Wyjechała z synem do swojej mamy, a on wcale nie spieszy się, by ją stamtąd sprowadzić

Oczywiście, to wszystko moja wina! szlocha siostra mojego przyjaciela. choćby przez myśl mi nie przeszło, iż coś takiego się wydarzy! Teraz już sama nie wiem, co robić. Nie mam pojęcia, jak to wszystko odkręcić, żeby nie wyjść na głupią.

Moja siostra wyszła za mąż kilka lat temu.

Po ślubie ustalono, iż młode małżeństwo zamieszka z teściową. Mama mojego szwagra ma duże trzypokojowe mieszkanie w Warszawie i tylko jednego syna.

Jeden pokój zostawiam sobie, reszta wasza! powiedziała teściowa. Wszyscy tu jesteśmy wychowanymi ludźmi, damy sobie radę. W każdej chwili możemy się wyprowadzić! zapewniał przyszły mąż mojej siostry. Nie widzę w tym nic złego, spróbujmy wspólnego życia pod jednym dachem. Jak się nie dogadamy, po prostu wynajmiemy mieszkanie…

No więc tak zrobiliśmy. Jak się okazało, wspólne życie wcale nie jest takie proste. I synowa, i teściowa się starały, ale z dnia na dzień atmosfera robiła się coraz bardziej napięta. Różne żale i pretensje narastały, a od czasu do czasu wybuchały kłótnie, coraz częściej i głośniej.

Przecież sam mówiłeś, iż jak się nie dogadamy, po prostu wynajmiemy coś i wyprowadzimy się od twojej mamy! płakała żona mężowi. I to wszystko przez takie drobiazgi mielibyśmy się pakować? odpowiadał lekceważąco. To naprawdę drobnostki, nie warto przez to robić rewolucji.

Równo rok po ślubie żona poszła na urlop macierzyński, a niedługo potem urodziła zdrowego synka.

Narodziny wnuka zbiegły się z tym, iż teściowa straciła pracę i nie zdążyła jeszcze znaleźć nowej a wiadomo, iż kobiecie tuż przed emeryturą nie jest łatwo coś znaleźć. Synowa i teściowa były więc skazane na siebie przez dwadzieścia cztery godziny na dobę, bo żadna nie miała gdzie uciec. Atmosfera w domu stawała się z dnia na dzień coraz cięższa.

Mąż tylko wzruszał ramionami, bo w tym czasie był jedynym żywicielem rodziny.

Nie możemy przecież zostawić mamy samej, teraz nie ma z czego żyć. Nie wyrzucę jej na bruk, a mnie nie stać, żeby opłacić mieszkanie i jeszcze mamie dokładać. Jak znajdzie pracę, wtedy się wyprowadzimy!

Ale cierpliwość młodej żony wyczerpała się znacznie wcześniej, nim teściowa znalazła nową posadę. Spakowała siebie i synka i przeniosła się do swojej mamy. Odchodząc, powiedziała mężowi, iż już nigdy nie przekroczy progu jego matki. jeżeli naprawdę zależy mu na rodzinie, to musi coś wymyślić.

Była przekonana, iż ukochany doceni rodzinę i będzie ją próbował odzyskać. Bardzo się jednak pomyliła.

Minęły ponad trzy miesiące od kiedy się wyprowadziła, a mąż choćby nie próbował jej odzyskać. Mieszka z mamą, a po pracy kontaktuje się z żoną i synkiem przez wideorozmowy i odwiedza ich u swojej teściowej w weekendy.

W praktyce mają teraz małżeństwo na odległość.

Mężczyzna jest pod opieką i troską dwóch kobiet jednocześnie; matka go szczerze żałuje, iż ta płaczka go zostawiła, a poza tym nie musi się zajmować dzieckiem. Życie układa mu się idealnie! Pewnie teściowej też nie jest źle kilka straciła.

A żona codziennie wyrzuca sobie, iż się wyprowadziła. Wcale nie jest jej z takim układem dobrze. Bardzo kocha męża, choć wie, iż jego postawa jest niewłaściwa.

Czego się spodziewałaś, wyprowadzając się? słyszy od męża. Zawsze możesz wrócić, jeżeli chcesz.

Wygląda na to, iż mąż choćby nie zamierza opuszczać swojej mamy i wynajmować mieszkania. Młoda matka, będąc na urlopie macierzyńskim, nie ma szans samej pokryć kosztów wynajmu w Warszawie.

Czy to już koniec tej rodziny?

Zastanawiam się, czy żona ma choć cień szansy wrócić do teściowej i nie stracić twarzy?

Pisząc ten wpis, doszedłem do wniosku, iż czasem, próbując się nie narazić nikomu, można zatracić siebie. Lepiej rozmawiać otwarcie i postawić na szczerość, choćby jeżeli to trudne wtedy chociaż sumienie pozostaje czyste.