Dziennik 12 lutego
Jest już po pierwszej w nocy, ciemno i cicho, gdy na SOR w Szpitalu św. Jadwigi w Krakowie wszedł przez ciężkie drzwi mały chłopiec. Ledwo miał siedem lat miał na imię Michał Wiśniewski. Był boso, całe jego ciało drżało z zimna, a w ramionach kurczowo trzymał malutką siostrzyczkę Zosię, zawiniętą w spraną, żółtą kołderkę. Gwałtowny, lodowaty wiatr wpadł razem z nimi do środka.
Pielęgniarki przy rejestracji zapatrzyły się w nich, nie mogąc wydobyć z siebie słowa. To ja, pielęgniarka Anna Kwiatkowska, pierwsza podbiegłam. Serce mi się ścisnęło na widok licznych siniaków na rączkach Michała i krwawiącego rozcięcia nad brwią.
Przykucnęłam, żeby spojrzeć mu w oczy.
Kochanie, czy coś ci się stało? Gdzie są wasi rodzice?
Usta Michała drżały, nim szepnął:
Musimy dostać pomoc moja siostra jest głodna. I nie możemy wrócić do domu.
Zaprowadziłam ich na krzesło pod silnym światłem w poczekalni, gdzie jeszcze bardziej widoczne były ślady pobicia na jego delikatnej skórze. Zosia, mająca zaledwie osiem miesięcy, przytulała się do niego bez sił.
Teraz tutaj będziecie bezpieczni powiedziałam delikatnie. Jak się nazywacie?
Michał a to Zosia odparł, jeszcze mocniej tuląc niemowlę.
Musiałem odejść żeby jej nie skrzywdził
Nie minęło pięć minut, gdy pojawił się doktor Tomasz Wojciechowski, nasz nocny pediatra, razem z ochroniarzem. Michał podrygiwał za każdym głośniejszym ruchem, cały czas broniąc Zosię.
Proszę nie zabierajcie jej wyszeptał błagalnie. Ona płacze, kiedy mnie nie ma.
Doktor Tomasz mówił łagodnie, pochyliwszy się do dziecka:
Chcemy wam pomóc. Co się stało u was w domu?
Michał spojrzał strwożony na wyjście, jakby ktoś zaraz miał wejść.
Mój ojczym mnie bije, gdy mama śpi Dziś w nocy się zezłościł, bo Zosia płakała. Zagroził, iż już nigdy nie będzie płakać. Musiałem ją zabrać.
Wszyscy zamarli, słysząc te słowa.
Natychmiast doktor polecił zadzwonić na policję i do pracownika opieki społecznej.
Akcja ratunkowa
Po chwili przyjechał komisarz Marek Mazur z policjantką Pauliną Szymańską. Jako policjanci widzieli już wiele, ale nigdy nie spotkali się z przypadkiem, by sześcioletni chłopiec zabrał siostrę z domu i szedł przez zaspy po pomoc.
Michał, delikatnie kołysząc Zosię, odpowiadał na pytania ledwo słyszalnym głosem:
Gdzie jest teraz twój ojczym?
W domu jest pijany.
Funkcjonariusze gwałtownie udali się na miejsce. Zastali pourywane drzwi, połamane łóżeczko i krwawy pasek rzucony przy ścianie. Ojczym, Tomasz, próbował ich zaatakować rozbitym kuflem, ale został obezwładniony.
Już nikogo nie skrzywdzi zameldował przez radio komisarz Mazur.
Bezpieczna przystań
W szpitalu doktor Tomasz opatrzył Michałka:
Ślady dawnych i świeżych urazów
Złamane żebro
Oznaki przewlekłego maltretowania
Pani Elżbieta Nowak, pracownica opieki społecznej, usiadła obok chłopca mówiąc spokojnym, serdecznym głosem:
To, co zrobiłeś, wymagało ogromnej odwagi. Uratowałeś Zosię.
Michał podniósł wzrok w oczach wciąż bał się świata.
Czy możemy dziś zostać tutaj?
Możecie zostać tak długo, jak będziecie potrzebowali odparła Elżbieta.
Kilka dni później, w sądzie, wszystkie dowody były oczywiste. Ojczym został skazany za znęcanie się nad dziećmi.
Michałek i Zosia trafili pod skrzydła Joanny i Piotra Kowalskich, ciepłego małżeństwa mieszkającego niedaleko szpitala.
Tam, po raz pierwszy, Michał dowiedział się, jak smakuje spokojny sen. Wróciły do niego zabawa, śmiech i dzieciństwo, które tak wcześnie mu odebrano. Zosia stała się pogodniejsza i rosła zdrowo.
Rok później
Na drugie urodziny Zosi przyszli doktor Tomasz i pani Anna. Były baloniki, tort, a Michał szczerze uśmiechał się, prowadząc siostrę za rękę w ogrodzie.
Mocno przytulił panią Annę.
Dziękuję, iż pani mi uwierzyła wyszeptał.
Anna miała łzy w oczach.
Jesteś najodważniejszym chłopcem, jakiego znam.
Za oknem świeciło słońce, a Michał pchał wózek z Zosią po zielonym trawniku. Jego blizny powoli znikały. Ale serce świeciło coraz mocniej.
Odwaga, która odmieniła dwa życia
Michał nie tylko uciekł od niebezpieczeństwa.
Nie tylko poprosił o pomoc.
Uratował najdroższą mu osobę.
Czasem bohaterowie nie chcą być bohaterami.
I mierzą zaledwie metr wzrostu.
