Testament najmłodszego syna – Ostatnia wola syna w polskiej rodzinie

ZAPISKI MŁODEGO SYNKA

Od kilku godzin siedziałem naprzeciwko drzwi z napisem Blok operacyjny. Litery zaczęły mi się zlewać przed oczami od czekania, serce waliło jak oszalałe. W dłoniach ściskałem ulubiony samochodzik Jasia, mojego czteroletniego najmłodszego synka plastikowy, czerwony traktor z łyżką koparki. Jasio, co prawda, marzył o niebieskim traktorze, zupełnie jak w bajce, ale z czasem z całym swoim skrzywdzonym przez los sercem polubił ten, otrzymany od ukochanego taty.

W końcu, za mlecznymi szybami majaczyła męska sylwetka. Drzwi się rozchyliły i wyszedł zmęczony lekarz. Zerwałem się z miejsca i wybiegłem naprzeciw niego:

Panie doktorze, jak? Jak operacja? Co z Jasiem?

Lekarz ze skruchą spuścił wzrok, zdejmując maskę z twarzy:

Panie Marku, bardzo mi przykro… Zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy…

***
Leżałem na łóżku Jasia, skulony. Poduszka jeszcze pachniała jego dziecięcymi włosami, a na lustrze naprzeciwko wciąż widniał ślad jego brudnej od herbatników rączki. Dobrze, iż jeszcze nie starłem tego śladu! Przecież już nigdy go nie zostawi. Nigdy nie położy więcej główki na tej poduszce.

Po spękanym policzku spłynęła gorzka łza. Ból wypalił moje serce od środka. Serce zdrowe nie to, co miał Jasio. Moje najmłodsze dziecko. Starszy syn, Maciek, był zdrowy, miał już 18 lat i studiował w Krakowie. A Jasio… Moja późna, niespodziewana radość, która okazała się wielkim dramatem. Cała ciąża przebiegała wzorowo, wszystkie badania były w porządku, a dopiero tuż przed porodem przypadkiem wykryto ciężką wadę serca… To właśnie przy operacji coś poszło nie tak. Teraz już nie ma mojego Jasia…

***
Zamknąłem oczy, odpływając w niespokojny sen. Znowu, jak co noc, znalazłem się na słonecznej polanie pełnej pachnących, kolorowych kwiatów. W oddali stał Jasio, uśmiechający się w swojej ulubionej koszuli w auta, z wielkim bukietem stokrotek.

Jasiu! Synku! zawołałem, ale on jakby mnie nie słyszał, bawiąc się płatkami kwiatów.

Biegłem przez kwiatowe pole, wyciągając ręce do przytulenia. Jednak nieważne jak bardzo się starałem, nie przybliżałem się do niego. Przeciwnie, Jasio powoli oddalał się coraz dalej. Krzyczałem z rozpaczy, wyciągałem ramiona, ale nie mogłem go dogonić. Nagle podniósł na mnie wzrok, uśmiechnął się i po chwili zniknął. Pozostała po nim tylko chmurka opadających stokrotek…

Podszedłem tam, gdzie opadły płatki i spojrzałem pod nogi. Na zielonej trawie bielutkie płatki układały się w starannie wypisany adres.

***
Obudził mnie dźwięk telefonu. Spojrzałem na ekran to Maciek.

No cześć, synku odpowiedziałem zachrypniętym głosem.

Tato, dziś przyjadę, przygotujesz coś do jedzenia?

Uśmiechnąłem się słabo. Dość tego. Minęły już prawie trzy miesiące, odkąd nie ma Jasia, ale przecież mam jeszcze starszego syna! Czas spróbować się pozbierać, żyć dalej.

Jasne, synu. Co byś zjadł? Może naleśniki?

Super by było, tato! Jadę właśnie autobusem, niedługo będę!

Maciek starał się przyjeżdżać w każdy weekend, żeby odciągnąć mnie i żonę od smutków. Wiedział, co czujemy jemu też pękało serce na myśl o młodszym bracie. Ale życie trwało dalej i musieliśmy przejść przez ból razem. Na tym polega przecież rodzina.

Z trudem podniosłem się i poszedłem do kuchni. Zajrzałem do lodówki: zabrakło mleka. Żona, Agata, siedziała przy kuchennym stole, naprawiając zepsuty pilot. Spojrzała na mnie i spytała:

Co się stało? Trzeba iść do sklepu?

Maciek zadzwonił. Będzie za chwilę, prosił o naleśniki odparłem spokojnie. Mleka nie ma. Sam pójdę, przewietrzę się trochę.

Agata uniosła brew ze zdziwieniem. Zaczyna wracać do życia! przemknęło mi przez myśl.

Powoli ubrałem się, wyszedłem z domu. Ciepły, wiosenny wietrzyk owiał mi twarz. Ptaki śpiewały, drzewa miały już jasnozielone pąki. Wiosna rozkwitała. Westchnąłem: Jasio nie zobaczy już piątej wiosny…. Otrząsnąłem się z ponurych myśli i ruszyłem w stronę sklepu.

***
Wziąłem z półki mleko, ulubione cukierki Maćka, chleb i kurczaka; podszedłem do kasy. Usłyszałem nagle śmiech dziecka, znajomy aż do bólu. Tak śmiał się mój Jasio. Ruszyłem w stronę, z której dobiegał głos, ale zobaczyłem już tylko małą, znikającą postać. Rozumiałem, iż to niemożliwe, a jednak poszedłem za nią, potrącając po drodze kartonową reklamę promocyjnego towaru.

Schyliłem się, by ją podnieść i zamarłem: na białym tle czerwonymi literami wypisano ten sam adres z mojego snu.

Jasiu, co ty próbujesz mi przekazać? szepnąłem.

Wróciłem do domu głęboko zamyślony. Wszystko działo się nie bez powodu. Jasio coś chciał mi powiedzieć, ale co? Postanowiłem sprawdzić adres w internecie. Ale nie dzisiaj. Dziś przyjeżdża mój jedyny już syn. Muszę się ogarnąć i przyjąć go jak należy.

***
Wieczór przebiegł w zaskakująco ciepłej atmosferze. choćby potrafiłem się lekko uśmiechnąć, słuchając studenckich opowieści Maćka. Maciek pochłaniał naleśniki z apetytem, a my z Agatą patrzyliśmy na niego z rozczuleniem nasz pierworodny, teraz już jedyne dziecko. W końcu każdy poszedł do swojej sypialni, a noc objęła dom w ciemne ramiona.

Zmęczony dniem, gwałtownie zasnąłem. Obudziłem się w środku nocy, słysząc cichutkie śpiewanie płynące z łazienki. Zamarłem tego głosu bym nie pomylił z żadnym innym. Jasio nucił swą ukochaną piosenkę z bajki o niebieskim traktorze…

Przełknąłem ślinę, po cichu wstałem i ruszyłem ku łazience, starając się nie spłoszyć tej obecności Jasia. Otworzyłem ostrożnie drzwi, ale jak łatwo się domyślić nikogo tam nie było. Łzy same napłynęły mi do oczu.

Czego ja oczekuję? Że Jasio będzie czekał w łazience? Przecież go już nie ma! Wszystko to moja wyobraźnia! wściekłem się na siebie.

Podszedłem do zlewu, odkręciłem wodę, by się obmyć. Dość już tego! Dla Agaty, dla Maćka! Umyłem twarz, spojrzałem w lustro. Patrzyła na mnie zmęczona, zapadnięta twarz z sińcami pod oczami.

W nerwach nałożyłem pianę na dłoń i przesunąłem nią po lustrze sam nie wiem, po co. Przez spływające stróżki piany zaczęły niepostrzeżenie układać się litery adresu… Przeszedł mnie zimny dreszcz. Wyraźnie usłyszałem cichy, dziecięcy głosik:

Czekam na ciebie, tato…

***
Czemu jeszcze nie śpisz? Agata podniosła się na łóżku, oświetlona jasnym ekranem laptopa.

Siedziałem w fotelu z laptopem na kolanach, wpatrzony w ekran.

Agatko, podejdź… jeżeli poczujesz to co ja, to wszystko, co się ostatnio ze mną dzieje, nie jest brednią…

Agata podeszła do mnie powoli. Jej twarz rozjaśniła się ciepłem, gdy spojrzała na zdjęcie małego, może czteroletniego chłopca.

Szymański Igor, lat 4 podpis pod zdjęciem. Rodzice Igora zginęli w wypadku trzy lata wcześniej, opiekowała się nim babcia. Po jej śmierci trafił do domu dziecka.

Ten adres prześladuje mnie od kilku dni wyjaśniłem. To przekazuje mi nasz Jasio…

Opowiedziałem żonie o śnie, o sklepie i łazience. Agata spojrzała zamyślona, w końcu powiedziała zdecydowanie:

Jedziemy tam.

***
Pani dyrektor, Katarzyna Marciniak, prowadziła nas jasnym korytarzem placówki, cały czas tłumacząc:

Kiedy Igor do nas trafił, myśleliśmy, iż tylko na chwilę. Jest bystry, wychowany w dobrej rodzinie choć przez babcię. Próbowano go już trzy razy adoptować, ale Igor zamyka się w sobie przy obcych i nie wchodzi z nikim w kontakt. Mówi, iż przyjdą po niego jego rodzice i iż ich pozna. Od kilku miesięcy ma wyimaginowanego przyjaciela i nazywa go Jasio. Niedawno ten Jasio powiedział mu, iż mama i tata już niedługo przyjdą.

Spojrzałem na Agatę. Czy nasz zmarły synek naprawdę chce pomóc temu chłopcu?

Proszę, poznajcie Igora. Może uda się wam dotrzeć do jego serca zakończyła pani Katarzyna, otwierając drzwi do świetlicy.

Wiedziałem od razu, iż to ten chłopiec. Siedział wśród dzieci, układał wieżę z klocków, podśpiewując piosenkę Jasia. Igor nagle odwrócił się, rzucił klocki, podbiegł do nas z okrzykiem:

Mama! Tata! Wiedziałem, iż przyjdziecie!

***
Adopcję przyspieszyła sama pani dyrektor Marciniak, bardzo ujęta sytuacją i naszą historią. Minął ledwie miesiąc, gdy pojechaliśmy po Igora razem z Maćkiem. Tuż przed wyjściem Igor gwałtownie puścił moją rękę i rzucił:

Tato, chwilka! obejrzał się na koniec korytarza. Tam stoi Jasio, chce się z nami pożegnać!

Ścisnęło mi się serce, ale była to już spokojna, dojrzała żałoba. Wiedziałem, iż nic nie zmienię, ale trzeba żyć dalej. Zwłaszcza, iż teraz los Igorka zależy także ode mnie chłopiec wpuścił nas, mnie i Agatę, do swojego wrażliwego serca. Nigdy nie zapomnę Jasia i będę go kochał całe życie ale teraz mam dla kogo być silny.

Igor pobiegł na koniec korytarza, stanął przy oknie, po chwili odwrócił się i wrócił do nas do swojej nowej mamy, taty i starszego brata. Za oknem, gdzie stał Igor, przysiadł i odleciał piękny, biały gołąb jakby Jasio machnął skrzydłem na pożegnanie.

***

Dziś, dzięki tej niezwykłej historii, wiem jedno: choćby największa strata, z którą nie umiemy się pogodzić, może znaleźć swoje dopełnienie w bezinteresownej miłości do drugiego człowieka. Moje serce pozostanie na zawsze z Jasiem ale nowe życie Igorka jest najlepszym dziedzictwem, jakie Jasio mógł nam zostawić.