Tato, proszę… nie przychodź dzisiaj do szkoły, dobrze?
Dlaczego, Jowito? Czy nie chcesz zobaczyć, jak dostaniesz nagrodę?
Nie, tato. Koledzy i ich rodzice przyjeżdżają, a ty…
Kim ja jestem?
Jesteś cały w kurzu, tatusiu. Znów przyszedłeś prosto z budowy.
Mężczyzna stał nieruchomo. Trzymała w dłoni zwiędły kwiat, zerwany przy drodze.
Tak właśnie jest szepnął łagodnie. Przyszedłem prosto, bo nie zdążyłem się przebrać. Nie chciałem się spóźnić.
To nieważne, tato! Mówiłam, iż nie chcę tego! krzyknęła. Wszyscy będą się ze mnie śmiać!
Ojciec pokiwał głową w milczeniu.
Dobrze, Jowito. Nie przyjdę.
A ona odwróciła się powoli, z kwiatem w dłoni.
Jowita dorastała w maleńkim domku z blachy. Matka odeszła, gdy miała pięć lat.
Ojciec, Wojciech, pracował w dzień i w nocy, w deszcz i mróz, by kupić jej książki, ubrania, wszystko, co mógł.
Tato, nie mamy lodówki!
Nic nie szkodzi, skarbie, zostawimy na balkonie tam jest zimniej.
Lata mijały. Jowita dostała nagrodę, potem poszła na uniwersytet w Warszawie.
Ojciec oddał jej ostatnie grosze.
Trzymaj się, dziewczyno, za swoje życie.
Tato, a ty z czym zostaniesz?
Cieszę się, iż widzę cię jako dorosłą kobietę.
Wrócę, obiecuję. I zabiorę cię ze sobą powiedziała, obejmując go.
Naprawdę się uśmiechnął.
Nie woź mnie nigdzie, dziewczynko. Mi tu dobrze, z moimi kurczakami.
Minęły dwa lata.
Ojciec często dzwonił, ale Jowita rzadko odbierała.
Tato, jestem zajęta, mam pracę, mam zajęcia…
Rozumiem, skarbie. Nie zapomnij zjeść, dobrze?
Tak, tato, pa!
Pewnego dnia niespodziewanie przyjechał do miasta, by przynieść jej gołąbki i placek.
Dotarł pod jej blok, ale zatrzymał go portier.
Kogo pan szuka?
Moją córeczkę, Jowitę Kowalską. Mieszka na trzecim piętrze.
Portier uśmiechnął się ironicznie.
Pani z biura „Diamentowe Wydarzenia”? Proszę pana, ona jest w pracy, dziś ma istotną imprezę. Lepiej zostawić paczkę.
Nie, chciałbym ją zobaczyć… choć na chwilę.
Poszedł pieszo do hotelu, gdzie odbywało się wydarzenie.
Tam Jowita koordynowała galę charytatywną. Była elegancka, w drogiej sukni, otoczona ważnymi ludźmi.
Ojciec zatrzymał się na uboczu, zawstydzony, w swojej znoszonej kurtce i zakurzonych butach.
Pani Jowito szepnął nieśmiało, zbliżając się. Twój ojciec…
Nagle się odwróciła. Zobaczyła go.
Tato?! Co ty tu robisz?
Wszyscy wokół spojrzeli na niego.
Przyniosłem… gołąbki. Zrobiłem je własnymi rękami.
Jej koleżanka zaśmiała się.
O, to twój ojciec! Jakie to urocze!
Lecz ona zaczerwieniła się i powiedziała zimno:
Proszę, idź. Nie możesz tu być. To prywatna impreza.
Jowito… to tylko ja…
Mówiłam, żebyś poszedł! krzyknęła, zawstydzona, choćby na niego nie patrząc.
Wyszedł korytarzem. Gołąbki rozlały się po podłodze.
Przepraszam, nie chciałem cię zawstydzać mruknął, zbierając siatkę i powoli wychodząc.
Służąca pomogła mu pozbierać.
Boże, po prostu odpuść. Wiem, jak to jest… Ja też mam córkę, która nie wraca.
Uśmiechnął się gorzko.
One wracają, pani. Tylko często za późno.
Minęły kolejne lata.
Jowita wyszła za mąż, została dyrektorką marketingu.
Wszystkim mówiła, iż jej rodzice nie żyją.
Ale pewnego dnia firmę zaproszono na charytatywną galę w małym miasteczku.
Temat: „Zwykli ludzie z wielkimi sercami”.
Stary mężczyzna wszedł na scenę, z szorstkimi dłońmi i spokojnym spojrzeniem.
Nazywam się Wojciech Kowalski. Nie jestem wielkim człowiekiem, ale wiem, co to miłość. Sam wychowałem córkę. Poszła daleko, ale wciąż za nią modlę się. choćby nie wiem, czy jeszcze żyje. Ale gdyby mnie słyszała, powiedziałbym, iż ją kocham, choćby jeżeli o mnie zapomniała.
Sala zapłonęła oklaskami.
Jowita zakryła usta.
Nie… to niemożliwe…
Podeszła do niej reporterka.
Pani, wszystko w porządku?
To mój… ojciec.
Wstała i pobiegła na scenę.
Tato!
Mężczyzna zamarł, niewierzący.
Jowita?
Rzuciła mu się w ramiona, płacząc.
Wybacz mi, tato! Wybacz, iż wstydziłam się ciebie!
Głaskał jej włosy.
Skarbie… dawno ci wybaczyłem. Tylko na ciebie czekałem.
Po wydarzeniu prasa rozpisywała się o ich historii.
Ludzie płakali, czytając, jak odnosząca sukcesy kobieta odnalazła swojego zapomnianego ojca.
Wojciecha zaproszono do telewizji, gdzie powiedział tylko:
Nie trzeba być bogatym, by kochać swoje dziecko. Ale trzeba być człowiekiem, by wybaczyć, gdy cię zapomni.
Lata później Jowita założyła fundację: „Serce Ojca” dla dzieci bez rodziców i zapomnianych starszych ludzi.
Co roku organizowano galę charytatywną.
Na pierwszej edycji wyszła na scenę i przez łzy powiedziała:
Człowiek, który nauczył mnie wszystkiego, co we mnie dobre, nigdy nie chodził do szkoły, ale dał mi najtrudniejszą lekcję: iż prawdziwa miłość nie zna wstydu.
I wzięła starego ojca z pierwszego rzędu za rękę, mówiąc:
Tato, dziś jesteś honorowym gościem.
Publiczność powstała.
Uśmiechnął się, ze łzami w oczach:
Wiesz, skarbie… Nigdy się nie gniewam. Tylko czasem boli. Ale ból mija. Miłość nigdy.
Wieczorem, gdy zostali sami, zapytała:
Tato, czy kochałbyś mnie tak samo, gdybym nie wróciła?
Delikatnie się uśmiechnął.
Moja dziewczynko… jak mógłbym nie kochać?
A ona spojrzała w sufit i szepnęła:
Ile serc czeka dziś w cis
