Obudziłam się na tej samej krawędzi łóżka, gdzie zasnęłam, zgnieciona jak kukiełka. Oczy piekły, usta były spierzchnięte, a w głowie dudniło. Telefon wibrował bez końca, ale nie miałam siły odebrać. Wiedziałam, kto dzwoni: mama, siostra, może przyjaciółka. Co miałam im powiedzieć? Jak ubrać w słowa, iż mężczyzna, z którym budowałam życie, spakował się w jedną noc i wyszedł, jakby to był zwykły spacer?
Wyszłam do kuchni na palcach. Syn jeszcze spał. Zagotowałam wodę na herbatę, ale ręce trzęsły mi się tak, iż rozlałam wrzątek po stole. Patrzyłam, jak płyn rozlewa się po blacie, i nie miałam siły go wytrzeć. Cisza wokół nie była spokojna była jak po bitwie.
Dwa miesiące do rozprawy. Jego słowa huczały we mnie jak wyrok. Jakbym już została skazana, a przyszłość wymknęła mi się z rąk.
Tego dnia nie poszłam do pracy. Wysłałam szefowej wiadomość: Sprawy osobiste. Wracam jutro. Nie potrafiłabym wyjaśnić więcej.
Gdy syn się obudził, spojrzał na mnie swoimi wielkimi, brązowymi oczami, tak podobnymi do ojca, i zadał tylko jedno pytanie:
Mamo, gdzie jest tata?
Ból wbił się we mnie jak nóż. Pochyliłam się, pogładziłam jego włosy i powiedziałam pierwsze kłamstwo, jakie mu wymyśliłam:
Musiał wyjechać. Porozmawiamy z nim później.
Nie potrafiłam wtedy powiedzieć prawdy. Chciałam go chronić, choćby przez kilka dni.
Wieczorem przyszedł SMS: Dotarłem. Nie szukaj mnie. Kontakt przez adwokatów.
Ani słowa o synu, ani śladu zainteresowania. Tylko zimne słowa. Usunęłam wiadomość, ale litery wypaliły się pod powiekami.
Dnie wlokły się szaro i ciężko. Rano praca, po południu powrót do domu, odrabianie lekcji z synem, uśmiech, jakby nic się nie stało. Ale nocą, gdy zasnął, osuwałam się na podłogę i płakałam w ciszy.
Przyjaciele niedługo się dowiedzieli. Jedni radzili zapomnieć, inni namawiali, bym walczyła o to, co moje. Najbardziej słyszałam głos mamy:
Córeczko, nie łam się dla faceta, który wyrzucił twoje serce. Jesteś silna. Masz syna. On jest twoim skarbem.
Skinęłam głową, ale w środku wciąż byłam w ruinach.
Pierwsze starcie nastąpiło u adwokatów. On wszedł do gabinetu pewny siebie, w pachnącym garniturze, a obok nowa kobieta ciemnowłosa, z aroganckim uśmiechem, obsypana złotem i błyskotkami.
Żołądek ścisnął mi się, ale wyprostowałam się. Dla syna nie mogłam pokazać słabości.
Mieszkanie sprzedamy i podzielimy pieniądze oznajmił jego adwokat sucho, jakby nie mówił o domu, w którym nasze dziecko stawiało pierwsze kroki.
Nie. Mój syn potrzebuje bezpieczeństwa. Zostajemy tu. Mogą wziąć inne rzeczy, ale mieszkanie zostaje.
Spojrzał na mnie chłodno:
Nie ty decydujesz. Sąd zdecyduje.
Wściekłość we mnie zawrzała, ale połknęłam ją i powiedziałam twardo:
Sąd usłyszy też głos dziecka.
Przez chwilę się zawahał. Wiedział, iż syn go kocha, ale czuł też tę pustkę.
Rozprawa ciągnęła się miesiącami. Byłam zmęczona, ale nauczyłam się stać na własnych nogach. Pracowałam, opiekowałam się synem, budowałam nowe życie. Pewnego dnia syn przyniósł pracę szkolną. Na kartce napisał: Najsilniejszą osobą w moim życiu jest moja mama.
Płakałam, ale tym razem nie z bólu z wdzięczności.
W sądzie sędzia zwrócił się do syna:
Z kim chcesz mieszkać?
Dziecko spojrzało na mnie, potem na ojca, i odpowiedziało powoli, ale stanowczo:
Z mamą. Ona nigdy mnie nie zostawiła.
Jakby góry spadły mi z ramion. Były mąż skrzywił się, jego uśmiech runął.
Tydzień później ogłoszono wyrok: mieszkanie zostało przy mnie i synu. On dostał inne majątkowe udziały. Pełna opieka nad dzieckiem przypadła mi.
Gdy wyszłam z sądu, pierwszy raz od miesięcy poczułam wolność. Na zewnątrz padało, ale każda kropla była jak balsam.
Syn wziął mnie za rękę i powiedział tylko:
Mamo, chodźmy do domu.
Dom. Nie podzielone mieszkanie, nie miejsce łez, ale nasze tylko nas dwojga.
Zrozumiałam wtedy, iż życie się nie skończyło. Właśnie zaczyna się naprawdę.
Może już nigdy nie będę tą szczupłą, radosną, piękną kobietą, którą on chciał. Ale stanę się czymś znacznie silniejszym: matką. Kobietą, która podniosła się z ruin i nauczyła kształtować przyszłość własnymi rękami.
I choć próbował wbić mi do głowy, iż po trzydziestce nikt cię nie zechce wiedziałam, iż się mylił. Życie otwiera się na nowo, w innym świetle.
Uśmiechnęłam się po raz pierwszy od dawna szczerze i szepnęłam do siebie: To nie był koniec. To dopiero początek.
