Wbrew woli żony zaprosił swoją matkę do domu, aby mogła zobaczyć swoją nowo narodzoną wnuczkę.

Wbrew woli żony, przyjął do domu swoją matkę, by mogła zobaczyć nowo narodzoną wnuczkę.

Moja mama, Stanisława, jest koszmarem, jeżeli chodzi o kontakt z ludźmi. Nie szanuje cudzych granic. Nie znosiła mojej żony Katarzyny nie dlatego, iż miała wobec niej konkretne pretensje, ale po prostu dlatego, iż wybrałem ją za partnerkę i nie mogła znieść, iż się od niej oddalam.

Trzy tygodnie temu Katarzyna urodziła małą dziewczynkę Kalinkę.

Stanisława nalegała, by być obecna w sali porodowej, a Katarzyna upierała się, iż jedyny, który ma tam być, to ja. Tak więc, kiedy Katarzyna przeżywała skurcze, matka stała w holu szpitala w Warszawie i krzyczała na całą piętrówkę, iż ma prawo przeżyć narodziny własnej wnuczki.

Za każdym razem, gdy Stanisława wchodziła pod mój dach, przyklejała się do wszystkiego i oskarżała Katarzynę, iż jest złą gospodynią. Twierdziła też, iż Kalinka wyrośnie na złą matkę.

Po tych uwagach żona straciła panowanie nad sobą i postawiła mi ultimatum: Twoja matka nie postawi już nogi w naszym domu. Rozumiałem ją. Nikt nie lubi być upokarzany w swoim własnym wnętrzu.

Kiedy w końcu przywiedliśmy dziewczynkę do domu, dziadkowie chcieli ją poznać. Katarzyna zgodziła się, iż matka może przyjść, ale pod warunkiem, iż zamknie buzię. Stanisława przysięgała, iż się nie rozgniewa, a zaraz po przekroczeniu progu wybuchła lawiną uwag:

Tu jest brudno jak w dworcu. jeżeli tak chcecie żyć, to żyjcie tak. Ale z szacunku do mnie mogłabyś przynajmniej posprzątać.

Katarzyna nie wytrzymała i oznajmiła, iż matka straciła prawo do odwiedzin; dziecko może zobaczyć się z nią tylko wtedy, gdy my na to pozwolimy.

Minęły prawie dwa tygodnie, dziadkowie już poznali Kalinkę, a ojciec również się przywitał. Matka wciąż nie przychodziła, a Katarzyna odmawiała jej widzenia. Nie wychodzimy z domu z dzieckiem, bo na dworze jest zimno i ponuro.

Przedwczoraj Katarzyna miała wizytę u lekarza, a ja zostałem w domu z naszą córeczką. Wykorzystałem tę okazję, by zaprosić Stanisławę, by zobaczyła malucha. Przyszła, a ja rzekłem: Mamy tylko dwie godziny, potem Katarzyna wróci. Matka nie chciała odejść! Bez względu na moje namowy, nie zamierzała się wycofać.

Katarzyna wróciła, weszła i zobaczyła matkę przytulającą się do Kalinki. Natychmiast wybuchła panika zaczęła krzyczeć na mnie i na mamę, żądając, by natychmiast opuścili dom.

W sercu podpowiedziałem żonie, by przestała gadać i się uspokoiła, bo to mój dom i moje dziecko, a jeżeli chcę, by matka je widziała, nie może mi tego zabronić ani wyrzucić jej z progu. Katarzyna odepchnęła mnie i mamę z domu, odmówiła dalszej rozmowy. Teraz mieszkam u rodziców. Liczę, iż Katarzyna niedługo uspokoi się i znajdziemy wspólny język.