Kiedy Agnieszka skończyła siedemnaście lat, jej mama powiedziała jej nagle, iż spodziewa się dziecka. Wiadomość ta uderzyła Agnieszkę jak zimny wiatr na rynku w Toruniu nie rozumiała, dlaczego świat nagle przewraca się do góry nogami. To ja powinnam mieć dziecko, nie ty! Ty już masz wnuki, którymi powinnaś się zajmować! Gdybym chciała rodzić, zrobiłabym to wcześniej! Przez ciebie zostanę pośmiewiskiem wśród znajomych! Stara babo! krzyczała Agnieszka ze łzami rozmywającymi widok na stare kafelki w kuchni, podczas gdy matka drżała od płaczu. Przez całą ciążę nie potrafiła jej wybaczyć. Wracała do tych rozmów jak w złym śnie, szlochając gdzieś wśród cieni, których nikt oprócz niej nie widział. choćby ojciec, zmęczonym głosem próbował ją pocieszyć, ale Agnieszka wybiegła nocą na ulice Poznania.
Błąkała się między dziwnymi budynkami, które raz wyglądały jak szkoła, raz jak tramwaj, czując, jak wtapia się w bruk pod jej stopami. Myśli o własnej bezużyteczności ciążyły jej jak mokra kurtka po burzy. Wyobrażała sobie świat, w którym zniknęla, zapomniana przez rodzinę i znajomych, odkąd maluch pojawi się na świecie.
W końcu ojciec sprowadził mamę i nowonarodzoną siostrzyczkę do domu choć Agnieszce wydawało się, iż to nie dom, ale surrealistyczne mieszkanie ze skrzypiącymi drzwiami, które prowadzą tylko do kolejnych snów. Gdy mama wróciła, trzymając niemowlę spowite różowym kocykiem z haftem, Agnieszka poczuła, jak łzy palą jej policzki. Na widok siostrzyczki, której główka pachniała jeszcze koszmarem nocy i ciepłym mlekiem, zrozumiała, iż jej serce nie jest z kamienia. Pokochała ten mały cud bez reszty.
Teraz, mając trzydzieści siedem lat, Agnieszka mieszka z mężem i szesnastoletnim synem w trzypokojowym blokowisku na warszawskiej Pradze. Przestrzeń wydaje się czasem rozciągać i kurczyć kuchnia raz jest mała, raz nieskończona a ona czeka na powrót syna ze szkoły, bo musi wyznać mu, iż ich rodzina powiększy się jeszcze o jednego członka. W sercu czuje zamęt czy syn zareaguje tak, jak ona kiedyś? Strach ściska jej żołądek, ale lęki te rozpraszają się jak mgła na Wiśle o świcie.
Naprawdę będę miał brata albo siostrę? Ale super! Pomogę ci, mamo! syn skacze z radości, obejmując ją mocno, a ona zatyka uszy, bo słyszy tylko bicie własnego serca i wzruszenie rozlewające się po ciele. Wszystkie łzy, wszystkie żale z dawnych lat, wypływają, gdy Agnieszka mamrocze sama do siebie nad miską z barszczem: Mamusiu, wybacz mi… mamusiu, wybacz… Gdy na twarzy syna pojawia się cień niepokoju, ściska dłonie na stole, pytając: Co się dzieje?
On patrzy na nią uważnie, potem tylko się uśmiecha choć przez chwilę był daleko, jakby spacerował korytarzami snu. Wszystko dobrze, mamo. Zjedzmy, a później pójdziemy do dziadków i cioci Kasi powiedzieć im dobrą nowinę…
Za oknem świat zakręcił się jak karuzela na krakowskim rynku, a Agnieszka wiedziała, iż każda historia, choćby najdziwniejszy sen, może mieć szczęśliwe zakończenie.
