Wiesz co, opowiem Ci coś, co ostatnio u nas się wydarzyło. Sprawa rodzinna jak to zwykle bywa, niby każdy pomaga, ale ty to jesteś wyjątkowa jak zawsze słyszę od wszystkich.
Zadzwoniła do mnie siostra. Kasia, może przyszłabyś dzisiaj do mnie? Mój wyjechał, a ja sama z dzieciakami siedzę, taka nuda… usłyszałam w słuchawce od Marty. Przyznam, iż już miałam w głowie cały wachlarz wymówek. No bo sobota, o pracy nie pogadasz, zmęczenie zaczną się pytania i pouczenia. Już chciałam coś wymyślić, ale w końcu westchnęłam, ułożyłam sobie w głowie odpowiedź i mówię:
Marta, dzisiaj nie dam rady. Staram się brzmieć jak najbardziej żałośnie. Zosia trochę się rozchorowała, siedzimy w domu, nie wychodzimy nigdzie.
Po tamtej stronie chwila ciszy, a potem tylko taki ciężki westchnienie.
Ojejka, jaka szkoda… przeciągnęła Marta. Posiedziałybyśmy, pogadałybyśmy, dzieci by się razem pobawiły…
A ja aż się cieszę, iż tego nie widzi. Bo wiem, jak wygląda to bawiłyby się razem. Oczywiście Zosia biega za młodszymi, a my popijamy kawę na kuchni.
Tak, wielka szkoda. przytaknęłam. Jak tylko wyzdrowiejemy, na pewno się odezwiemy.
Pożegnałyśmy się, życzyła Zosi szybkiego powrotu do zdrowia, rozłączyła się. Patrzę na telefon i śmieję się pod nosem. Cztery minuty rozmowy i ani słowa o mnie. Zero pytania o moje zdrowie, o pracę, o samopoczucie. Po prostu przyszła po stare czy będziemy, czy nie. Potrzebowała darmowej opiekunki, tyle w temacie.
Zosia pojawiła się w drzwiach. Patrzy na mnie bystro.
Znowu ciocia Marta dzwoniła? zagadnęła.
Kiwnęłam głową, odkładając telefon na szafkę przy kanapie. Córka usiadła obok, podciągając nogi. I już po jej minie widzę, iż coś ją gryzie.
Mamo, ja już nie chcę chodzić do niej w gości wypaliła Zosia zdecydowanie.
Spojrzałam na nią zaciekawiona, a ona już zebrała się w sobie:
Ona ciagle wciska mi te swoje dzieci. Każe mi się nimi zajmować, biegać, zabawiać. A najstarszy z nich ma pięć lat! Zosia była wyraźnie oburzona. Mamo, ja nie jestem ich opiekunką.
Uśmiechnęłam się nieświadomie dziewczęta już teraz potrafi postawić na swoim i jasno powiedzieć, co jej nie pasuje. Ale jestem z niej dumna.
Nie martw się pogłaskałam ją po głowie. Już tego nie będzie.
Uśmiechnęła się, wdzięczna, i poszła do siebie.
No i siedzę potem, myślę o tej całej rodzinnej układance. Marta jest ode mnie cztery lata młodsza. Ma już czwórkę dzieci. Rozumiesz? Cztery! Sama mam tylko Zosię, ledwo co dziewczynka dorasta. Tyle w nią jeszcze pracy, miłości, czasu a tu siostra wyprodukowała cały oddział.
Zawsze miała takie podejście, iż wszyscy dookoła powinni jej dzieci wychowywać. Najpierw rodzice mama, pani Bożena, i tata, pan Stanisław pomagali najwięcej. Potem rodzice jej męża, jeszcze sąsiedzi, znajomi, dalsza rodzina. Cały klan stawiany na baczność, byle tylko Martusia miała łatwiej. Wszyscy, tylko nie Marta.
A ja? Ja raczej nie prosiłam o pomoc, chyba iż naprawdę kryzys był jak miałam grypę, jak mnie w pracy przyciskali, albo coś się waliło. Ale w innych sytuacjach radziłam sobie sama. Było ciężko, szczególnie na początku, wiadomo… Ale się udało, Zosia wyrosła na fajną, samodzielną dziewczynę.
A Marta robi się coraz bezczelniejsza.
Tego dnia odetchnęłam przynajmniej dzisiaj miałam spokój od jej propozycji. Wzięłam się za zmywarkę i zajęłam swoim sobotnim ogarnianiem.
Mijają dni, praca, dom, wieczorem w piątek dzwoni znowu Marta. Oddycham głęboko, odbieram.
Kasiu, a jak Zosia? głos taki słodki, niby z troską.
Już dobrze, biega jak nowa odpowiadam szczerze.
I super! To musicie koniecznie przyjechać na weekend, na noc zostać!
Odpowiadam jej, iż spanie odpada, ale w sobotę mogę wpaść na chwilę.
Nie bardzo jej to pasowało, ale ostatecznie się zgodziła.
Rano w sobotę szaro, zimno. Zakładam kurtkę, wychodzę sama, bo Zosia z lekcjami siedzi, sprawdzian ma niedługo. Jadę do Marty autobusem, potem kawałek idę piechotą.
Otwiera, patrzy mi przez ramię i zaraz pyta z pretensją:
A gdzie Zosia?
Zajęta, lekcje musi ogarnąć przed sprawdzianem mówię spokojnie.
Znów grymas, dopiero co weszłam, a już słyszę Twoja córka strasznie się zrobiła. Nie przychodzi, nie dzwoni, nie pisze.
Zdejmuję kurtkę, słyszę hałas dzieci w głębi, patrzę jej w oczy i mówię spokojnie:
Jest zmęczona byciem opiekunką w twoim domu.
Marta od razu się zapaliła. Twarz jej poczerwieniała, oczy zwężone, w głosie złość:
To normalne, iż starsi opiekują się młodszymi!
Nie, nie normalne, zwłaszcza jeżeli to nie ich rodzeństwo odpowiadam.
Przestań, przecież to jej kuzyni! rzuca z pretensją.
Zosia ma dziesięć lat, jest dzieckiem, a nie pomocą domową.
Marta podchodzi bliżej, aż czuć od niej furia.
To jej się przyda! Będzie wiedziała jak zajmować się dziećmi!
Jej nie są potrzebne takie lekcje! Ona nie ma rodzeństwa!
No właśnie! krzyczy. To niech poćwiczy z moimi!
Nie dowierzam, co słyszę.
Ty w ogóle siebie słyszysz? Chcesz wykorzystywać moją córkę jak darmową opiekunkę.
I co, źle? Ja sama nie daję rady!
To po co rodziłaś czwórkę? wyrwało mi się zanim zdołałam się ugryźć w język.
Marta aż się zagotowała. Zaczerwieniła się jeszcze bardziej, aż żyły na szyi jej się uwydatniły.
Twoja Zosia już prawie dorosła! Mogłaby wpadać choć co drugi dzień po szkole pomagać!
To mnie już dobiło.
Przesadzasz, marto. Wszystko zwalasz na innych.
Ja tylko proszę o pomoc!
Nie, ty wymagasz odpowiedziałam twardo. Uważasz, iż wszyscy są po to, żeby ci pomagać.
No i co? Rodzice pomagają! Teściowa pomaga! A wy się tylko wykręcacie!
Rodzice są już starsi, powinni mieć spokój, a nie latać za wnukami na każde zawołanie.
Są szczęśliwi, iż mogą, a ty nie chcesz, bo jesteś złośliwa! Marta aż złapała mnie za rękaw.
Wyrwałam się, przesunęłam do drzwi.
Ja już do ciebie nie przyjdę. Szukaj sobie innych niań.
Wyszłam, nie oglądając się na jej wrzaski. Drzwi trzasnęły głośno.
Wieczorem dzwoniła mama. Odbieram, a tam lament:
Kasiu, co ty narobiłaś? Marta płacze, cała roztrzęsiona! Przecież to twoja siostra, do szału ją doprowadziłaś!
Mamo, po prostu powiedziałam jej prawdę.
Jaką prawdę? Że nie chcesz pomagać własnej siostrze?
Mamo, pomaganie i niewolnictwo to dwie różne rzeczy.
Ona sama z czwórką dzieci! Michał w delegacjach, a ona ledwo sobie radzi!
Jej wybór, nie mój.
Zosia mogłaby pomagać od czasu do czasu! Wszyscy Martcie pomagają jak mogą, tylko ty zawsze wyłaniasz się na tą specjalną!
Nie. Moja córka nie będzie niańczyć cudzych dzieci.
Not cudzych, tylko rodzina! prawie krzyczy mama.
Podchodzę do okna, patrzę jak na ulicy zapalają się latarnie.
Mamo, jeżeli wam i tacie nie przeszkadza, iż całe życie poświęcacie wnukom Marty, to wasza sprawa. Ja nie zamierzam.
Egoistka z ciebie! wyrzuca mi.
Mam swoją rodzinę. Męża, córkę. Nie będę żyć życiem siostry.
Rozłączyłam się bez słowa więcej. Siedzę na kanapie, głowę chowam w dłoniach.
Nagle czuje, iż ktoś mnie obejmuje. To Zosia przytula się mocno, kładzie głowę na moim ramieniu.
Wszystko słyszałam, mamo szepcze.
Odwracam się i obejmuję ją tak mocno, jak tylko się da. Pachnie jej włosami mydłem dziecięcym.
Robię to wszystko dla ciebie, Zosiu. I dalej będę mówię do niej.
Zosia spogląda w oczy, uśmiecha się szeroko, taka wdzięczność i miłość na twarzy, iż aż łzy cisną się do oczu.
Wiem, mamo. Dziękuję.
I tak stoimy, objęte, patrząc przez okno na wieczorną Warszawę, podczas gdy gdzieś na drugim końcu miasta Marta pewnie żali się teściowej, a mama dzwoni po rodzinie, iż jestem taka bez serca. Ale tutaj, u nas, jest spokój i ciepło.
I wiesz co? Postanowiłam, iż nie zamierzam się już cofać. choćby jeżeli przez to rozstanę się z siostrą czy pokłócę z mamą Zosia jest najważniejsza. Jej dzieciństwo, jej wolność, jej prawo być po prostu dzieckiem.
