Dzień zaczął się od pojawienia się nowej dziewczynki w naszej grupie, Zuzanny. Była w naszym wieku, ale wyglądała inaczej. Jej sukienka była nieodpowiednia na tę okazję, wyraźnie popatchana, a rude włosy zebrane z tyłu i przewiązane znoszoną wstążką. Wielkie, zielone oczy skrywały smutek, którego nie sposób było określić. Później dowiedziałem się, iż pochodziła z trudnej, rozbitej rodziny. Zuzanna wychowywana była tylko przez ojca, jej matka była nieobecna, a skromne warunki, w jakich żyli, odzwierciedlały ciężar biedy.
Wśród naszych koleżanek były bliźniaczki Maria i Weronika. Maria zachowywała się w miarę zwyczajnie, natomiast Weronika była ciągłym utrapieniem bez skrupułów niszczyła zabawki innych dzieci, a nikt nie robił jej z tego tytułu wymówek. Była córką dyrektorki przedszkola i dawało jej to poczucie bezkarności, którym chlubiła się otwarcie. Weronika często wybierała Zuzannę na swój cel, kopiąc ją, psując jej jedzenie w stołówce czy szarpiąc rude włosy. Zuzanna cierpiała w milczeniu, czasem zapłakała i zaszywała się w kącie. Starałem się ją bronić, ale nasze próby na ogół kończyły się karą od nauczycielki, bo Weronika zdawała się być nieosiągalna dla sprawiedliwości.
Jednak w dniu urodzin Zuzanny przyszła do przedszkola w nowej sukience. Delikatny róż podkreślał jej urodę, mienił się subtelnymi odcieniami. Krawędź kreacji połyskiwała małymi kamyczkami, które błyszczały przy każdym jej ruchu, wzbudzając podziw i pochwały dzieci z grupy. Bliźniaczki obserwowały to wszystko w kącie, ich milczenie zdradzało niezadowolenie. Zuzanna promieniała szczęściem, jej zielone oczy rozjaśniała radość.
Podczas zabawy na podwórku starała się omijać piaskownicę, żeby nie ubrudzić nowej sukienki. Jednak zaaferowani zabawą na chwilę straciliśmy ją z oczu. Nagle przeszywający krzyk rozległ się w powietrzu i wszyscy się odwróciliśmy. W kałuży stała Zuzanna z porwaną sukienką, nad nią stała Weronika, która śmiała się okrutnie. Zuzanna była niepocieszona, płakała, myśląc o rozczarowaniu, z jakim ojciec obejrzy zniszczoną kreację. “Jesteś zwykłą żebraczką, a nie żadną księżniczką!”, zakpiła Weronika. Ta scena głęboko mnie poruszyła, bo byłem świadkiem cierpienia małej, bezbronnej dziewczynki, której wyjątkowy dzień został zniszczony. Pamiętam tę chwilę do dziś, bo wtedy zrodziło się we mnie przekonanie, aby w życiu nie sprawiać drugiemu krzywdy.
