**Dzisiaj napiszę o tym, jak zamieniłem miłość na bogactwo. Los jednak przypomniał mi o niej znalazłem ją znów, brzemienną, podającą dania w eleganckiej restauracji. To, co wydarzyło się tej nocy, nie tylko zakończyło moje zaręczyny, ale i całkowicie odmieniło moje życie.**
Witold, milioner, siedział przy stoliku w ekskluzywnej restauracji w Warszawie, obok swojej narzeczonej Katarzyny, gdy młoda kelnerka podała im menu. Gdy podniósł wzrok, serce zamarło mu w piersi to była Halina.
Ich spojrzenia spotkały się na chwilę, oboje zaskoczeni. Halina była jego pierwszą miłością, gdy jeszcze był biednym chłopakiem z małej wsi na Podlasiu. Przysięgali sobie wiecznym uczuciem, siedząc na dachu starej stodoły, rozmarzeni zachodem słońca.
W tej chwili coś, co Witold dawno pogrzebał w sercu, znów się odezwało miłość. A Halina, zdawało się, czuła to samo.
Wkrótce Katarzyna, dostrzegłszy dziwne napięcie, zapytała, czy się znają. Witold gwałtownie odpowiedział tak, ale nie wspomniał, iż Halina była wielką miłością jego młodości. Kelnerka spokojnie dalej podawała dania, ale Witold zauważył coś jeszcze była w ciąży. Wątpliwości zaczęły go dręczyć co spotkało ją przez te wszystkie lata?
Ostatni raz widział ją przed wyjazdem na studia. Wtedy, podczas bolesnego pożegnania, Halina błagała, by został, ale Witold wybrał swoje marzenia chciał dorobić się fortuny i zostawić proste życie za sobą. W wielkim mieście osiągnął sukces, ale zawsze czuł pustkę. Pieniądze rozwiązywały wiele problemów, ale nie uleczyły wszystkich ran.
Gdy poznał Katarzynę, sądził, iż znalazł idealną partnerkę bogatą, piękną, wpływową. ale głęboko w sercu wiedział, iż to nie była kobieta, którą powinien kochać. Teraz, widząc Halinę, wątpliwości zamieniły się w pewność.
Podczas kolacji Katarzyna wyszła do łazienki, zostawiając Witolda samego. Wtedy Halina wróciła, by zapytać, czy czegoś nie potrzebują. Nie mogąc dłużej się powstrzymywać, Witold poprosił, by usiadła i porozmawiała.
Halina mówiła prosto. Wyjechała do miasta, szukając Witolda, ale spotkały ją tylko trudności. Nie dostała się na studia, podejmowała się słabo płatnych prac. Przez pewien czas spała choćby na dworcu, zanim właściciel restauracji nie udzielił jej schronienia a potem ją oszukał i porzucił, gdy zaszła w ciążę. Łzy spływały po jej twarzy, gdy opowiadała o swoim cierpieniu. Witold objął ją, czując się bezradny w końcu wciąż był związany z Katarzyną.
Wkrótce poszedł sprawdzić, co stało się z narzeczoną. Gdy otworzył drzwi łazienki, zobaczył Katarzynę w namiętnych objęciach kucharza. Oszłupiały, zapytał, co to ma znaczyć. Ona, bez cienia skruchy, przyznała, iż ich romans trwa od siedmiu miesięcy.
Ku jej zdumieniu, Witold nie rozpaczał. Poczuł ulgę. Uśmiechnął się i oznajmił, iż ich zaręczyny są zakończone. Wrócił do sali, szukając Haliny, ale szef powiedział mu, iż już wyszła.
Zrozpaczony Witold wybiegł na deszcz. I wtedy zobaczył ją szła sama, z połamaną parasolką. Podbiegł, poprosił, by zaczekała, i opowiedział jej wszystko. Pocałowali się gorąco, jakby czas się cofnął.
W tej chwili poczuli, jak lata rozłąki znikają. Samotność wreszcie się skończyła. Jakby światło miłości rozproszyło cały mrok, ogrzewając serca ciepłem, które przywracało euforia życia. Witold obiecał, iż zaopiekuje się nią i dzieckiem.
Wkrótce kupił dom na Mazurach, dając Halinie spokój, na jaki zasługiwała. Oto, czego pragnął miłości. Prawdziwej, takiej, której nie da się kupić za żadne pieniądze. Czystej, świętej i wspólnej, która przychodzi jak dar losu niespodziewana i bezcenna.
Gdy urodził się ich syn, troje Witold, Halina i dziecko weszli na dach domu, jak dawniej. Trzymając się za ręce, patrzyli na zachód słońca, przysięgając, iż już nigdy się nie rozstaną.
**Dziś wiem, iż bogactwo nie zastąpi miłości. Prawdziwe szczęście nie ma ceny przychodzi, gdy najmniej się go spodziewasz, i odmienia wszystko.**
