Każdy wtorek
Lidia spieszyła się do warszawskiego metra, ściskając w dłoni pustą reklamówkę z Biedronki. Była ona symbolem dzisiejszego niepowodzenia dwie godziny zmarnowane na bezowocne szukanie prezentu dla chrześnicy, córki jej przyjaciółki. Wiktoria, która dziesięć lat temu kochała kucyki, teraz interesowała się astronomią, a znalezienie porządnego teleskopu w rozsądnej cenie w złotówkach okazało się istną misją nie z tej ziemi.
Przed wieczorem na podziemnych peronach narastało zmęczenie dnia. Lidia, przepuszczając tłum wychodzących, wcisnęła się na schody ruchome. Wtedy, pośród zgiełku, wyłowiła fragment rozmowy niosący się za nią wyrazistym, poruszonym tonem.
Naprawdę nie sądziłam, iż go jeszcze zobaczę, przysięgam brzmiał młody, lekko drżący głos. A teraz co wtorek odbiera ją z przedszkola. Sam. Przyjeżdża swoim autem i jadą razem do tego parku z karuzelami…
Lidia zastygła na stopniu sunącym w dół. Zerknęła przez ramię kobieta w czerwonym płaszczu, rozemocjonowana twarz, błyszczące oczy; obok przyjaciółka kiwała głową, zasłuchana.
Każdy wtorek.
Ona też kiedyś miała taki dzień. Trzy lata temu. Nie poniedziałek, trudny na rozruch, nie piątek wyczekiwany z tęsknotą za weekendem. Wtorek był jej centralnym punktem.
Wtorki, punkt piąta, opuszczała liceum na Pradze, gdzie uczyła języka polskiego i literatury, i niemal biegła na drugi koniec miasta. Do szkoły muzycznej imienia Chopina, w starym pałacyku ze skrzypiącą podłogą. Odbierała Marka. Siedmioletniego, zbyt poważnego jak na swój wiek chłopca z futerałem skrzypiec prawie większym od niego. Nie był jej dzieckiem to siostrzeniec. Syn brata, Adama, który zginął w tragicznej katastrofie trzy lata temu.
W pierwszych miesiącach po pogrzebie te wtorki były dla nich rytuałem przetrwania. Dla Marka, który zamknął się w sobie i prawie przestał mówić. Dla jego mamy, Małgosi, która nie miała sił wstać z łóżka. I dla samej Lidii, która kleiła resztki ich świata, starając się być kotwicą i podporą.
Pamiętała każdy szczegół. Jak Marek wychodził z klasy, patrząc w ziemię. Jak zabierała mu futerał, a on tylko cicho podawał. Jak szli do metra, a ona opowiadała mu zabawne historie o śmiesznych błędach na próbnych maturach, o wronie, która ukradła dziecku drożdżówkę.
Pewnego listopadowego, mokrego popołudnia, zapytał nagle: Ciociu Lidziu, a tata też nie lubił deszczu?. Poczuła wtedy jednocześnie ból i czułość. Nie znosił. Zawsze chował się pod pierwszy lepszy dach. Wtedy ujął ją za rękę. Silnie, dorosłym gestem. Nie dlatego, by się prowadzić, tylko jakby próbował zatrzymać coś bardzo ulotnego. Nie ją ale ten obraz. Ściskał jej palce, mieszcząc w tym dziecięcą potęgę tęsknoty i tę przejmującą świadomość: tata naprawdę istniał. Biegał pod dachy, nie lubił jesiennej pluchy. Był bliski nie tylko w pamięci i cichych westchnieniach babci, ale tu, w tym listopadowym powietrzu, na tej warszawskiej ulicy.
Trzy lata jej życie było podzielone na przed i po. Najbardziej prawdziwy, choć trudny, był właśnie wtorek. Pozostałe dni tworzyły tło, oczekiwanie. Przygotowywała się do niego: kupowała sok jabłkowy, który uwielbiał Marek, ładowała na telefon zabawne bajki na wypadek monotonii w metrze, wymyślała tematy do rozmów.
A potem potem Małgosia powoli zaczęła stawać na nogi. Znalazła pracę. Później pojawił się ktoś nowy. Postanowiła zacząć wszystko od początku w innym mieście, z dala od wspomnień. Lidia pomogła im się spakować, zapakowała skrzypce Marka w miękki pokrowiec, mocno go przytuliła na dworcu. Pisz, dzwoń mówiła, ukrywając łzy. Zawsze możesz na mnie liczyć.
Na początku dzwonił w każdy wtorek punkt o szóstej. Przez parę minut znów bywała ciocią Lidią, która musiała wykorzystać piętnaście minut, by wypytać o wszystko: szkołę, skrzypce, nowych kolegów. Jego głos w słuchawce był cienką nicią rozwieszoną przez setki kilometrów.
Później telefony były co dwa tygodnie. Marek podrósł miał korepetycje, zadania, gry z przyjaciółmi. Ciociu, wybacz, zapomniałem w zeszły wtorek, mieliśmy sprawdzian, pisał na Messengerze, a ona odpisywała: Nic nie szkodzi, słoneczko. Jak poszło?. Jej wtorki znaczyły już nie rozmowa, a czekanie na wiadomość, która mogła nie nadejść. Nie miała żalu pisała sama.
Potem słyszeli się już tylko od święta: urodziny, Boże Narodzenie, Wielkanoc. Jego głos miał pewność i spokój. Pytania o siebie zamieniły się w krótkie: Dobrze, Jest OK, Uczymy się. Ojczym, Tomek, okazał się porządnym, wyważonym człowiekiem. Nie próbował zastępować ojca, po prostu był obecny. To było najważniejsze.
Niedawno Marek został bratem na zdjęciu z Facebooka trzymał niezdarnie maleńką siostrzyczkę, Alinkę, z całą delikatnością i nieporadną czułością. Życie, okrutne i wspaniałe, pisało swój nowy scenariusz. Leczyło rany codziennością, troską o malucha, szkolnymi obowiązkami, planami na jutro. Dla Lidii pozostało w tej nowej rzeczywistości skromne, choć coraz węższe miejsce cioci z przeszłości.
Teraz, w pędzie surowego metra, te dwa słowa każdy wtorek nie zabrzmiały w jej głowie jak żal, ale jak ciche echo. Jak pozdrowienie od dawnej Lidii, która przez lata dźwigała ogromną, pulsującą odpowiedzialność i czułość, nosząc je niczym otwartą ranę, a zarazem jak nieoceniony dar. Tamta Lidia wiedziała, kim jest w tym świecie: podporą, latarnią, niezbędnym fragmentem układanki codzienności małego człowieka. Była potrzebna.
Kobieta w czerwonym płaszczu miała własną historię swoje trudne wybory i kompromisy między bólem a codziennością. ale ten rytm, zarazem sztywny i czuły każdy wtorek był uniwersalnym językiem. Językiem obecności mówiącej: Jestem tu. Zawsze na ciebie czekam. Jesteś dla mnie istotny tu i teraz. Językiem, którym Lidia kiedyś mówiła płynnie, a teraz niemal go zapomniała.
Gdy pociąg ruszył, Lidia wyprostowała się i spojrzała na swoje odbicie w ciemnym oknie tunelu.
Na swojej stacji wysiadła już z przekonaniem, co zrobi jutro: zamówi dwa takie same teleskopy niedrogie, ale porządne. Jeden dla Wiktorii, drugi dla Marka, z dostawą do domu. Jak tylko go odbierze, wyśle mu wiadomość: Markuś, to po to, żebyśmy mogli patrzeć w jedno niebo, choćby mieszkając w różnych miastach. Co powiesz na wtorek, szesnastą? jeżeli pogoda dopisze, razem znajdźmy Wielką Niedźwiedzicę. Zegarki w ręku! Ściskam, Ciocia Lidia.
Wyszła po schodach na warszawską ulicę. Powietrze było zimne i orzeźwiające. Najbliższy wtorek już nie był pusty. Miał znów znaczenie nie jako ciężar, ale jako życzliwa umowa między dwojgiem ludzi połączonych wspomnieniem, wdzięcznością i cichą, trwałą nicią pokrewieństwa.
Życie płynęło dalej. A w jej rozkładzie wciąż były dni, które można nie tylko przeżyć, ale nadać im znaczenie. Wyznaczyć na małą synchronizację spojrzeń w gwiazdy przez setki kilometrów. Na pamięć, która już nie boli, a ciepło ogrzewa serce. I na miłość, która nauczyła się na nowo wyrażać przez odległość, po cichu, ale dojrzalej i trwalej.
Bo najważniejsze w życiu, to być dla siebie w czyjś wtorek.
