„To mój dom!” – powtarzam w kółko.
Matka i cała rodzina są przeciwne.
Ja chcę wyrzucić ciężarną kuzynkę.
„Przecież mi go podarowaliście!” – krzyczę.
Kasia ściskała telefon w kuchni.
Głos matki wibrował w słuchawce.
Prośba i wyrzut w jednym.
Typowe dla niej.
„Mamo, chcę pomóc, ale…” – zawahała się.
„Kinga mieszka u mnie od ośmiu miesięcy.”
„Osiem miesięcy, mamo. Pamiętasz obietnicę cioci?”
Miały być dwa tygodnie.
„Rynek jest trudny” – usłyszała w odpowiedzi.
„Ona choćby nie szuka pracy!”
Irytacja zalała Kasię całkowicie.
„Wczoraj robiła maseczki do włosów. Cały dzień.”
„Kasia, ona jest w ciąży…”
„Dowiedziała się miesiąc temu. A wcześniej co robiła?”
Zapadła ciężka cisza.
Matka westchnęła teatralnie, jak zawsze.
Ten gest znaczył jedno: niewdzięczna córka.
„Mamo, to mój dom” – powiedziała spokojnie.
„Wykupiliście udziały cioci Grażyny. Dla mnie.”
„Technicznie to własność rodziny” – głos był suchy.
„Tylko pozwalamy ci tu mieszkać.”
Kasia zamknęła oczy.
Znowu ta sama śpiewka.
„Myślałam, iż to prezent za dyplom.”
„Oczywiście, iż prezent! Ale w rodzinie trzeba…”
„Trzeba co?” – przerwała ostro.
„Znosić, jak Kinga zjada moje zapasy?”
„Zużywa kosmetyki i zaprasza chłopaka pod moją nieobecność?”
„Tego samego, który zostawił ją w ciąży.”
„Ciocia Grażyna tyle dla nas zrobiła!” – krzyknęła matka.
„Kto pomagał, gdy ojciec chorował?”
Kasia znała ten dług na pamięć.
Wieczny dług wobec cioci Grażyny.
„Jestem wdzięczna, ale to nie znaczy…”
„Dzwoniła wczoraj, w płaczu” – przerwała matka.
„Mówi, iż dręczysz Kingę o głupstwa.”
Kasia parsknęła śmiechem gorzkim.
„Wzięła mój sweter bez pytania. Ubrudziła sokiem.”
„Powiedziała tylko: jesteśmy rodziną.”
„To nie o sweter chodzi, mamo.”
„Chodzi o szacunek. O granice.”
Cisza znowu zapadła między nimi.
„Babcia byłaby rozczarowana” – wyszeptała matka.
„Nie przywołuj jej przy każdej kłótni!”
„Ten dom pochodzi z jej spadku. Chciała…”
„Żebym utrzymywała Kingę do końca życia?”
Telefon zadrżał – dzwoniła ciocia Grażyna.
„Mamo, muszę odebrać. Oddzwonię.”
Przygotowała się na kolejne wyrzuty.
„Halo, ciociu?”
„Kochanie, słoneczko moje!” – usłyszała przesłodzony głos.
Ten pseudonim nigdy nic dobrego nie wróżył.
„Kinga mówiła o nieporozumieniach między wami” – zaczęła ciocia.
„Mówiłaś o dwóch tygodniach, ciociu. Może miesiącu.”
„Liczysz jak urzędnik, nie tak się robi w rodzinie.”
„A co robi rodzina? Kradnie moje rzeczy?”
„Kinga jest po prostu towarzyska…”
„Przyzwyczajona, iż wszystko się za nią załatwia.”
„To nie do końca prawda” – głos stał się lodowaty.
„To rodzinny spadek, umówiłyśmy się z twoją matką.”
„Że sprzedasz jej udział. Po cenie rynkowej.”
„A dziecko Kingi? Gdzie ona pójdzie?”
„Ma chłopaka. Tego, który ją rzucił.”
„Wyjechał do Gdańska, gdy usłyszał o ciąży.”
Ciekawe dlaczego, pomyślała Kasia.
„Macie trzypokojowe mieszkanie z wujkiem Kazimierzem.”
„Dlaczego Kinga nie mieszka z wami?”
Zapadło wymowne milczenie po drugiej stronie.
„To skomplikowane. Kazimierz pracuje w domu.”
„A wy tak dobrze się dogadujecie, prawda?”
Kasia uśmiechnęła się gorzko do siebie.
Kinga zawsze beztroska, ona zawsze rozsądna.
„Nie mogę tak dalej. Musi się wyprowadzić.”
„Chcesz ją zestresować aż do poronienia?!”
Kasia powstrzymała przekleństwa w gardle.
Poczucie winy, znowu, przez pośrednika.
„Nie wyrzucam jej od razu. Ma miesiąc.”
„Dzwonię do twojej matki, natychmiast!”
Kasia odłożyła telefon na stół.
Ręce jej drżały lekko.
Wiedziała, co się teraz stanie.
Telefon rodzinny, jedna wielka burza.
Matka zadzwoni, potem ciotka znowu.
Może choćby wujek Kazimierz się odezwie.
Wszyscy będą mówić to samo.
Że to jej obowiązek, jej dom, jej rodzina.
Ale dom był jej.
Papiery to potwierdzały, nie emocje.
Postanowiła napisać do Kingi SMS.
Krótki, jasny, bez emocji.
„Masz miesiąc na znalezienie mieszkania.”
Odpowiedź przyszła po godzinie.
„Powiem mamie, jaka jesteś.”
Kasia nie odpisała nic więcej.
Wiedziała, iż burza już nadchodzi.
Ale tym razem nie ustąpi.
To był jej dom.
