Wiktor wrócił z rejsu później niż zwykle, a żona Tamara z niepokojem czekała na męża, już myślała, ż…

Wiktor Ostrowski przyjechał z pola później niż zwykle; Zofia, jego żona, czekała już przy kominku, myśląc, iż coś stało się po drodze. Mały Krzysiek, jej syn, drżał z niepokoju, wołając: Tato, gdzie jest tata? Gdzie jest tata?

Wreszcie dwa żółte wozki rozświetliły podwórko Ostrowskich, a drzwi od domu trzasknęły.

Tato? Tato! Hurra, tata przyjechał! zeskoczył Krzysiek z pieca, skacząc na jednej nodze, próbując wskoczyć w buty, jednocześnie szarpiąc się w płaszczyk.

Dokąd tak pędzisz, szalony? Noc, mróz, chodź do pieca, zaraz ojciec wejdzie, ostro zareagowała Zofia.

Krzysiek zmarszczył usta i zbliżył się do łez.

Nie płacz, mówię ci, warknęła matka, zaraz tata wejdzie.

Jednak Wiktor wciąż nie pojawił się w progu.

Co on tam robi, zmarszczyła Zofia, przewidując, iż mógł się upić. Krzysiek, zostań w domu, pójdę sama i zobaczę.

Mamusiu, boję się jęknął chłopiec.

Czego się boisz? Nie wstydź się, siedź, nie krzycz tak, odparła Zofia, przyciskając mu płaszcz na ramiona.

Nagle drzwi otworzyły się z hukiem, a w progu wciągnął się gęsty dym pary. Z gęstej mgły wyłonił się Wiktor, nie sam. Przy nim stała młoda dziewczyna, ledwo osiemnaście lat, owinięta w szarą chustę, w brązowym płaszczyku z czarnym kołnierzem, oczy szare jak zimowy nieboskłon, włosy w jasnych lokach spływające po czole.

Wchodźcie, wchodźcie, Grażyno, zawołała Zofia, nie rozumiejąc, co się dzieje, i pomogła nieznajomej zdjąć płaszcz.

Dziewczyna, ciężka od ciąży, ledwo szła, jakby ważyła kilogramy śniegu. Położyła się przy stole, składając na kolanach drżące ręce, jakby były z lodu.

Krzysiek patrzył nieśmiało z pieca.

A gdzie mój syn? krzyknął Wiktor, chwytając Krzysia i podnosząc go wysoko, prawie do sufitu. Ty, Zofio, przyrządź nam jedzenia, bo nie będziemy siedzieć głodni.

Wieczór zapadł, a Krzysiek zasnął przy dźwiękach szeptów ojca i przytłumionych okrzyków matki, które nie mogły się zgodzić z tym, co się działo.

Rankiem cała wioska wiedziała, iż Wiktor Ostrowski przywiózł swoją młodszą, ciężarną siostrę.

Ten mężczyzna zostawił ją samą, rodzice nie mieli nic, dokąd ją zabrać, to jakaś zabawka, szepnął Zofia w zagrodzie, rozmawiając z sąsiadkami.

Nie mówiłaś, iż Wiktor jest sierotą, odpowiedziała jedna z nich.

A co, jeżeli nie ma rodziców, to nie jest sierota? zapytała druga.

Skąd się wzięła siostra? drążyła trzecia.

W domu dziecka wychowywała się, co ci jeszcze opowiedzieć, Aksjo? odpowiedziała Zofia.

Wkrótce Grażyna, ciotka Krzysia, urodziła w szpitalu, a w domu pojawiła się mała siostra, Jadzia. Grażyna już nigdy nie wróciła.

Zmarła rzuciła Zofia, dając krótką uwagę, by nie mieszać się w sprawy.

Jadzia była mała, różowa, jak laleczka. Krzysiek widział ją u Sąsiadki Świetlki, przy pluszowym misiu Antku, i pomyślał, iż będzie jak jego własna lalka żywa.

Nie wiem, co chcesz zrobić, Wiktorze, nie potrzebuję jej tutaj, rzekł Krzysiek.

Co? Ty? Ty? Zofia? To dziecko żywe, krew w żyłach wściekł się ojciec.

Nic nie mówię, obiecałam ci słowo. Rób, co chcesz odpowiedziała Zofia.

Co to za kobieta, co przyjęła kochankę męża? krzyczał Krzysiek. Gdzie mam ją zostawić? Do domu dziecka, czy do lodowatej wody?

Mnie to nie obchodzi odparła matka.

Nie, nie zostawiaj Jadzi w domu dziecka, nie w lodowatej wody! wykrzyknął Krzysiek, łapiąc się za falbany sukni matki, krzycząc pod wulgarnym przysięgiem, by zostawiła małą siostrę przy życiu.

Wiktor milczał, spuszczając głowę.

A, niech wam diabeł pomyśli, róbcie, co chcecie westchnął.

Zofia obróciła się i zeszła w cień podwórza.

Krzysiek podszedł do Jadzi, która śpiła w domowej pieluszce, nieświadoma, iż jej los jest już przesądzony. Usiadł przy niej i szeptał ciche słowa, nazywając ją słończkiem, maleństwem.

Krzysiek źle spał, ciągle wyobrażał sobie, iż matka wyrzuci mu dziecko.

Nie, nie, nie wyrzucę twojej Jadzi syknęła matka, a Krzysiek patrzył na nią nieufnie, spodziewając się, iż może ją utopi.

Boże, co za komedia, nie odchodzę od tej dziewczyny, nazywam ją dzieckiem wykrzyknął.

Masz pomocnika, Krzysiu dodała Zofia.

Nie mówcie tak. Najpierw się pogubiłam, potem przyzwyczaiłam się do dziewczyny i już nikogo nie oddam. W przyszłym roku Krzysiek pójdzie do szkoły, a ja pomyślę o niani zadumała się Zofia.

Tak żyli. Wiktor pracował przy ciągniku, Zofia doiła krowy, a Krzysiek z Jadzią dorastali.

Krzysiek biegł ze szkoły, rozpościerając ramiona, łapiąc swoją maleńką, drżącą Jadzę. Dzieci z sąsiedztwa wołały ją swoją małą siostrą.

Po latach Krzysiek wstąpił do wojska, a Jadzia rosła piękna i silna.

On ją wychował, kochał ją jak własną, mówiły starsze kobiety, Zofia jest szorstka, a Wiktor milczący, nic nie gada, a dzieci są zupełnie inne.

Jadzia w końcu spotkała brata Krzysia, który po powrocie z wojny pracował jako kierowca, przywiózł ją do domu, a ona go zaakceptowała. Poślubiła się, urodziła dzieci.

Stare pokolenia odszedły, Wiktor odszedł spokojnie, Zofia już nie była. Jadzia wzięła matkę pod opiekę, mimo sprzeciwu. Pewnej nocy, gdy spała, usłyszała głos matki, który szepnął: Mamo?.

Co, mamo? Co chcesz? zapytała Jadzia.

Usiądź, maleńka poprosiła Zofia.

Przepraszam, Jadzio. westchnęła.

Za co? spytała.

Przepraszam za wszystko, nie chciałam cię oddać do domu dziecka…

Mamo, serio? To nie jest moja wina, iż to dziecko twojego brata, a nie moja… Nie mam ci nic do zarzucenia odpowiedziała Jadzia.

Nie byłaś moją córką, a już nie jesteś powiedziała Zofia.

Skąd… zaczęła Jadzia.

Tak, maleńka. Nie wiem, gdzie on był z tą Grażyną, z twoją matką, ale widać, iż kochał cię tak długo, iż rodzice ją wypędzili, a jego ojciec kazał mu zabrać cię, zanim napisze pismo. Wtedy przyszedł ojciec i przyznał wszystko. Powiedział, iż ma młodszą siostrę.

Dlaczego ona tak się zachowywała? dopytała.

Bo była w domu dziecka, a potem wzięła ją Wiktor i nie wróciła wyjaśniła Zofia.

A ty przyjęłaś kochankę mojego taty? zapytała Jadzia.

Przyjęłam, maleńka, przyjęłam. Co z nią? Brzuch rósł, już było dziecko, a mnie co? Porzucić syna, który sam nie mógł się poradzić z pokusą? Może tak miało być, bo chciałam własną córeczkę

Kto to zrobił? dopytywała.

Bóg wymamrotała Zofia.

Mamo szlochnęła Jadzia.

Nie obwiniaj mnie, maleńka, to nie jej wina To dziewczyna, sierota, ma to samo imię co twoja matka. Ale twoja… ona żyje, jest młodsza o dziesięć lat

Co? zaskoczona Jadzia.

Odeszła, zostawiła cię i poszła

Mamo szlochła.

Przepraszam, nie mogłam ukryć tej prawdy, było to nieuczciwe wobec ciebie. Masz jeszcze rodzinę braci, siostry, ciotki, wujków.

Są, mamo, są. Krzysiek, mój ukochany brat, zawsze był dla mnie jak prawdziwy brat. Ty, Zofia, moja matko, ciocia Kasia i wujek Witold, ciocia Halina, bracia i siostry cała ta rodzina dzięki tobie. Nie dałaś mi życia, ale dałaś mi je.

Maleńka maleńka wyszeptała Zofia.

Kilka lat później Zofia odszedła spokojnie, uśmiechając się w stronę Wiktora. Jadzia, już jako Maria Wiktoria Ostrowska, opowiadała w domu swojej córce o historii wielkiej rodziny.

Nie przyjmujcie cudzych losów za własne, radziła Maria, niektórzy mówią, iż nie da się, ale ja to zrobiłam. Życie potrafi się odwrócić w niespodziewany sposób, nie zapominajcie, ile lat temu to wszystko się zaczęło. Ktoś by nie dał rady, a matka dała radę. Jej charakter był twardy, a jednak udało się

Za to zawsze kłaniam się przed nią z szacunkiem.