Córeczko, dziś masz 32 lata! mówiła Natalia Kowalska, mama Jadwigi, podając jej manualnie robione buciki, które sama wyknęła na kursie szydełkowania. Jadwiga otworzyła oczy szeroko i spojrzała na mamę. No tak, już 32, czas pomyśleć o dzieciach. Nie będę już młoda, a ty też A ja chciałabym już mieć wnuki. Moje koleżanki mają już prawnuki, a ja wciąż sama, bez wnuków.
Jadwiga się zarżnęła, cisza wpadła jak gęsty dym przy stole. Przyjęte były dwie przyjaciółki mamy i trzy sąsiadki, które patrzyły na Natalię z wyraźnym zaskoczeniem.
Przepraszam, muszę usiąść, jestem zmęczona wymamrotała Jadwiga i wpadła z krzesła. Nie chciała, żeby goście zobaczyli jej czerwone oczy. Było jej naprawdę przykro, iż matka ciągle podpowiada, iż zegar bije.
Tak, bije i co? Po co mieć dziecko, jak jedyną opiekunką będzie seniorkamama? Jadwiga nie miała choćby kandydata na ojca, nie mówiąc już o facetach gotowych się z nią związać.
Och, dziewczyny, nie wiem, co robić Gdybyście miały synów, to Jadwiga byłaby już zamężna. A wy ciągle macie dziewczynki. To już nasza babciowa bajka! jęknęła Natalia.
Jadwiga mieszkała z mamą w małym dwupokojowym mieszkaniu w wsi Wólka. Nie miała poważnych związków, a małżeństwo wydawało jej się jak bajka z romansów. Pracowała w poczcie w Lublinie: codziennie dźwigała paczki, wysyłała listy i siedziała przy komputerze, pakując przesyłki. Taki tryb życia często bolał jej plecy, a po powrocie do domu była prawie bez sił. Marzyła tylko o jedzeniu i rozłożeniu się na kanapie, zamknięciu oczu i zapomnieniu o wszystkim.
No i znowu się rozciągnęła Chodź ze mną na wieczór poetycki! Jesteś piękna, po co leżeć jak foka? Może znajdziemy ci chłopca namawiała mama, widząc Jadwigę leżącą jak leniwiec.
Mamo, odpuść! Odpoczywam! odparła Jadwiga.
Natalia była prawdziwym wiatrem. Miała już ponad siedemdziesiąt lat, ale energii było w niej tyle, iż organizowała koncerty w domu kultury, jeździła do miasta na spotkania aktywistów, spotykała się z innymi seniorami i recytowała własne wiersze. Zawsze była w biegu, przekonując, iż trzeba pomagać innym i nie stać bezczynnie. Gdyby miała wnuki, energia by jej nie zabrakła. Jadwiga natomiast nie miała ani siły, ani ochoty.
Mimo to mama nie dawała za wygraną. Codziennie podrzucała przed Jadwigą czerwone buciki, które podarowała na urodziny, i potrząsała nimi, szepcząc: Kochanie, czas pomyśleć o dzieciach!
Mamo, dość tych buziek, jakbyś trącała byka czerwonym płótnem rzuciła Jadwiga.
Jadwiga, posłuchaj Jesteś już dorosła, czas pomyśleć o potomku! Chciałabym zobaczyć wnuki, bo boję się, iż nie dożyję warknęła mama.
Nie wiem, czy chcę o tym myśleć. Praca ciężka, pensja mała, plecy bolą, a my dwie same w domu jakie tam dzieci? Przynajmniej dzień minął i Bóg nam dopomógł! odparła Jadwiga, szukając w sobie odwagi.
Właśnie, westchnęła mama, mogłabyś żyć inaczej, nie tylko przy stole i kanapie. Słyszałaś o tej przyjaciółce, Elżbiecie Stachowiak? Ma sprytną wnuczkę
Rozumiem, mamo! przerwała Jadwiga. Nie mogę po prostu zajść w ciążę, bo chcesz wnuki! Trzeba się wyjść za mąż, a kandydatów mam w ogóle żaden. Był kiedyś Wacek, ale go odrzuciłaś!
Jadwiga przypomniała sobie, iż kiedyś ją obchodził Jan. Dobry chłopak, rodzina zamożna, ale Natalia natychmiast powiedziała: nie! Zostań w domu, nie ruszaj się!
I tak Jadwiga została sama. A potem Jan spotka się z jedyną przyjaciółką Jadwigi, Kasią. Kasia nie była tak wybredna w wyborze mężczyzn. Pol pół roku temu urodziła Jana trzecie dziecko. Żyją dobrze, śmieją się, nie leżą już na kanapie i nie jedzą ciast z czterema łyżkami cukru w herbacie.
Jan właśnie o nim myślałam mruknęła Natalia. Są i inni faceci, tylko trzeba wyjść z domu.
Trzeba było wcześniej wyjść, mamo! Kiedy chciałam studiować w Lublinie, mówiłaś, iż nie dam rady sama. Że bez ciebie będzie mi źle!
Chroniłam cię! wykrzyknęła.
Chroniłaś? uśmiechnęła się Jadwiga. To była raczej kontrola. Nie dałaś mi wyjechać na studia, twierdziłaś, iż wszędzie grasują oszuści. Zmuszałaś mnie do technikum, bo technicy zawsze potrzebni. Ja nie lubiłam fizyki i prawie spadłam z drugiego roku!
Po prostu się nie starałaś odparła mama.
Lepiej mnie wyrzuć! Przez twoją radę przerzuciła mnie na najgorszy kierunek, po to żeby wypełnić grupę. Po co mi ta elektryka? Po co w poczcie?
Poczta to stabilna praca, blisko domu, zawsze coś się da zrobić! broniła się Natalia. Nie jest to marzenie, ale
Mamo! Dla niektórych to cel, ale mnie to nie napędza.
To się urodzisz
Nie, mamo. Nie chcę mieć dzieci, jeżeli nie mogę im dać dobrego życia. Nie chcę, żeby moja córka pracowała w niekochanej pracy i liczyła dni do emerytury.
Mama patrzyła na córkę z rozpaczą. Nie rozumiała, kiedy nastąpił ten przełom i dlaczego Jadwiga zamieniła się z radosnej dziewczyny w taką smutną.
Starałam się, żebyś żyła lepiej, nie znała biedy! A twoja wdzięczność to choćby nie chcesz mi dać wnuków! krzyczała Natalia.
Może i ty spróbujesz pracować? Może się nudzisz, bo masz tyle energii, a nie wiesz, co zrobić? Zostań nianią, spędzaj czas z dziećmi. Za te pieniądze może w końcu pojechamy nad Bałtyk. Przecież nie wyjechałam poza naszą wsi, może w końcu zobaczę świat.
Natalia pokręciła głową.
Do kogo mam iść?
Do Jana! Mają pieniądze, dzieci Zrób co chcesz!
Do Jana? zamruczała. Nie pójdę tam, nie wezmą mnie, starą.
Spróbuj. Za gotówkę nie pytają pstryknęła Jadwiga. Wiedziała, iż mama nie pójdzie pracować u Jana, bo tak go odrzuciła.
Tak się stało. Czas mijał. Natalia przestała wirować bucikami przed córką i skupiła się na własnym życiu. Na spotkaniu emerytów w urzędzie powiatowym poruszyła temat problemów młodych i nagle zaczęła narzekać nieznajomym: jej córka żyje bez celu, nie dąży do niczego.
Wyhodowałam roślinkę na własną głowę, a teraz zbieram plony zachichotała.
Jaki nawóz, taki plon! Co dałaś córce oprócz rad? Mieszkanie? Edukację? A może pomogłaś jej w życiu osobistym?
Co mogę zrobić? mruknęła. Mój mąż odszedł, kiedy dowiedział się, iż jestem w ciąży. Wszystko robiłam sama!
Po co się rodzić, jeżeli nie masz nic pod stołem? Nie powinnaś być matką, jeżeli nie możesz zapewnić córce przyszłości! A teraz chcesz, żeby Jadwiga powtórzyła twój los? Na pensję pocztowca? Brawo, matko roku!
Te słowa zraniły Natalię. Najpierw odpowiedziała gniewnie, potem ucichła i wyszła, nie zostając na herbatkę po spotkaniu.
Cały wieczór była jakby nieobecna. Przypomniała sobie wszystkie zakazy: nie jeździć konno na farmie, nie spotykać się z Janem, nie ubierać się jak chce, nie chodzić na tańce, bo tam piją faceci. Wszystko to sprawiło, iż Jadwiga żyła pod skrzydłami matki, a z czasem troska przerodziła się w kontrolę. Jej wola została zdławiona.
Natalia wzięła głęboki oddech i zrozumiała, iż to ona zbudowała tę pułapkę. Postanowiła coś zmienić i zrobić to jak najszybciej.
Następnego dnia poszła do sąsiadki, przyjaciółki matki Jana, i dowiedziała się, iż potrzebują niani.
Słyszałam, iż szukacie pomocy. Trzecie dziecko właśnie przyszło i nie radzą sobie. Szukacie kogoś? zapytała sąsiadka.
Szukam pracy. jeżeli mnie przyjmą, chętnie przyjdę.
Natalia dostała pracę. Było ciężko, ale lubiła to zajęcie. Troje maluchów, mała pensja, ale stabilna. Jadwiga, kiedy usłyszała, iż mama ma nową pracę, ucieszyła się. Mama przestała ją zasypywać pytaniami, a po pracy zmęczona leżała spać. Po kilku miesiącach zarobiła tyle, iż mogła wysłać córkę na urlop.
Kiedy nadszedł czas na wyjazd, Natalia kupiła jedną wycieczkę dla Jadwigi. W dniu urodzin, kiedy Jadwiga skończyła 33 lata, mama podarowała jej bilet.
Dziecko, dziś masz 33! Gratuluję i mówię ci szczerze: życie dopiero się zaczyna! Oto wyjazd, zobacz świat, ludzi. Zawsze byłaś przy mnie, teraz czas dla ciebie.
Jadwiga wstała od stołu, podeszła i mocno przytuliła mamę.
Dziękuję, mamo szepnęła. Z przyjemnością pojadę. Życie naprawdę dopiero się zaczyna, mam jeszcze wszystko przed sobą.
Po powrocie Jadwiga postanowiła rzucić roślinną egzystencję i rozpoczęła naukę księgowości. Pierwszymi klientami zostali Jan i jego żona. Zaczęła prowadzić księgi dla kolejnych przedsiębiorców, zarabiając tyle, iż mogła podróżować i cieszyć się życiem, nie tylko oglądając seriale i jedząc ciastka.
Po trzech latach Jadwiga poznała Szymona. Adoptowali małe dziecko ze schroniska, a rok później Jadwiga dowiedziała się, iż jest w ciąży. Nie obchodziło ją, co mówią późny wiek, a ona czuje, iż przed nią jeszcze wiele. Nie słuchała nikogo, i wszystko się ułożyło. choćby marzenie Natalii spełniło się teraz jest babcią dwójki wnucząt i jest bardzo szczęśliwa.
