Testament młodszego syna – trzy niezwykłe historie

ZAPISKI MŁODSZEGO SYNA

Nie mogłem oderwać wzroku od napisu Sala operacyjna. Litery zamazywały mi się przed oczami po wielogodzinnym czekaniu, serce waliło jak młot. Bezustannie obracałem w rękach ulubioną zabawkę Jasia, mojego czteroletniego młodszego synka: czerwony plastikowy traktor z łyżką. Jasiek początkowo marzył o niebieskim traktorze, jak ten z bajki, ale z czasem pokochał ten czerwony, który dostał od taty.

Wreszcie za matowym szkłem pojawiła się sylwetka mężczyzny, drzwi się otworzyły i na korytarzu zobaczyłem zmęczonego lekarza. Zerwałem się z miejsca i podbiegłem do niego:
Doktorze, jak? Jak poszło? Co z Jasiem?
Lekarz spuścił głowę, ściągnął maseczkę i cicho powiedział:
Panie Piotrze, bardzo mi przykro… Zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy…

***
Leżałem na łóżku Jasia, zwinięty w kłębek. Poduszka wciąż pachniała jego dziecięcą główką. Na lustrze naprzeciwko ciągle odbijał się ślad jego ulepionej ciasteczkami rączki. Dobrze, iż nie zdążyłem jeszcze go zetrzeć! Przecież on już nigdy nie pobrudzi lustra. I więcej nie przyłoży zmęczonej głowy do tej poduszki.
Po moim policzku spłynęła kolejna gorzka łza. Ból przeżarł moje serce całkowicie, zdrowe serce coś, czego brakowało Jasiowi, mojemu najmłodszemu dziecku. Starszy syn, Mateusz, był zdrowy i samodzielny miał już 18 lat i studiował na Politechnice Warszawskiej. A Jasiek Moje późne, nieoczekiwane szczęście, które zamieniło się w ogromną tragedię. Cała ciąża przebiegała dobrze, a dopiero tuż przed porodem przypadkiem lekarz wykrył złożoną wadę serca… To właśnie na skutek ryzykownej operacji Teraz Jasia już nie ma…

***
Zmrużyłem oczy i zapadłem w przerywany, niespokojny sen. I jak w ostatnich dniach znów znalazłem się na słonecznej polanie, pachnącej setkami kwiatów. W oddali stał Jasiek, uśmiechnięty swoim niespiesznym, dziecięcym uśmiechem, ubrany w swoją ulubioną koszulę z samochodzikami. W rękach trzymał wielki bukiet stokrotek.
Jasiu! Synku! zawołałem, ale on jakby nie słyszał, tylko zamyślony przekładał palcami płatki.

Biegłem przez kwiatową łąkę, wyciągając ramiona do uścisku. Ale z każdym krokiem Jasiek nie przybliżał się, a wręcz oddalał, coraz dalej i dalej… Krzyczałem z rozpaczy, wyciągałem ręce, ale nie potrafiłem do niego dotrzeć. W końcu Jasiek spojrzał na mnie, uśmiechnął się szeroko i rozpłynął się w powietrzu, a tylko chmurka płatków stokrotek opadła powoli na trawę.
Podbiegłem tam, gdzie opadły płatki, i spojrzałem pod nogi.
Na soczystej zielonej trawie z białych płatków ułożony był jakiś adres.

***
Obudził mnie dźwięk telefonu. Spojrzałem na ekran Mateusz.
Tak, synu? odpowiedziałem ochrypłym głosem.
Tato, przyjeżdżam dzisiaj. Przygotujesz mi coś dobrego?
Uśmiechnąłem się słabo. Dość tego minęły już prawie trzy miesiące od śmierci Jasia, ale w końcu mam jeszcze Matka. Muszę zacząć wracać do życia, chociażby dla niego.
Jasne, synku. Na co masz ochotę? Zrobić ci naleśniki?
Byłoby super, tato! Już siedzę w autobusie, za chwilę będę!
Mateusz starał się odwiedzać nas w każdy weekend, by odciągnąć mnie i moją żonę Anię od smutku. Wiedział dobrze, co przeżywamy; sam tęsknił za Jasiem. Ale życie toczyło się dalej, musieliśmy razem przez to przejść. Przecież jesteśmy rodziną.

Powoli wstałem i powłóczyłem nogami do kuchni. Otworzyłem lodówkę, zajrzałem na półki i okazało się, iż nie ma mleka. Ania siedziała przy stole i naprawiała jakiś kabel od komputera. Podniosła na mnie wzrok.
Chcesz, żebym poszedł do sklepu?
Mateusz dzwonił, jedzie, prosił o naleśniki. Mleka nie ma. Lepiej sam pójdę, przewietrzę się trochę.
Ania spojrzała na mnie z nadzieją. “Zaczyna dochodzić do siebie!” pomyślała pewnie.
Powoli się ubrałem i wyszedłem z domu. Czułem na twarzy lekki, wiosenny wiatr. Ptaki śpiewały, gałązki drzew pokrywają się pierwszą soczystą zielenią. Przyroda budzi się do życia po zimie. Westchnąłem: “Jasiek nie zobaczy swojej piątej wiosny”
Otrząsnąłem się z tych ponurych myśli i powędrowałem w stronę sklepu.

***
Wziąłem z półki mleko, ulubione krówki Mateusza, świeży chleb i kurczaka, potem podszedłem do kasy. Ucho wychwyciło nagle zza regału znajomy śmiech. Serce mi zadrżało tak śmiał się Jasiek. Pobiegłem w tamtym kierunku, ale zobaczyłem tylko umykającą dziecięcą sylwetkę. Rozumiałem, iż to niemożliwe, ale mimo wszystko podążyłem za nią, po drodze przypadkowo przewracając kartonowy plakat z promocją.

Podnosząc go, zamarłem: na białym tle czerwonymi literami widniał tam adres z mojego snu.
Jasiu, co chcesz mi powiedzieć? wyszeptałem cicho.
Wróciłem do domu z myślą, iż to chyba jakiś znak. Jasiek chce mi coś przekazać, tylko co? Chciałem sprawdzić ten adres w Internecie, ale miał przyjechać Mateusz to dla niego powinienem się teraz postarać, spróbować być silnym.

***
Wieczór upłynął nam zadziwiająco spokojnie, choćby potrafiłem się uśmiechnąć, słuchając opowieści syna z życia studenckiego. Mateusz pochłaniał domowe naleśniki, a ja z Anią patrzyliśmy na niego z czułością: teraz był naszym jedynym dzieckiem. W końcu każdy poszedł do swojej sypialni, a noc zapanowała całkowicie.
Zmęczony gwałtownie zasnąłem, ale obudziłem się w środku nocy, wyraźnie słysząc dochodzący z łazienki cichy śpiew. Serce zaczęło mi walić głos Jasia poznałbym wszędzie. Leniwie nucił swoją ulubioną piosenkę z bajki o niebieskim traktorze…
Przełknąłem z trudem ślinę, zerwałem się z łóżka i podszedłem do łazienki, skradając się cicho, by nie spłoszyć Jasia. Otworzyłem drzwi najłagodniej, jak umiałem, ale jak się można było domyślić łazienka była pusta. Łzy popłynęły z oczu.
Na co ja liczyłem? Że Jasiek tam będzie? Przecież już go nie ma! Wszystko sobie wymyślam! zezłościłem się na siebie.
Podszedłem do umywalki, odkręciłem wodę i ochlapałem twarz. Czas przestać się umartwiać! Dla Ani, dla Mateusza! Spojrzałem w lustro patrzył na mnie poszarzały, zmęczony człowiek z podkrążonymi oczami.
Nieświadomie namydliłem rękę i przetarłem lustro pianą. Patrzyłem, jak spływająca piana układa się na tafli w zarys liter… to był znowu ten adres.
Poczułem za plecami zimny dreszcz. Wyraźnie usłyszałem cieniutki dziecięcy głosik:
Czekam na ciebie, tato

***
Czemu nie śpisz? zapytała Ania, zasypiająca w sypialni obok, widząc światło laptopa.
Siedziałem w fotelu z komputerem na kolanach, wpatrzony w ekran.
Aniu, chodź tu jeżeli ty poczujesz to samo, wszystko, co ostatnio przeżywam, jest naprawdę czymś więcej
Ania podeszła, przeciągając się. Poczułem, jak serce bije mi mocniej na zdjęciu był chłopczyk jakby w wieku Jasia.
Michał Zieliński, 4 lata głosił podpis. Rodzice Michała zginęli w wypadku samochodowym, wychowywała go babcia. Od pół roku jest w domu dziecka, bo babcia zmarła.
Ten adres prześladuje mnie od kilku dni wyjaśniłem. Przekazuje mi go Jasiek
Opowiedziałem żonie o moim śnie, historii ze sklepu i w łazience. Ania zamyśliła się, po czym stanowczo stwierdziła:
Piotrze, jedziemy

***
Pani dyrektor domu dziecka, Ewa Kowalczyk, prowadziła nas długim, jasnym korytarzem, co chwilę się odwracając i opowiadając o Michale:
Gdy Michał do nas trafił, wydawało się, iż zaraz znajdzie rodzinę. Jest wyciszony, dobrze wychowany przez babcię. Próbowano go adoptować, ale zawsze, gdy pojawiali się kandydaci, zamykał się i nie chciał rozmawiać. Twierdził, iż po niego przyjdą mama i tata i rozpozna ich od razu. Od trzech miesięcy opowiada też o niewidzialnym przyjacielu Jasiu. Podobno ten Jasiek powiedział mu ostatnio, iż niedługo zjawią się jego rodzice.
Wymieniliśmy z Anią spojrzenia. Czy to możliwe, iż nasz zmarły syn pragnie pomóc temu, który został sam?
Nie wiem, proszę spróbować, może wasz dom zdoła rozgrzać jego serce podsumowała pani Ewa, otwierając drzwi do sali zabaw.
Z miejsca poznałem Michała. Siedział wśród innych dzieci, układając wieżę z klocków i nucąc piosenkę Jasia Zerwał się, spojrzał na nas szeroko otwartymi oczami i zawołał:
Mamo! Tato! Wiedziałem, iż mnie znajdziecie!

***
Adopcja przebiegła bardzo szybko, dzięki pomocy pani dyrektor, która szczerze się cieszyła, widząc, jak Michał otwiera się na nas. Gdy dowiedziała się, dlaczego przyszliśmy, wzruszyła się jeszcze bardziej. Po miesiącu przyjechaliśmy wszyscy z Mateuszem, by zabrać Michała na zawsze. Przy drzwiach Michał nagle puścił moją dłoń.
Tato, zaczekaj! spojrzał w głąb korytarza Tam jest Jasiek, chce się z nami pożegnać!
Zamknąłem oczy ze smutkiem, ale już był w nim jakiś blask nadziei. Wiedziałem, iż nie da się odwrócić losu, ale życie trwa. Przede mną nowe wyzwanie opiekować się delikatnym sercem Michała, które nas przyjęło. Nigdy nie zapomnę Jasia, będę go kochał zawsze ale teraz mam dla kogo być silny.
Michał pobiegł na koniec korytarza, przystanął przy oknie, po czym wrócił z szerokim uśmiechem do nas. Po drugiej stronie szyby przysiadł piękny biały gołąb, który zatoczył krąg nad budynkiem, a potem zniknął w błękicie nieba.

***
Tamtego wieczoru bardzo długo myślałem nad tym wszystkim. Strata Jasia nauczyła mnie, iż niewysłowiony ból można przemienić w coś dobrego. Widzę teraz, iż czasem miłość wraca do nas w najmniej oczekiwany sposób. Trzeba tylko otworzyć serce choćby po największej burzy można znów odnaleźć w sobie nadzieję.