Wojtka wyrzucono… Znowu… Już trzeci raz w jego krótkim życiu… Jakoś mu się nie wiodło… I to na zawsze odmieniło jego życie…

Bazylek został wyrzucony… Znowu… To już trzeci raz w jego krótkim kocim życiu… Jakoś mu się nie układało. I to zdarzenie na zawsze odmieniło jego los.

Bazylek został wyrzucony. Po raz kolejny. Trzeci raz w krótkim roku swojego życia. Fortuna mu nie sprzyjała.

Ledwie zdążył skończyć rok, a już trzy polskie rodziny go oddały. No, może nie od razu na ulicę Najpierw go przekazywali z rąk do rąk, szukając mu innego miejsca. A potem Po prostu wynieśli go na dwór, przeszli przez wewnętrzne podwórko starej kamienicy w Warszawie. Opuścili go do dużego, zielonego kontenera na śmieci i gwałtownie się oddalili, żeby nie mógł trafić z powrotem pod ich drzwi. Ale Bazylek choćby nie próbował.

On wszystko pojął. Od razu, po wyrazie twarzy mężczyzny. Żona bardzo się zdenerwowała, kiedy Bazylek podrapał nową, skórzaną kanapę.

Bardzo drogą za kilka tysięcy złotych. To ona wydała na niego wyrok. A mężczyzna? A co z mężem?
Zgodził się, jak zawsze.

Wziął rocznego rudego kota pod pachę i poszedł, nie patrząc za siebie. Bazylek choćby nie biegł za nim. Nie. Wszystko widział, rozumiał z jego oczu. Koniec.

Nawet się nie pożegnał jak człowiek. choćby nie pogłaskał na pożegnanie, nie przeprosił. Po prostu wrzucił do śmieci jak stare buty.

Bazylek westchnął i zaczął szukać czegoś do jedzenia w odpadkach. Przełamał głód kawałkiem starego kurczaka. Wyszedł z kontenera i usiadł tuż obok ogromnego zielonego baku. Wpatrywał się w słońce, mrużąc oczy.

Nie odwracał wzroku. Ze słońca biło przyjemne ciepło i bardzo mu to odpowiadało.

To były ostatnie promienie słońca. Promienie lata, jesieni, zimowego przedwiośnia. Krótkie ocieplenie. choćby cienki lód przy chodniku się roztopił.

Ale lód w jego duszy pozostał.

Wieczór i noc były zimne. Po zachodzie słońca wilgotny, przenikliwy wiatr śmigał ulicami Starego Miasta. Rudy kot marzł. Nie wiedział, gdzie iść ani jak się ukryć.

Znalazł stertę zbrązowiałych klonowych liści. Zakopał się w nich i zwinął w kłębek. Najpierw drżał z zimna, ale potem…

Potem, gdy jego ruda sierść zesztywniała od mrozu i wilgoci, poczuł dziwny spokój. Słyszał w sobie cichy głos kojący, dobry.

“Skręć się jeszcze bardziej w kulkę i śpij… Śpij, śpij, śpij…” szeptał głos i rozlewało się błogie ciepło po całym ciele.

To takie proste. Wystarczy się poddać, a wszystko minie. Przyjdzie spokój, choćby ukojenie. Wszystkie żale i smutki odejdą.

Bazylek westchnął jeszcze raz i zgodził się. Po co się szarpać? Po co walczyć?

Przecież jutro będzie tylko zimniej i głodniej. Znowu przyjdzie chęć, by zamknąć oczy i nigdy ich nie otwierać.

Latarnie najpierw rozbłysły gdzieś w oddali. Bazylek spojrzał na nie ostatni raz. Tyle razy patrzył na te światła z okna swojego domu. Rudy kot po raz ostatni chłonął ten widok, a jego oczy rozbłysły w ciemności.

Ten ostatni błysk przyciągnął uwagę małej rudej dziewczynki o imieniu Jagoda. Wracała do domu z tatą. Szarpnęła go za rękaw.

Tata! wykrzyknęła. W liściach ktoś jest!

Nie, Jagódko. Tam nikogo nie ma skulił się tata, trzymając się za zmarznięty policzek. Chodź szybciej, bo zmarznę do szpiku kości.

Ale dziewczynka już podbiegała do sterty liści. Energicznie rozgarnięła je małymi rączkami i natrafiła na niego. Na rudzielca.

Tatusiu! zawołała. Mówiłam! To on!

Kto on? podszedł tata niepewnie.

Zobacz, to kotek! odpowiedziała Jagoda, próbując podnieść skostniałe kocie ciałko.

Zostaw go, córeczko, on już nie żyje. Nie będziemy brać do domu martwego kota powiedział cicho tata.

On żyje! upierała się dziewczynka. Widziałam światło w jego oczach!

Światło? W oczach kota? tata podrapał się po głowie.

Schylił się jeszcze bliżej i ostrożnie podniósł zimne kocie ciałko, próbując wyczuć tętno.

A Bazylek tak bardzo pragnął już spać. Sen sklejał mu powieki, ciepło wędrowało po jego ciele. A kojący głos wewnątrz kusił:

“Śpij, śpij… Już nie otwieraj oczu…”

Ale ten drugi, cieńszy głosik dziecięcy i miękki powtarzał uparcie:

Światełko w oczach! Tata, widziałeś?

Czego oni ode mnie chcą? Dlaczego nie pozwalają spokojnie zasnąć?.

Wysilił się i otworzył oczy, by zerknąć chociaż na nich. Znów mu przeszkadzają.

Zobacz! krzyknęła dziewczynka. Mówiłam! Znów światło! Tatusiu, szybko!

Zdziwiony mężczyzna wahał się tylko chwilę. Zdjął kurtkę, owinął kota i ruszył szybkim krokiem w stronę swojego bloku.

Jagoda biegła tuż za nim, niecierpliwie poganiając:

Tatusiu, prędzej! On potrzebuje ciepła!

Zniknęli za drzwiami. Niedługo potem w oknie na piątym piętrze zapłonęło światło.

Bazyla kąpano ostrożnie w ciepłej wodzie, podawano miskę podgrzanego mleka. A Jagoda szeptała nad nim:

Proszę, nie umieraj… Zostań z nami, proszę…

Lód roztapiał się na jego sierści. I w środku, w kociej duszy topniał też tam.

Rudy kot z niedowierzaniem patrzył, jak tata z córką troszczą się o niego. Zdążył się już obudzić i naprawdę poczuł ciepło.

To ciepło wypełniało go całego. Nie, nie to od kaloryfera tylko takie, które płynie prosto z dziecięcego serca.

A tam, na zewnątrz, ktoś przyglądał się oknom na piątym piętrze. Ktoś, kto czasem pojawia się, by pomóc.

Stał i patrzył w rozświetlone okna, cicho mówiąc:

Robię, co mogę. Masz tyle światła, ile potrafisz unieść.

Przestał na chwilę, zamyślił się i dodał:

Światło Nie każdy je widzi. I nie każdy, kto je dostrzeże, potrafi je zachować.

A Bazylek, patrząc w zielone oczy rudej Jagody, nie myślał o wielkości człowieka. Tak myślą tylko ludzie. On myślał po kociemu.

On widział światło. Światło w jej oczach.