Za ścianą słyszałam cichy oddech moich wnuków – sześcioletniego Kacpra i czteroletniej Mai. Moja córka, Kinga, znów zniknęła. Tym razem policja i opieka społeczna postawiły sprawę jasno: Kinga traci prawa, a dzieci potrzebują opieki natychmiast.
– Pani Mario – powiedziała mi przez telefon urzędniczka głosem pozbawionym emocji. – Ma pani pierwszeństwo jako rodzina zastępcza. jeżeli pani ich nie weźmie, jutro rano przyjedzie samochód. Trafią do placówki. Razem albo osobno, tego nie możemy zagwarantować.
Odłożyłam słuchawkę, a moje dłonie zacisnęły się na kubku tak mocno, iż pobielały mi kłykcie.
Podeszłam do lustra. Widziałam w nim kobietę, która ma siedemdziesiąt lat, artretyzm w dłoniach i serce, które ledwo wytrzymuje wejście na drugie piętro. Jak mam dać im to, czego potrzebują? Kacper wymaga opieki specjalisty, Maja płacze przez całe noce, szukając matki, której nie ma.
Moja emerytura ledwo starcza na leki i czynsz. Jak kupię im buty? Jak nadążę za nimi na placu zabaw, skoro rano mam problem z ubraniem własnych skarpetek?
Weszłam do pokoju, gdzie spały. Kacper przez sen trzymał rączkę Mai. Widok ich ufnych twarzy sprawił, iż poczułam fizyczny ból w klatce piersiowej. Wiedziałam, iż jeżeli powiem „tak”, zniszczę resztki swojego zdrowia i być może nie zapewnię im opieki, jakiej potrzebują. jeżeli powiem „nie” – skażę ich na system, który złamie ich małe serca.
O trzeciej nad ranem usiadłam na brzegu łóżka Kacpra. Chłopiec otworzył oczy i spojrzał na mnie z nadzieją.
– Babciu, zostaniemy tu? Mama wróci?
Nie mogłam skłamać. Nie mogłam też obiecać im bezpieczeństwa, którego sama nie byłam w stanie zagwarantować.
– Kocham was nad życie – szepnęłam, gładząc go po głowie. – Ale babcia jest bardzo zmęczona... babcia nie ma już sił, żeby was chronić tak, jak na to zasługujecie.
Zrozumiałam, iż największym aktem miłości nie jest trzymanie ich przy sobie za wszelką cenę, ale przyznanie się do własnej bezsilności. To była najstraszniejsza myśl w moim życiu. Czułam się jak zdrajczyni, jak najgorsza babcia na świecie, ale wiedziałam, iż w domu dziecka – mimo całego jego chłodu – będą mieli jedzenie, opiekę medyczną i szansę na adopcję przez kogoś, kto ma jeszcze siłę biegać.
Rano, gdy usłyszałam dzwonek do drzwi, wiedziałam, iż to oni. Spakowałam ich rzeczy do dwóch małych plecaczków. Włożyłam tam ich ulubione pluszaki i nasze wspólne zdjęcie.
Kiedy urzędnicy wyprowadzali ich z mieszkania, Maja kurczowo trzymała się moich nóg. Musiałam delikatnie odpiąć jej małe paluszki od swojej spódnicy. To było jak wyrywanie kawałka własnego żywego ciała.
– Babciu! Nie zostawiaj nas! – krzyczał Kacper, gdy drzwi windy zaczęły się zamykać.
Zatrzasnęłam drzwi mieszkania i osunęłam się na podłogę. W domu zapanowała cisza, o którą tak bardzo walczyłam, a która teraz wydawała się głośniejsza niż jakikolwiek krzyk. Zrobiłam to dla nich, ale wiedziałam, iż do końca moich dni będę się zastanawiać, czy tam, w tym wielkim, obcym gmachu, ktoś przytuli ich tak mocno jak ja w tę ostatnią noc.
