– Wynoś się stąd! – wrzasnął Bartek. – Co ty, synku… – teściowa zaczęła się podnosić, trzymając się za stół. – Nie jestem twoim synkiem! – Bartek chwycił jej torbę i rzucił ją do przedpokoju. – Żeby cię tu więcej nie było! – Wynoś się stąd! – wrzasnął Bartek. Maria zadrżała – przez sześć lat nigdy nie słyszała, żeby tak krzyczał. – Co ty, synku… – teściowa próbowała się podnieść, chwytając się za stół. – Nie jestem twoim synkiem! – Bartek chwycił torbę matki i rzucił ją do korytarza. – Żeby cię tu więcej nie było! …Hania spała szeroko rozrzuconymi rączkami, jak morska gwiazda. Maria poprawiła kołderkę. Lubiła tak patrzeć na córeczkę – tyle lat o niej marzyła, tyle sił włożyła, żeby zostać matką. Wrócił mąż z nocnej zmiany – poznała po szmerze w przedpokoju. Maria wyszła z dziecięcego pokoju, zamykając cicho drzwi. Bartek zdejmował buty. Był zmęczony i wyraźnie schudł. Pracował jak wół, żeby jak najszybciej spłacić kredyty zaciągnięte na in vitro. – Śpi? – zapytał szeptem. – Śpi. Zjadła i od razu zasnęła. Bartek przyciągnął Marię do siebie, wtulił twarz w jej szyję. Rzadko mówił o miłości, ale Maria wiedziała, iż jest jej wdzięczny do szaleństwa. Za to, iż nie odeszła, za to, iż nie zamieniła go na „zdrowego”, za to, iż go uszczęśliwiła. W wieku szesnastu lat Bartek przeszedł świnkę „na nogach” – wstydził się powiedzieć matce, iż coś go boli i puchnie… A kiedy powiedział, było już za późno. Powikłania oznaczały niemal stuprocentową bezpłodność. – Mama dzwoniła – powiedział cicho Bartek, nie puszczając Marii. Maria zesztywniała. – I czego chce pani Halina? – Przyjeżdża. Będzie koło południa. Mówi, iż upiekła ciasta, tęskniła. Maria westchnęła, uwolniła się z objęć męża. – Bartek, może lepiej nie? Ostatnio doprowadziła mnie do histerii swoimi radami o płukaniu sodą. – Maria, no wiesz… To matka. Bardzo chce zobaczyć wnuczkę. Rok minął, a Hanię widziała tylko na zdjęciu. W końcu babcia. – Babcia – gorzko uśmiechnęła się Maria. – Która mówi, iż nasza córka jest „podrzutkiem”. Córkę – Hanię – adoptowali rok temu. Kolejki po zdrowe noworodki w ich województwie były takie, iż można było osiwieć… Pomogły znajomości, gruby koperta „na potrzeby oddziału” i rozważna położna. Dziewczynka przyszła na świat zaledwie u szesnastoletniej, przestraszonej licealistki, której dziecko złamałoby życie. Maria do dziś pamięta ten dzień: maleńka paczuszka, 3200 gramów, i błękitne oczka patrzące z kołyski. – Dobrze – Maria odwróciła się. – Niech przyjeżdża. Przetrwamy. Ale jeżeli znowu zacznie… – Nie zacznie – obiecał Bartek. – Naprawdę. Teściowa zjawiła się w południe. Halina weszła do mieszkania i od razu zajęła całą przestrzeń. Była rosła, głośna, z tą wiejską energią, której nie powstrzyma żaden koń, która zgasi dom i wyprowadzi wszystkich z równowagi. – Ojej, matko Boska! – jęknęła już w progu, stawiając kraciastą torbę w przedpokoju. – Dojechać do was – koszmar! W pociągu duszno, w metrze tłok! – Co wy tak wysoko mieszkacie? Winda huczy, trzęsie się, myślałam, iż ducha wyzionę! – Dzień dobry, mamo – Bartek złożył jej pocałunek na policzku, zabierając ciężką torbę. – Chodź, umyj ręce. Halina zdjęła płaszcz, ukazując światu kwiecistą sukienkę, mocno opiętą na jej masywnej sylwetce, i od razu przyjrzała się Marii. Zmierzyła ją od góry do dołu, jak konia na targu. – Witaj, pani Halino – uśmiechnęła się Maria. – Witaj, witaj – teściowa zacisnęła wargi. – Coś ty, Mario, zupełnie przeźroczysta. Skóra i kości. Za co mąż ma się złapać? Patrzę, a Bartek też mizerny. Nie karmisz go? Sama jesz trawę, a męża głodzisz? – Bartek dobrze się odżywia – ucięła Maria, czując rumieńce na policzkach. – Proszę do stołu. W kuchni Halina od razu rozpakowała torbę – wyjęła pojemniki z ciastem, słoik ogórków, kawałek słoniny. – Jedzcie – powiedziała. – Bo w tym waszym mieście sama chemia. Plastik gryziecie. Ciężko usiadła przy stole, opierając łokcie. – No, opowiadajcie. Jak żyjecie? Spłaciliście już te… swoje eksperymenty? Maria ścisnęła widelczyk. Eksperymenty! Tak nazywała sześć lat bólu, nadziei i rozpaczy. – Niemal spłaciliśmy, mamo – burknął Bartek, nakładając sałatkę. – Nie rozmawiajmy o pieniądzach. – O czym więc? – zdziwiła się teściowa, odgryzając ciasto. – O pogodzie? U nas w Chotomowie u Koli, twojego brata, trzecie się urodziło. Dziewczynka zdrowa, śliczna! Cztery kilo! A Terenia, siostra, bliźniaki nosi. To jest rasa! Nasza rodzina, Bartek, mocna. Jesteśmy płodni. Spojrzała znacząco na Marię. – Jak się genów nie psuje oczywiście… Maria odłożyła widelczyk. – Pani Halino, ta rozmowa już była sto razy. Problem nie jest we mnie. Mamy wyniki badań. – Daj spokój! – machnęła ręką teściowa. – Lekarze te papierki wypisują, żeby kasę wyciągać. Świnka… też byś powiedziała! – Pół wsi chłopaków to miało, a każdy ma siedmioro dzieci. – To tobie, Bartek, żona naopowiadała, żeby zakryć swoje braki. – Mamo! – Bartek stuknął w stół dłonią. – Wystarczy! Halina teatralnie złapała się za serce. – Na matkę głos podnosisz! Pięcioro wychowałam, wiem, co to życie! Widzę – wąska cała, biodra dziewczęce. Skąd tam dzieci? Pustak. – Jesteśmy szczęśliwi, mamo – cicho powiedział Bartek. – Mamy córkę Hanię. – Córkę… – prychnęła Halina. – Pokaż mi ją chociaż. Przeszli do pokoju dziecka. Hania już się obudziła, siedziała w łóżeczku, bawiąc się pluszowym misiem. Zobaczywszy obcą panią, zmarszczyła brwi, ale nie popłakała się. Miała zadziwiająco spokojny charakter. Halina podeszła do łóżeczka. Maria stanęła obok, gotowa w każdej chwili zabrać dziecko – po teściowej można się wszystkiego spodziewać. Teściowa długo patrzyła na dziewczynkę, mrużyła oczy. W końcu wyciągnęła rękę, dotknęła pucołowatej buzi. Hania odsunęła się. – No i po kim ona taka? – niechętnie zapytała teściowa. – Oczy jakieś czarne. U nas w rodzinie wszyscy jasnookie. – Oczy są niebieskie – poprawiła Maria. – Granatowe. – A nos? Kartoflany. Ty, Mario, masz ostry, Bartek – prosty. A tu… Wyprostowała się, otrzepała ręce jakby się ubrudziła. – Obca krew, jest obca! Wrócili do kuchni. Bartek nalał sobie wody, ręce mu drżały. – Posłuchaj, mamo – zaczął łagodnie. – Kochamy Hanię! Jest nasza! Zdaniem dokumentów, sercem – wszystkim. – I będziemy jeszcze próbować sami. Lekarze mówią, iż szanse są, choć nieduże. Ale choćby jeżeli się nie uda – już mamy rodzinę. Halina siedziała, zaciskając usta. Rozsadzało ją. Matce pięciorga dzieci, babci dwunastu wnuków, bolało ją wręcz patrzeć, jak jej syn „marnuje życie na cudze”. – Głupiś ty, Bartek – westchnęła wreszcie. – Oj głupiś! Trzydzieści pięć lat masz. Chłop w sile wieku, a niańczysz się z podrzutkiem! – Nie mów tak o niej! – krzyknęła Maria. – A jak mam mówić? Księżniczką? – Lepiej już byś zamilkła! Sama rodzić nie możesz, męża ogłupiłaś. Łapówkę daliście… Kupiliście, jak kota na bazarze! – To nasze dziecko! – Dziecko to jak własne! Gdy nocami nad nim czuwasz, gdy toksykoza, gdy rodzisz w bólach! – A to… – machnęła ręką w stronę pokoju dziecka. – Zabawa w córeczkę. Wzięliście gotowe z jakiejś młodej latawicy. – Genów siekierą nie wyrąbiesz! Wyrośnie – pokaże wam „niebo w diamentach”. Pójdzie na złe! Jak matka! Oddajcie ją, póki czas! Maria zobaczyła, jak oczy Bartka się rozszerzyły. Wstał powoli. – Wynoś się – powiedział cicho. Halina była zaskoczona. – Co? – Wynoś się stąd! – wrzasnął Bartek. Maria zadrżała – przez sześć lat nigdy nie słyszała, żeby mąż tak krzyczał. – Co ty, synku… – teściowa próbowała się podnieść, chwytając się za stół. – Nie jestem twoim synkiem! – Bartek chwycił jej torbę i rzucił ją do korytarza. – Żeby cię tu więcej nie było! Oddać? Dziecko oddać?! Człowieka z rzeczą pomyliłaś? To moja córka! Moja! A ty… ty… Zatkało go. – Jesteś potworem, a nie matką! Wracaj sobie do wsi i licz swoich „rasowych”. Do nas się nie wtrącaj! Nigdy więcej! Z pokoju dziecka rozległ się płacz. Maria rzuciła się do drzwi, ale zastygła, widząc, jak zmienia się twarz teściowej. Z czerwonej przechodziła w ziemistą szarość. Halina otworzyła usta, łapała powietrze jak ryba wyrzucona na brzeg. Ręka, którą trzymała się za serce, zacisnęła się na sukience. – Bartek… – wycharczała. – Pali… Jak piecze… I zaczęła się osuwać, ciężko jak worek z ziarnem, przewracając krzesło. Łoskot upadku mieszał się z płaczem dziecka. Maria wezwała karetkę. Bartek klęczał przy matce, trzęsącymi się rękami rozpinał jej kołnierz. – Mamo, co się dzieje? Mamo, oddychaj! Halina charczała. Lekarze przyjechali szybko. Z progu ratownik zakrzyknął: – Zawał serca! Rozległy. Nosze! Szybko! Kiedy drzwi za lekarzami się zamknęły, Bartek usiadł na podłodze w przedpokoju, opierając się o ścianę. Patrzył na zapomnioną przez matkę chustkę na komodzie. – To ja ją wykończyłem? – zapytał. Maria usiadła obok, ujęła lodowatą dłoń męża. – Nie. To ona sama. Ze złości. – Przecież to matka, Mario. – Zaproponowała, żeby wyrzucić naszą córkę, jak wadliwy towar. Bartek, obudź się! Broniłeś rodziny. Telefon w kieszeni Bartka zaczął wibrować po godzinie. Dzwoniła siostra, Terenia. Potem brat Kola. Bartek nie odbierał. Przyszła wiadomość od ciotki: – Mama jest w szpitalu. Lekarze mówią, iż szanse są nikłe. Doprowadziłeś ją, potworze? Żebyś zdechł! Przeklinamy cię całą rodziną! Nie pokazuj się nawet! – No i już. Nie mam już rodziny. Maria objęła go za ramiona. Czuła, jak mąż drży. – Masz – powiedziała stanowczo. – Masz mnie. Masz Hanię. My jesteśmy twoją rodziną. Prawdziwą. Tą, która nie zdradzi. Wstała, pociągnęła go za rękę. – Chodź. Hanię trzeba nakarmić. Przestraszyła się. Wieczorem siedzieli w kuchni. Córeczka, już uspokojona, bawiła się klockami przy ich nogach. Bartek patrzył na nią, jakby widział pierwszy raz. – Wiesz – powiedział nagle. – Mama miała w jednym rację. Maria zesztywniała. – W czym? – Genów palcem nie przetrzesz. Ale geny to nie tylko kolor oczu czy kształt nosa. To umiejętność kochania. Mama miała pięcioro dzieci, a miłości w niej… jak w kamieniu. Może ja sam jestem adoptowany? Bo przecież umiem kochać… Prawda, maleńka? Pochylił się, podniósł córkę na ręce. Dziewczynka złapała go za nos i roześmiała się. – Tata – powiedziała wyraźnie pierwszy raz. Bartek zamarł. Łzy, które tamował cały dzień, spływały po policzkach na różowy kombinezonik. – Tata – powtórzył. – Tak, maleńka. Jestem tatą. I nikomu cię nie oddam. Matka przeżyła, ale Bartek już z nią nie rozmawia. Dla rodziny stał się wrogiem publicznym numer jeden. Maria wstydzi się to przyznać, ale jest szczęśliwa, iż tak się stało. Życie bez wiecznych urazów i drwin jest łatwiejsze. Po co im tacy krewni? Bez nich też jest dobrze… Co sądzicie o monologu matki? Piszcie w komentarzach, zostawiajcie polubienia!