Aleksie, usiądź przynajmniej dwie godziny z Michałem wściekle spojrzała Bogna w męża. Muszę iść do lekarza.
Nie dam rady podniósł się gwałtownie z kanapy Aleksander. Spotykam się z kumplami, zaraz mam wyjść.
Aleks, naprawdę. Ból głowy nie ustępuje, a plecy mnie krzywią. Po ciąży tyle się wpadło, że
Bogno, mam ci to powtarzać? rzucił z irytacją Aleksander. Nie mogę. Przenieś to na inny dzień. Już umawiam się.
Aleksander zapinał kurtkę, przeszukując kieszenie.
Nie da się przełożyć. Termin w przychodni ustalany jest na trzy tygodnie do przodu.
To czekaj trzy tygodnie wzruszył ramionami, jakby to była drobnostka. Nic ci się nie stało.
Drzwi trzasknęły. Z pokoju dziecięcego dobiegł cichy płacz Michał właśnie się obudził. Znowu.
Bogna westchnęła ciężko, wyjęła telefon i wybrała numer przychodni, wsłuchując się w przyklejone melodie, które zastąpiły zwykłe dzwonki. W końcu udało się dostać połączenie.
Dzień dobry, chciałabym odwołać wizytę na dziś
Usiadła na kanapie. Po porodzie zdrowie stało się grą losową. Raz plecy tak sztywne, iż nie dało się wyprostować, innym razem głowa waliła się, jakby ktoś w środku uderzał młotkiem. Lekarze wzruszali ramionami, mówiąc, iż trzeba się zbadać, a badania wymagają czasu. I kogoś, kto zajmie się dzieckiem.
Aleksandrowi to było obojętne. Ostatnie dwa lata czuł się, jakby został podmieniony
Podczas ciąży trzymał Bognę dosłownie w ramionach. Niósł ciężkie torby, gotował, masował stopy przed snem. Mówił, iż jest najpiękniejsza i iż jest najszczęśliwszy człowiek na świecie. Bogna wierzyła w każde słowo. Myślała, iż ma szczęście z mężem.
A potem przyszedł Michał. Wszystko runęło w gruzy.
Krzyki, niekończące się przewijanie, bezsenne noce to zdjąło z Aleksandra maskę, pod którą kryła się zupełnie inna osoba. Krzyczał na Bognę, kiedy nie nadążała posprzątać mieszkania. Krzyczał na Michała, gdy ten płakał w nocy. Rzucał rzeczy, trzaskał drzwiami, odchodził do kolegów i wracał po północy.
Patrz na siebie! wykrzykiwał, wskazując palcem w żonę. Czy w ogóle patrzysz w lustro? Gdzie podziała się moja piękna żona? Beczka!
Bogna widziała ciemne kręgi pod oczami, potargane włosy, starą koszulkę z plamami po jedzeniu dziecięcym. Dodatkowe kilogramy, które nie chciały zejść, mimo iż jadła ledwie dwa razy dziennie. Ale kiedy znajdować czas dla siebie, gdy Michał ma gorączkę, ząb boli lub brzuszek płacze?
Myślisz tylko o dziecku, on to jest cały świat rzucał Aleksander, zakładając buty. Czy w ogóle cię potrzebuję?
Bogna milczała. Nie wiedziała, co odpowiedzieć. Tak, myślała o Michału. Jak nie myśleć o własnym synu? To jej dziecko!
Zmęczona, dotarła do granicy, gdzie po prostu chciało się położyć i nie wstawać. Była uwięziona w czterech ścianach z krzyczącym dzieckiem i mężem, który uważał się za największą ofiarę w rodzinie.
Praca już nie istniała. Firma, w której pracowała, zamknęła się. Właściciel uciekł z długami, biuro zamknięto, pracowników zwolniono. Bogna była na urlopie macierzyńskim, więc to nie uderzyło jej bezpośrednio. Ale Michałowi niedługo będą trzy lata. Bogna wiedziała, iż musi szukać nowej pracy. Trzy lata przerwy w CV i małe dziecko nie przyciągały pracodawców.
Jednak marzyła. Chciała zabrać Michała do przedszkola, wyjść z domu, wsiąść do tramwaju, dojechać do biura. Rozmawiać z prawdziwymi ludźmi, nie z maluchem, którego jedyną rozrywką były kreskówki. Chciała żyć nie tylko jako matka i dom. Chciała przypomnieć sobie, kim była kiedyś.
Trzecią rocznicę Michała Bogna zorganizowała samodzielnie. Syn biegł po mieszkaniu w nowym śpioszku, radosny i różowy.
Ale Aleksandra brakowało.
Bogno, a gdzie Aleks? zapytała teściowa, Stanisława Iwonka, rozglądając się, jakby spod zasłony miał się wyłonić syn.
Nie wiem Bogna uśmiechnęła się wymuszonym uśmiechem. Pewnie się spóźnia.
Spóźnia się? zapytał teść, Igor, marszcząc brwi. Dziecko ma urodziny!
Bogna wzruszyła ramionami. Dzwoniła do Aleksandra dziesięć razy, pisała SMSy. Nie było odpowiedzi.
Goście wymieniali spojrzenia, ale nie mówili nic głośno. Matka Bogny, Weronika, ścisnęła jej dłoń pod stołem cicha pomoc, która kilka zmieniła.
Uroczystość przeszła z napięciem. Michał był szczęśliwy, a reszta udawała, iż wszystko w porządku.
Bogna kroiła tort, nalewała herbatę, uśmiechała się gościom. W środku coś powoli się kruszyło, na drobne kawałki, które już nie da się zebrać.
Goście rozeszli się pod koniec nocy. Michał zasnął od razu, nie czekając, aż go przebiorą. Bogna położyła go w łóżeczku, poprawiła kołdrę i wróciła do salonu, gdzie panował chaos: brudne naczynia, kawałki opakowań, spuszczone balony.
Zaczęła sprzątać mechanicznie, nie myśląc o niczym. Zmywała naczynia, wkładała je do zmywarki, wycierała stół.
Dźwięk kluczy w zamku sprawił, iż zamarła. Spojrzała na zegar północ. Otworzyła drzwi do korytarza.
Aleksander stał w progu, kołysząc się, oczy czerwone, koszula pomarszczona, a wokół niego unoszył się zapach tanich perfum, słodkich, kobiecych. Na policzku wyraźny czerwony ślad po szmince.
Zobaczył Bognę i zamarł.
Bogno, to nie to, co myślisz zadrżał głos męża, przerywany chrypką. Wypiłem whisky, zatrącił mnie demon To był jednorazowy wypadek, przysięgam!
Bogna powoli wypuściła powietrze. Wewnątrz poczuła zimny dreszcz, jakby lodowate wody wlały się w serce.
Gdzie byłeś? wyszeptała cicho.
Byłem spotkałem się z kumplami. Weszliśmy do baru, były tam dziewczyny, a jedna
W dniu urodzin syna przerwała mu. Byłeś z jakąś dziewczyną, kiedy nasz syn miał trzy lata!
Bogno, wybacz! podbiegł do niej. Nie chciałem! Po prostu tak się stało!
Po prostu tak się stało? drgnął głos Bogny. Jesteś zdrajcą. Kłamcą. Zaufałam ci w stu procentach. Mamy rodzinę! Mamy dziecko! Myślałam, iż nie spadniesz do zdrady!
To twoja wina! wybuchnął nagle Aleksander. Spójrz na siebie! Wokół pełno pięknych kobiet, a ja wracam do domu i widzę ciebie! Oczywiście, iż się rozglądam! Jestem młodym facetem! Potrzebuję miłości!
Bogna odwróciła się i poszła do pokoju dziecięcego. Aleksander wołał za nią, ale ona nie odwróciła się. Zamknęła się w pokoju z Michałem, położyła się obok niego na wąskim łóżku i po prostu patrzyła w ciemność.
Rano spakowała rzeczy: swoje i syna. Aleksander próbował ją powstrzymać, chwytał za rękę, gadał o przebaczeniu i drugiej szansie. Bogna nie poddała się. Zawołała taksówkę, załadowała walizki i odjechała do matki.
Pierwsze tygodnie były trudne. Michał nie rozumiał, dlaczego teraz mieszkają u babci, płakał i wołał tatę. Bogna przytulała go, całowała w czoło i szeptała, iż wszystko będzie dobrze, choć sama w to nie wierzyła.
Powoli życie zaczęło się układać. Weronika pomagała z Michałem, opiekowała się nim, podczas gdy Bogna szukała pracy. Po miesiącu znalazła zatrudnienie nie wielka firma, ale stabilne wynagrodzenie i przyzwoity szef. Wniosła pozew o rozwód. Aleksander nie wniósł sprzeciwu, jedynie domagał się prawa do spotkań z synem. Bogna się zgodziła. Michał kochał ojca.
Kilka miesięcy później wynajęła kawalerkę. Małe mieszkanie, ale własne. Urządziła je skromnie, ale to było ich miejsce ich dom.
Aleksander zaczął przychodzić w gości. Najpierw rzadko, potem częściej. Pomagał naprawić kran, złożyć meble, wyjść na spacer z Michałem. Bogna pozwalała nie dla siebie, ale dla syna. Michał cieszył się z taty, śmiał się, skakał na kark. Bogna nie mogła mu tego odebrać.
Po półtora roku po rozwodzie Aleksander wziął nową żonę. Bogna zauważyła to przypadkowo zobaczyła ich w centrum handlowym. Piękna, smukła, zadbana. Długie włosy, makijaż, krótkie sukienki.
Aleksander przez cały czas przychodził, choćby częściej niż wcześniej, i zawsze chwalił nową żonę.
Wika jest bardzo porządna mówił. Zawsze czysto, gotuje pyszne obiady, wygląda jak modelka.
Bogna skinęła głową, choć w środku kipiała złość. choćby po rozwodzie Aleksander potrafił ją drażnić.
W końcu Bogna wpadła na plan drobny, podły, ale sprawiedliwy. Zaczęła dzwonić do Aleksandra pod każdym pretekstem.
Aleks, cześć. Michał chciałby pobawić się, możesz przyjechać?
Aleks, w kuchni przecieka kran, pomożesz?
Aleks, Michał tęskni, kiedy przyjedziesz?
Aleksander przychodził za każdym razem. Okazało się, iż wystarczy po prostu zabrać syna, by ten go pokochał. Spacerowali, rozmawiali przy herbacie. Rozmowy Bogny i Aleksandra ciągnęły się godzinami; opowiadała o przedszkolu, śmiała się, zadawała pytania. Aleksander odpowiadał chętnie, jakby brakowało mu tego kontaktu. niedługo w tle pojawił się gniewny głos Wiki:
Aleks, znowu z nią rozmawiasz? Dość!
Aleksander odrzucał to, ale Bogna słyszała napięcie w głosie żony i czuła, iż to jej ułatwia.
Kilka miesięcy później Aleksander pojawił się pewnego wieczoru bez zapowiedzi. Bogna otworzyła drzwi i zobaczyła jego zmarszczoną twarz.
Rozwodzimy się powiedział, wchodząc.
Co? zamknęła drzwi i opręła się o nie.
Wika odeszła. Nie wytrzymała.
Czego nie wytrzymała?
Nas. spojrzał na nią. Naszej relacji.
Bogna uśmiechnęła się cynicznie, zimno.
Jaka relacja, Aleks?
Bogno, wiesz o co chodzi. Spędzamy tyle czasu razem. Myślałem, iż że
Że znów będziemy razem? skrzyżowała ręce na piersi. Nie, Aleks. Już od miesiąca jestem z kimś i jestem szczęśliwa.
Aleksander zamarł, twarz się zmieniła.
Co? Z kim?
Nieważne z kim. Ważne, iż nie z tobą.
Bogno, myślałem
Myślałeś, iż będę czekać? roześmiała się. Naprawdę?
To więc będziesz płacić alimenty temu innemu facetowi?! jego głos wybuchł. Wprowadziłaś mnie w błąd! Biegłem do ciebie, pomagałem, jak pies, a ty
Nic nie obiecywałam odpowiedziała spokojnie. Sam przychodziłeś. Jak pies. Próbowałeś znów stać się częścią rodziny. Ale mnie nie potrzebujesz. Nie stać cię choćby na jednego kota, nie mówiąc o mężczyźnie.
Ty ty
Co? podeszła do drzwi i je otworzyła. Idź, Aleks. Nie wracaj bez zapowiedzi.
Nie jesteś kobietą! wyrwał się, chwytając kurtkę i wybiegając. Mała, mściwa wąż!
Może i tak wzruszyła ramiona. Ale sam mnie tak uczyniłeś.
Drzwi zamknęły się z hukiem. Bogna opręła się o nie, zamknęła oczy. Wewnątrz nie było ani radości, ani ulgi. Tylko pustka.
Wiedziała, iż postąpiła źle, ale Aleksander kiedyś zniszczył ją zgniótł godność, wiarę, miłość. Odpłaciła tą samą monetą.
Poszła do pokoju Michała. Syn spał, rozciągając ramiona. Usiadła obok, pogłaskała go po głowie.
Ta scena życia zamknęła się na zawsze. Tak, musiała przez cały czas widywać Aleksandra. Michał kocha ojca i nie zamierzała mu zakazywać kontaktu. Ale teraz ona patrzyła na byłego z twarzą zwycięzcy, wspominając, jak odwetowała.
