Oddał nowo narodzonego syna, bo obwiniał go o śmierć żony. Rok później znalazł jej pamiętnik. Na ostatniej stronie czekały słowa, przed którymi nie potrafił już uciec.
Michał patrzył przez okno biurowca w Warszawie. Deszcz spływał po szybie piętnastego piętra. Miał czterdzieści pięć lat, dobre stanowisko i życie urządzone tak, by niczego nie musieć sobie odmawiać.
W domu czekała na niego Katarzyna.
Podczas rzekomych wyjazdów służbowych czekała inna kobieta.
Przez piętnaście lat małżeństwa Michał przywykł do cierpliwości żony. Nie pytał, ile kosztuje ją milczenie.
— Michał… będziemy mieli dziecko.
Katarzyna wypowiedziała te słowa niemal szeptem. Patrząc na jej szczęście, uśmiechnął się, choć w myślach żegnał już swój spokojny sen.
Poród zaczął się dwa tygodnie wcześniej. Michał był u Wiktorii.
Katarzyna zadzwoniła dwa razy. Widział jej imię na ekranie, ale postanowił oddzwonić w drodze do domu.
Za trzecim razem dzwonił szpital.
— Doszło do poważnych powikłań. Serce pańskiej żony nie wytrzymało.
Katarzyna nie żyła. Ich synek przeżył.
Michał spojrzał na maleńką twarz i zamiast bezradności poczuł gniew.
— To przez niego…
Teresa, matka Katarzyny, ścisnęła jego dłonie.
— Nie mów tak! To wasz syn! Pomogę ci, tylko go nie zostawiaj!
Nie posłuchał.
Nie zabrał Antka do domu. Chłopiec trafił pod tymczasową opiekę poza rodziną.
Po roku Michał rozpoczął remont mieszkania. Chciał pozbyć się rzeczy, które przypominały mu o żonie.
Za odsuniętą szafą robotnicy znaleźli notes w skórzanej oprawie.
„Dziś dowiedziałam się, iż jestem w ciąży. Michał znów wyjechał. Wiem, iż nie służbowo. Wiem od dawna.”
Usiadł na podłodze.
„Lekarz powiedział, iż ciąża jest dla mojego serca bardzo niebezpieczna. Chciałam porozmawiać z Michałem. Wrócił późno. Pachniał jej perfumami. Minął mnie, zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć.”
Na końcu znalazł list.
„Michale,
jeśli to czytasz, prawdopodobnie nie wróciłam do domu.
Znam cię. Kiedy cierpisz, szukasz winnego. Proszę, nie obwiniaj naszego syna.
On niczego nie wybrał.
Jeżeli nie potrafisz się nim zająć, poproś mamę o pomoc. Tylko go nie zostawiaj.
Torba stoi w przedpokoju. Dokumenty są w bocznej kieszeni.
Jeśli zadzwonię, odbierz.”
Michał długo nie przewracał strony.
Przypomniał sobie tamte dwa połączenia. Nie były zagubionym szczegółem tragicznego dnia. Pamiętał, jak sam zdecydował, iż mogą zaczekać.
Nazajutrz pojechał szukać syna.
Dowiedział się, iż Teresa już kilka miesięcy wcześniej przyjęła wnuka pod swój dach. Przedtem odwiedzała go niemal codziennie, dojeżdżając z przesiadkami i cierpliwie załatwiając formalności.
Michał kupił drogie ubranka i zabawki. Stanął z nimi pod drzwiami jej mieszkania na Bródnie.
— Mogę wejść?
— Nie.
— Znalazłem pamiętnik Kasi.
Teresa pobladła.
— Gdzie byłeś, kiedy rodziła?
— Na spotkaniu…
— Chociaż teraz mnie nie okłamuj.
Spuścił wzrok.
— U innej kobiety.
Zamknęła drzwi.
Wieczorem zostawił pieniądze w skrzynce. Dwa dni później Teresa przywiozła kopertę do jego biura. Pchała stary, granatowy wózek.
— Nie przyszłam po zapłatę. Mam sześćdziesiąt siedem lat. Bolą mnie kolana. jeżeli trafię do szpitala, kto się nim zajmie? Chcę, żeby znał twoją twarz.
Antek siedział w wózku i gryzł kółko. Na ojca patrzył obojętnie.
Michał po raz pierwszy naprawdę mu się przyjrzał. Chłopiec miał jego odstające uszy.
Zaczął przychodzić w soboty.
Antek początkowo płakał na jego widok. Michał siedział bezradny, dopóki Teresa nie kazała mu podać dziecku łyżki. Chłopiec uderzył nią w jego kolano i zachichotał.
Potem były źle założone pieluchy, rozlane jedzenie i pierwsze spacery.
Kiedy raz się spóźnił, Teresa nie otworzyła. Czekał na klatce schodowej, zamiast wrócić do samochodu.
Wiktoria zadzwoniła w listopadzie.
— Nie zamierzałam wychowywać cudzego dziecka.
— To mój syn — odpowiedział Michał.
Wieczorem usunął jej numer.
Urządził pokój dziecięcy i skręcił łóżeczko kupione przez Katarzynę. Potem powiedział Teresie, iż Antek powinien zamieszkać z nim.
— A kiedy ci się znudzi? Kiedy nie da ci spać? — zapytała.
— Już go nie zostawię!
— Raz już to zrobiłeś.
Z pomocą specjalistów ustalili, iż chłopiec będzie stopniowo przyzwyczajał się do nocowania u ojca.
Pierwszej nocy Antek dostał wysokiej gorączki. Michał szukał porady medycznej, a potem zadzwonił do Teresy. Dziecko płakało, wołając babcię.
Przyjechała taksówką, w płaszczu narzuconym na domowe ubranie.
W jej ramionach chłopiec powoli się uspokoił.
— Mnie nie chce — powiedział Michał.
— Jeszcze nie wie, iż może na ciebie liczyć tak jak na mnie. Musisz mu to pokazać. Wiele razy.
Więc pokazywał.
W środy kąpał syna. W weekendy wstawał do niego nocą. Wiedział już, który kubek wybrać i gdzie szukać ukochanego pluszowego królika.
Później dał Teresie pamiętnik.
— Nigdy mi o tobie nie opowiadała — powiedziała po lekturze. — Myślałam, iż przynajmniej w małżeństwie jest szczęśliwa. Dzisiaj już idź.
W następną środę znowu otworzyła mu drzwi.
Na lodówce wisiała ostatnia strona pamiętnika.
— Niech zostanie — rzuciła. — Dobrze ci zrobi.
Kiedy Antek skończył półtora roku, jedli razem tort w jej małej kuchni. Chłopiec rozsmarował krem na rękawie ojca. Michał spokojnie sięgnął po serwetkę.
Wieczorem Teresa wstała od stołu.
— Położę się. Ty go umyjesz i uśpisz. jeżeli się obudzi, pójdziesz do niego.
Antek zsunął się z krzesła, objął całą dłonią palec Michała i pociągnął go do łazienki. Czekały tam gumowe kaczuszki.
Michał poszedł za nim. Podwinął rękawy i sprawdził temperaturę wody.
Za drzwiami Teresa po raz pierwszy od dawna mogła położyć się spokojnie.
