziewczynie.
Wesele wyprawili wielkie i głośne.
Wymienili obrączki, podbili pieczątki w dowodach.
Podczas uroczystości zeszło na żartach.
Młodym podano kieliszki szampana.
Musieli wypić do dna, bez łez.
Potem przyszła pora na tradycję.
Trzeba było rzucić kieliszki, by się rozbiły.
Kieliszek Romana rozprysł się w drobny mak.
Kieliszek Wioletty nie pękł. Tylko się potoczył.
Goście zaszeptali głośno, żeby każdy słyszał.
– Niedobry znak. Nie będzie im się układać.
Roman i Wioletta tylko się śmiali.
„Głupoty” – pomyśleli oboje.
Wesele trwało dalej, wesoło i głośno.
Mieli żyć długo i szczęśliwie. Ale…
Wioletta, jako żona, gwałtownie się zmieniła.
Zaczęła rządzić domem po swojemu.
Nic jej nie pasowało. Czepiała się wszystkiego.
Aż pewnego dnia oznajmiła:
– Na próżno wzięliśmy ślub, Romanie.
– Jesteśmy jak ogień i woda. Rozejdźmy się.
Roman winił teściową za wszystko.
Była niczym ta z bajki o złotej rybce.
Zawsze jej było mało – uwagi, pieniędzy, miejsca.
Mieszkali w jej mieszkaniu, „krwią zapracowanym”.
Teściowa codziennie go pouczała.
Mówiła, jak zarobić milion, nie grosze.
Roman znosił to przez rok.
Aż usłyszał krótkie słowo:
– Wynocha.
Zapytał żonę prosto:
– Wiolu, to wasza wspólna decyzja?
– Tak! Matka tu nic do rzeczy! – warknęła.
Roman zaczął pakować swoje rzeczy.
Patrzył na żonę z nadzieją.
Liczył, iż się rozmyśli, iż ulituje się.
Wioletta stała nieruchomo, bez słowa.
– Żegnaj, żono. Wybacz, jeżeli zawiniłem – powiedział cicho.
– Żegnaj! – trzasnęła drzwiami za nim.
Roman odszedł z domu na dobre.
Długo w smutku jednak nie trwał.
Wpadł w ramiona innej kobiety.
Nazywała się Ewa. Pracowali razem.
Dawno już wzdychała do Romana.
Gdy zobaczyła go przygnębionego, zaprosiła na kawę.
Roman się zgodził. Z nudy, myślał.
Wieczorem spacerowali po parku.
Potem usiedli w ciepłej cukierni.
Roman opowiedział jej o swoim małżeństwie.
Ewa słuchała, współczuła, koiła jak umiała.
Nagle powiedziała głośno, bez wahania:
– Romeczku, czyś ślepy? Ja cię kocham od lat!
Roman czuł to od dawna, choć nie mówił.
W pracy Ewa czerwieniała przy nim.
Jej głos drżał, gdy był blisko.
Uważał ją za piękny kwiat. Nic więcej.
Była inna niż Wioletta – spokojna, czuła.
To mu się podobało, choć był żonaty.
Teraz nie miał żony. Nic go nie wiązało.
Pomyślał: „Czemu nie? Sama płynie do ręki”.
Rano Roman i Ewa wybrali się razem.
Czekała ich nowa, nieznana droga.
