— Wracaj do domu! Tam sobie pogadamy! — burknął niezadowolony Maksym. — Nie będę ludzi na ulicy zabawiał awanturą! — No to proszę bardzo! — fuknęła Wera. — Wielkie mi halo! — Wera, nie grzesz, lepiej nie prowokuj! — pogroził Maksym. — W domu porozmawiamy! — Ojoj, jaki straszny! — przerzuciła warkocz przez ramię i ruszyła w stronę domu. Maksym poczekał, aż Wera się oddali, po czym wyciągnął telefon i powiedział do mikrofonu: — Tak, poszła już do domu! Przywitajcie ją tam tak, jak ustaliliśmy! No i do piwnicy ją zamknijcie, niech trochę spokornieje! Zaraz przyjdę! Maksym schował telefon do kieszeni i już miał wejść do sklepu, żeby uczcić wychowanie żony, gdy nagle chwycił go za rękę zupełnie obcy facet. — Przepraszam, iż tak zaczepiam — uśmiechnął się nieśmiało mężczyzna. — Ale z panem była przed chwilą taka dziewczyna… — Moja żona, a co? — zmarszczył brwi Maksym. — Nie, nic takiego! — uśmiech stawał się coraz bardziej przepraszający. — Czy pańską żonę przypadkiem nie nazywają Wiera Mielniczenko? — Werą, tak. Przed ślubem była Mielniczenko. Ale o co chodzi? — A z drugiego imienia ma Sergiejewna? — Zgadza się! — odpowiedział zirytowany Maksym. — Skąd pan zna moją żonę? — Proszę wybaczyć, a urodziła się w dziewięćdziesiątym trzecim? Maksym policzył w głowie i przyznał: — Tak. Ale czemu tyle pytań? Skąd pan zna Werę? — Maksym poczuł się nieswojo. Wera przyjechała do ich miasteczka raptem trzy lata temu. Wcześniej nikt o niej nie słyszał. Sama mówiła, iż uciekła od rodziców, bo chcieli ją na siłę wydać za mąż. Więc obcy człowiek, który rzuca szczegółami, musiał coś wiedzieć. — Przepraszam, ja nie znam jej osobiście! — zarumienił się mężczyzna. — Jestem, można powiedzieć, jej fanem! — Zaraz, fanem? — Maksym popatrzył groźnie. — Co to ma być za teksty? Żonę mi chcesz odbić? — O nie! Zupełnie nie w tym sensie! Jestem fanem jej talentu! — Werą? Przecież ona zwyczajna jest, żadnych talentów nie ma… — Żartuje pan? Dożywotnia dyskwalifikacja w Muay Thai za nadmierną brutalność w wieku osiemnastu lat to nie lada wyczyn! — wybuchnął facet. — Szkoda, iż po kilku wygranych turniejach przestała walczyć. Na ringu to była przyjemność oglądać! Ręce Maksyma trzęsły się, gdy próbował wyciągnąć telefon. Ten zsunął się na asfalt i się roztrzaskał. Gdy Maksym go pozbierał, telefon odmówił posłuszeństwa. I pobiegł w stronę domu, mamrocząc pod nosem: — Boże, oby zdążyć! Gdy pojawiła się u nich nowa nauczycielka — młoda, wysportowana, sympatyczna, pełna energii — od razu przylgnęło do niej zainteresowanie. Uczyła wychowania fizycznego w podstawówce i chyba każdy przypuszczał, iż to studentka z przydziału, która zaraz wyjedzie. Tymczasem okazało się, iż ma dwadzieścia pięć lat i zostaje na stałe. A rodziny nie sprowadziła. Kobiety w miasteczku plotkowały, iż coś musi być na rzeczy, skoro taka dziewczyna przyjechała do nich sama. Szeptano o tajemnicach lub o bolesnych rozstaniach. Wera twierdziła, iż uciekła z domu, bo rodzice chcieli ją wydać za mąż za niewłaściwego człowieka, by podratować interesy rodzinne. — Lepiej już samej iść przez życie, niż być sprzedaną, choćby jeżeli pod szyldem ślubu! — konkludowała. Z czasem wszyscy uznali, iż Werę warto mieć w rodzinie — zdolna, pracowita, zdrowa, z charakterem. Maksym postanowił się jej oświadczyć, a rodzina przyklasnęła — będą zdrowe dzieci, a i nikt od niej nie będzie miał roszczeń. Wera wprowadziła się do domu Maksyma. Od początku wyraźnie zaznaczono jej miejsce w rodzinie — miała się podporządkować teściom i mężowi, być posłuszna, skromna, a o osobistym życiu mogła zapomnieć. Do kina, kawiarni, czy choćby na zwykły spacer — tylko z mężem, bo w małym miasteczku kobieta bez męża od razu staje się obiektem plotek. Po ponad dwóch latach po ślubie, mimo starań, Werze nie udało się podporządkować całkowicie rodzinie. Stanęła do walki o własne prawa, równość w obowiązkach i szacunek, co budziło coraz większe niezadowolenie u rodziny Maksyma. Wreszcie Maksym z bratem i teściami spróbowali „edukacyjnej akcji”: zmową planowali zamknąć Werę w piwnicy, by ją „nauczyć” posłuszeństwa. Ale tego dnia Maksym nie zdążył wrócić na czas. Gdy wbiegł do domu, zastał brata z połamanym ramieniem, ojca nieprzytomnego, matkę z wielkim siniakiem na twarzy i połamanym wałkiem do ciasta… a Werę, spokojnie popijającą herbatę w kuchni. — Kochanie, przyszedłeś po swoją porcję? — zapytała spokojnie. — N-nie… — wyjąkał Maksym. — To choćby nie wiem, co ci zaproponować. Może trochę sprawiedliwości w rodzinnych relacjach? — O takich rzeczach mogłaś uprzedzić! — zakrzyknął on. — Przecież prawie im zrobiłaś krzywdę… — Znam granice — zapewniła Wera. — Każdy dostał to, na co zasłużył! A wałek złamałam o kolano. Matki nie tknęłam, sama uderzyła drzwiami, uciekając! — I co teraz? — Myślę, iż teraz będziemy żyć zgodnie! Po prostu… sprawiedliwie! A o rozwodzie choćby nie myśl — spodziewam się dziecka! Moje dziecko będzie miało ojca! Od tego dnia w rodzinie Maksyma i Wery zapanował spokój, a rodzinne zasady uległy poważnym zmianom. Nikt już nigdy nie próbował Werze narzucać swojej woli, a w domu zagościła prawdziwa sprawiedliwość.