Wiktoria stała w progu drzwi, trzymając mocno za rękę Marka. W jej oczach czaił się strach, a nogi delikatnie się uginały.
Mamo, to jest moja dziewczyna. Wiktoria oznajmił Mark, wracając właśnie z kolejnego wyjazdu służbowego.
Nie było go w domu przez dwa tygodnie i tym razem nie wracał sam. Mark wraz z rodzicami mieszkali w dwupokojowym mieszkaniu w bloku na warszawskim Mokotowie. W nocy Wiktoria spała w pokoju Marka, a on sam kimał w kuchni rozkładając kanapę.
A skąd ją wytrzasnąłeś? zagaiła mama, przecierając okulary. Dzisiejsza młodzież biega w świecących ciuchach i robi sobie kolczyki w brew.
Mamo, miałem szczęście. Poznałem ją w akademiku, gdzie mnie przydzielili. Wiktoria wychowała się w domu dziecka.
Następnego ranka do mieszkania zawitała siostra Marka Edyta, wieczna pesymistka rodziny.
Gdzie podziali się twoi młodzi?
Poszli do urzędu złożyć papiery westchnęła mama.
Twój Mark jest przecież jeszcze taki młody! I po co mu ta sierota na głowie? Schowaj lepiej kosztowności, bo nie wiadomo, co jej po głowie chodzi.
A co ty wygadujesz?! wybuchła mama Marka.
A ja niby skąd? Też jestem z domu dziecka! wtrącił się ojciec Marka, stając za Wiktorią murem.
Poczekaj, poczekaj, zobaczysz, geny wyjdą prędzej czy później syknęła Edyta.
choćby nie waż się mówić tak o Wiktorii! zaatakował mąż Edyty.
Rodzice Marka uznali, iż ich syn ma prawo decydować sam o swoim życiu.
Postanowili więc nie wtrącać się. Młodzi postanowili najpierw pomieszkać z rodzicami, a później pójść na swoje. Szczerze powiedziawszy, Wiktoria była straszną gospodynią. Teściowa parę razy miała już dość, ale teść twardo trzymał stronę synowej.
Później Mark wyznał, iż Wiktoria zamierza studiować filologię. Wynikało z tego, iż przez pewien czas to on będzie jedynym żywicielem rodziny. Jasne, iż teściowa nie była zadowolona z tego planu. Ale nie potrafiła się sprzeciwić. Zresztą, sama dobrze wiedziała, iż dziś bez dyplomu ani rusz.
Z czasem młodzi przeprowadzili się do swojego M2 na Pradze. Wiktoria podjęła pracę na pół etatu jako nauczycielka języka polskiego.
Teściowej żal było syna. Proponowała, żeby wrócili na jakiś czas do niej, ale teść szanował wybory syna i synowej.
Któregoś dnia, Edyta, siostra teściowej, wpadła z reklamówką:
Patrzcie, co mam! Sprzedam ci jedną, jak chcesz. Daj dzieciakom, niech mają. Dziś wszyscy z kasą krucho stoją, a oni to już w ogóle.
Dziękuję bardzo, ale moje dzieci jakoś sobie radzą odpowiedziała mama Marka. Wiktoria studiuje, ogarnia dom, gotuje…
Teściowa podarowała więc synowej patelnię, a od razu wygłosiła instrukcję obsługi: mieszać tylko drewnianą łopatką!
Minął tydzień. Teściowa zajrzała z wizytą do młodych. Zastała Wiktorię w kuchni, zalaną łzami.
Kotlety się spaliły szlochała a patelnię szorowałam druciakiem. To był twój prezent!
Daj spokój, kochana! teściowa od razu zaczęła pocieszać dziewczynę.
Mark wszedł właśnie wtedy, gdy obie siedziały na podłodze. Zaczął coś mówić, już miał się wtrącić, ale tylko machnął ręką wiedział, iż dziewczyny same sobie poradzą.
Minęło 18 lat. Wiktoria została wicedyrektorką w liceum. Przez te wszystkie lata synowa stała się dla teściowej jak rodzona córka, a Edyta dalej tylko zazdrościła.
Czy naprawdę jest ważne, gdzie ktoś się wychował, jeżeli ma szczere serce i dobre intencje?
