Testament najmłodszego syna – Ostatnia wola beniaminka rodziny

Testament najmłodszego syna

Weronika nie spuszczała wzroku z napisu Sala operacyjna. Litery zlewały się w oczach po wielogodzinnym oczekiwaniu, a serce waliło jak młot. Jej dłonie nieustannie ściskały ukochany samochodzik Janka, czteroletniego młodszego synka: plastikowy czerwony traktor z łyżką. Jasio oczywiście początkowo marzył o niebieskim traktorze, jak z bajki, ale z czasem całym swoim pokiereszowanym przez los serduszkiem pokochał tę zabawkę od taty.

Wreszcie za matowymi szybami dostrzegła męski zarys. Drzwi otworzyły się z rozmachem, a w korytarzu pojawił się zmęczony lekarz. Weronika podskoczyła i rzuciła się w jego stronę.

Panie doktorze, no jak? Co z Jankiem? Jak wszystko poszło? pytała zrozpaczonym głosem.

Lekarz opuścił smutno głowę, zdejmując maskę z twarzy.

Pani Weroniko, przykro mi Zrobiliśmy wszystko, co było w naszej mocy

***

Weronika leżała na łóżku Janka zwinięta w kłębek. Poduszka wciąż pachniała jej synkiem. Na lustrze po drugiej stronie pokoju widniał jeszcze odcisk jego rączki upaćkanej w ciastkach. Dobrze, iż nie zdążyła go zetrzeć! Przecież on już nigdy go tam nie zostawi. I nigdy nie przytuli zmęczonej główki do poduszki.

Po policzku Weroniki popłynęła kolejna słona łza. Ból wypalił jej serce od środka. Zdrowe serce. Tej jednej rzeczy zabrakło Jankowi, jej późnemu cudowi. Starszy syn, Maciek, był zdrów jak ryba, studiował na uniwersytecie i jak na osiemnastolatka już całkiem dobrze dawał sobie radę. A Jasio Cóż, jej niespodziewana, zdawało się szczęśliwa radość, zmieniła się w potężną rozpacz. Całą ciążę wyniki były idealne, aż tuż przed porodem przypadkowo okazało się, iż synek ma poważną wadę serca I to właśnie przy trudnej operacji coś poszło nie tak. I pozostała pustka.

***

Weronika zamknęła oczy, odpływając w niespokojny sen. Po raz kolejny znalazła się na ukwieconej, promiennej łące, gdzie kwiaty pachniały i mieniły się tysiącem barw. W oddali stał jej Jasio, uśmiechający się z dawną figlarnością, w swojej ulubionej koszulce z samochodami. W rękach trzymał olbrzymi bukiet z rumianków.

Jasio! Synku! wykrzyknęła Weronika, ale Jasio jakby jej nie słyszał, rozmyślając nad płatkami rumianków.

Biegła przez kwitnące pole z rozłożonymi ramionami, gotowa do uścisku. Jednak jak by się nie starała, Jasio był coraz dalej. Im szybciej biegła, tym bardziej się oddalał. Krzyczała z rozpaczy, wyciągała dłonie na próżno. Nagle Jasio podniósł na nią wzrok, uśmiechnął się ciepło i rozpłynął się w powietrzu. Tylko chmurka rumiankowych płatków opadała powoli na trawę.

Weronika dobiegła do miejsca, gdzie płatki ułożyły się w równy napis adres wyklejony z białych płatków na zielonej trawie.

***

Wybudził ją dźwięk telefonu. Na ekranie „Maciek”.

Tak, synu? wychrypiała Weronika.

Mamusiu, dziś przyjadę, zrobisz mi coś pysznego?

Weronika próbowała się uśmiechnąć. Dość już tego. Minęły prawie trzy miesiące od śmierci Janka, a przecież ma jeszcze starszego syna! Pora przynajmniej spróbować się pozbierać.

Oczywiście, kochanie. Może naleśniki?

Byłoby super, mamo! Już jestem w autobusie, zaraz będę!

Maciek przyjeżdżał niemal co weekend, żeby odciągnąć rodziców od smutków. Wiedział, jak cierpią sam nie mógł sobie poradzić z myślą o braciszku, którego już nie ma. Ale życie toczyło się dalej i musieli stawić temu czoła wspólnie. W końcu byli rodziną.

Weronika z trudem wstała i powlokła się do kuchni. Zajrzała do lodówki, przekopała półki no proszę, nie ma mleka. Jej mąż, Witold, siedział przy stole w kuchni, lutując coś przy laptopie. Podniósł wzrok zza okularów.

Coś trzeba? Do sklepu trzeba iść? zapytał.

Maciek zadzwonił. Jedzie, poprosił o naleśniki powiedziała spokojnie Weronika. Mleka brak, więc skoczę sama. Przewietrzę się trochę.

Witold uniósł brwi. O, odżywa pomyślał z ulgą.

Weronika ubrała się powoli i wyszła z domu. Wiosenny wiatr przyjemnie muskał twarz. Ptaki świergotały, gałęzie drzew żółciły się świeżą zielenią, gotowe za chwilkę pokryć się młodymi liśćmi. Przyroda budziła się do życia. Weronika westchnęła: Eh, Jasio swojej piątej wiosny nie zobaczył!.

Odpędziła ten smutek z głowy i ruszyła w stronę sklepu.

***

Zgarnęła z półek mleko, ulubione krówki Maćka, chleb i kurczaka. Ruszyła do kasy, gdy nagle za regałami usłyszała znajomy śmiech. Serce zamarło tak śmiał się jej Jasio. Rzuciła się w kierunku dźwięku, dostrzegła tylko umykającą dziecięcą sylwetkę. Weronika rozumiała, iż to niemożliwe, a jednak podążyła za nią, po drodze przewracając kartonową reklamę promocji.

Schyliła się, by ją podnieść, i aż zaniemówiła: na białym tle czerwonymi literami widniał dokładnie ten sam adres ze snu.

Jasiu, co chcesz mi przekazać? szepnęła Weronika.

Do domu wróciła pełna niepokoju: to nie przypadek. Jasio coś chce jej powiedzieć. Musi sprawdzić ten adres w internecie. Ale nie dzisiaj. Dzisiaj przyjeżdża jej jedyny teraz syn trzeba go dobrze przyjąć i spróbować zebrać w sobie trochę sił.

***

Wieczór, ku swojemu zaskoczeniu, spędzili w prawdziwie rodzinnej atmosferze, choćby udało jej się czasem uśmiechnąć, słuchając zabawnych opowieści Maćka z uczelni. Maciek pałaszował domowe smakołyki aż miło, a Weronika i Witold z dumą patrzyli na niego bo to ich pierworodny, a teraz już jedyny synek. W końcu wszyscy rozeszli się do swoich pokoi, noc zapadła na dobre.

Weronika zasnęła błyskawicznie, wykończona dniem. Jednak w środku nocy obudziła się z łazienki dobiegało ciche nucenie. Serce podskoczyło jej do gardła, chwyt powietrza urwał się: tego głosu nie da się pomylić, to Jasio. Śpiewał swoją ulubioną piosenkę z bajki o niebieskim traktorze

Weronika przełknęła ślinę, wstała z łóżka i po cichu skierowała się do łazienki, starając się nie spłoszyć Jasia. Delikatnie uchyliła drzwi oczywiście nikogo tam nie zastała. Łzy napłynęły jej do oczu.

Co ja sobie myślę? Że Jasio siedzi w łazience? Jasia nie ma już! To moje smętne urojenia zezłościła się na siebie Weronika.

Podeszła do umywalki i puściła wodę, żeby się ogarnąć. Dość torturowania siebie! Przecież ma jeszcze Witolda, Maćka! Weronika przemyła twarz, spojrzała w lustro: z bladej twarzy patrzyła na nią ona sama smutna, z podkrążonymi oczami.

Ze złości namydliła dłoń i przejechała pianą po lustrze sama nie wiedziała, po co. Spływające po szkle smugi układały się zupełnie przypadkiem w kształt liter znów ten adres! Po plecach przeszły jej ciarki, a wyraźny dziecięcy głosik szepnął:

Czekam na ciebie, mamusiu

***

Dlaczego nie śpisz? Witold podniósł się w łóżku, zbudzony światłem laptopa.

Weronika siedziała w fotelu, laptop na kolanach.

Witku, spójrz jeżeli poczujesz to samo co ja to znaczy, iż to wszystko przez ostatnie dni to nie głupstwa

Witold wstał niechętnie i spojrzał na ekran. Serce zabiło mu mocniej na zdjęciu uśmiechał się chłopiec, mniej więcej czteroletni.

Igor Zawadzki, 4 lata głosił podpis. Rodzice Igora zginęli w wypadku trzy lata temu. Wychowywała go babcia, która zmarła pół roku temu. Od tamtej pory chłopiec przebywa w domu dziecka.

Ten adres prześladuje mnie od jakiegoś czasu wyjaśniła Weronika przekazuje mi go nasz Jasio

Opowiedziała mężowi o śnie, sklepowej przygodzie i łazienkowej melodii. Po chwili milczenia Witold powiedział zdecydowanie:

Jedziemy tam.

***

Pani Ewa Kwiatkowska, dyrektorka domu dziecka, prowadziła Weronikę i Witolda długim, jasnym korytarzem, bez przerwy spoglądając przez ramię i objaśniając sytuację:

Kiedy Igor do nas trafił, byliśmy pewni, iż gwałtownie znajdzie rodzinę. Chłopiec dobrze wychowany, pogodny, inteligentny, otoczony wcześniej miłością babci. Trzykrotnie próbowano go adoptować, ale zawsze przed spotkaniem zamykał się w sobie i nie nawiązywał kontaktu. Mówi, iż przyjdą po niego jego mama i tata, i iż ich rozpozna. Od trzech miesięcy rozmawia z wyimaginowanym kolegą, nazywa go Jasio. I ten Jasio miał mu ostatnio powiedzieć, iż już niedługo zjawią się jego rodzice.

Weronika i Witold wymienili spojrzenia. Czyżby ich zmarły synek postanowił pomóc innemu dziecku?

No nic, poznajcie się, może rozgrzejecie jego serduszko powiedziała pani Ewa, otwierając drzwi sali zabaw.

Weronika natychmiast rozpoznała chłopczyka. Malutki, chudziutki, klęczał wśród innych dzieci i układał wieżę z klocków, nucąc ulubioną piosenkę Jasia Igorek obejrzał się, upuścił klocki, zerwał się i z krzykiem pobiegł wprost do Weroniki i Witolda:

Mamo! Tato! Wiedziałem, iż przyjdziecie!

***

Adopcja Igorka przebiegła błyskawicznie, w czym pomogła sama pani Ewa. Była oczarowana, widząc, jak chłopiec otwiera się przy Weronice i Witoldzie. Gdy tylko dowiedziała się o śmierci ich syna, wzruszyła się jeszcze bardziej. Już po miesiącu cała trójka Weronika, Witold i Maciek przyjechała po Igorka, by zabrać go na zawsze do domu. Przed wyjściem Igorek niespodziewanie wyrwał dłoń z ręki Weroniki i zawołał:

Mamusia, poczekaj! spojrzał w głąb korytarza Tam stoi Jasio, chce się z nami pożegnać!

Serce Weroniki znowu ścisnęło się z żalu. Ale już nie było to czarne cierpienie, a ciepły smutek zrozumienie, iż pewnych prawd nie zmieni, ale trzeba żyć. Zwłaszcza teraz, skoro w jej życiu zagościł kruchy, delikatny chłopczyk, który wpuścił ich do swojego serca. Jasia nigdy nie zapomni, będzie kochać zawsze ale teraz ma dla kogo być silną.

Igorek pobiegł na koniec korytarza, ku oknu, postał chwilę, po czym wrócił do Weroniki, Witolda i Maćka. Za oknem, dokładnie tam, gdzie stał chłopiec, z szerokiego parapetu wzbił się w niebo śnieżnobiały gołąb. Okrążył budynek, zatańczył nad głowami Weroniki, Igorka i reszty rodziny.