Słuchaj, pamiętasz Romka i Agnieszkę?
Siedem lat razem, jeszcze ze szkolnej ławki.
Dzieci nie mieli, jakoś się nie udało.
Babcia Romana naciskała, zawsze jej słuchał.
– Pobierzcie się kościelnie, dzieci! Wtedy łaska Boża spłynie.
– Pan Bóg da wam potomstwo, zobaczycie.
Roman nie dyskutował z babcią.
Poprosił więc Agnieszkę o rękę.
Wesele wyszło huczne, cała rodzina się zjechała.
Zamienili obrączki, mieli pieczątkę w dowodzie.
Przy toastach wyszedł mały problem.
Młodzi musieli wypić szampana do dna.
Potem, z tradycji, roztrzaskali kieliszki.
Kieliszek Romana poszedł w drobny mak.
Kieliszek Agnieszki choćby nie pękł, tylko się toczył.
Goście szeptali, ale głośno, żeby wszyscy słyszeli.
– Ojej, to zła wróżba. Nie będzie szczęścia.
Roman i Agnieszka tylko się zaśmiali.
– Bzdury – stwierdzili zgodnie.
Impreza ruszyła dalej, jakby nic się nie stało.
Po weselu Agnieszka zaczęła się zmieniać.
Wszystko jej nie pasowało, czepiała się drobiazgów.
W końcu oświadczyła mężowi prawdę.
– Na darmo się wzięliśmy, Romanie.
– Jesteśmy jak ogień i woda. Rozejdźmy się.
Roman winił za to teściową.
Była jak ta sknera z bajki, nigdy nie miała dość.
Chciała uwagi, pieniędzy, miejsca w mieszkaniu.
Zięć wprowadził się do jej M, więc miała pole do złośliwości.
Non stop mówiła, jak zarabiać miliony, a nie wegetować.
Roman znosił to cierpliwie przez rok.
Aż usłyszał w końcu krótkie słowo.
– Wynoś się – powiedziała teściowa.
Spytał żonę, czy to jej ostateczna decyzja.
– Agnieszko, to twoja decyzja? Czy mamy?
– Tak! Mama nie ma z tym nic wspólnego! – warknęła.
Roman pakował rzeczy w milczeniu.
Rzucił żonie ostatnie spojrzenie, pełne nadziei.
Może jeszcze się rozmyśli, pomyślał.
Agnieszka choćby brwi nie drgnęła.
– Żegnaj, żono. Przepraszam, jeżeli coś nie tak – westchnął.
– Żegnaj! – zatrzasnęła drzwi z trzaskiem.
Roman opuścił rodzinne gniazdo.
Długo nie miał czasu się smucić.
Zaraz znalazł się w ramionach innej dziewczyny.
Facet był z niego pierwszorzędny – wysoki, przystojny, wysportowany.
Ta dziewczyna, Lidka, kochała go od dawna.
Razem pracowali, widziała, iż chodzi jak struty.
Zaproponowała spotkanie po pracy.
Z nudów Roman się zgodził.
Lidka była wolna, atrakcyjna, z nieskazitelną opinią.
Poszli na spacer po parku, potem na kawę.
Roman wygadał się jej z całego życia.
Dziewczyna współczuła, wzdychała, pocieszała.
I nagle powiedziała mu prawdę.
– Romeczku, naprawdę nie widziałeś, jak na ciebie patrzę?
– Łowię każdy twój wzrok. Kocham cię od dawna!
– Ślepy jesteś, czy co?
Roman wiedział o jej uczuciach od dawna.
Widywali się codziennie w pracy.
Gdy się zbliżał, Lidka to czerwieniała, to bladła.
Traktował ją jak piękny kwiat, nic więcej.
Była całkowitym przeciwieństwem Agnieszki.
Spokojna, czuła, ugodowa – to mu się podobało.
Ale wtedy był żonaty, nie pozwalał sobie na wyskoki.
Teraz, wyrzucony z domu, pomyślał inaczej.
A czemu nie? Rybka sama wpływa do siatki.
Następnego dnia przyjechali do pracy razem.
Koledzy spojrzeli porozumiewawczo.
Wszyscy wiedzieli, iż Lidka marzyła o Romku.
Nigdy by jednak nie przekroczyła granicy, dopóki była żona.
Roman zamieszkał u Lidki.
Lidka fruwała wokół niego jak barwny motyl.
Odgadywała wszystkie jego życzenia.
Gotowała, dogadzała, szczęśliwa jak nigdy.
Roman z lubością przyjmował jej starania.
W myślach nazywał ją Świetlikiem.
Taka była jasna, iż rozświetlała mu duszę.
Dziewczyna przedstawiła go rodzicom.
Jej ojciec, wysoki urzędnik, patrzył uważnie.
Zauważył, iż córka jest zakochana po uszy.
To był dopiero początek nowej historii.
