Zobaczyć na własne oczy Po tragicznej śmierci męża i sześcioletniej córeczki w wypadku, Ksenia dług…

Zobaczyć na własne oczy

Po przerażającej tragedii wypadku, w którym zginął mój żona oraz sześcioletnia córeczka przez długi czas nie mogłem się pozbierać. Prawie pół roku spędziłem w klinice, nie chciałem widzieć nikogo poza mamą, która cierpliwie przy mnie trwała i próbowała rozmawiać. Pewnego dnia powiedziała:

Miłoszu, interes twojej żony może się niedługo rozpaść, jest ledwo co utrzymywany. Andrzej ledwo sobie radzi. Dzwonił do mnie, prosił, żebym ci to przekazała. Dobrze, iż Andrzej to porządny człowiek, ale

Te słowa jakby mnie przebudziły.

Masz rację, mamo. Muszę się czymś zająć, chyba Hania by się ucieszyła, gdybym kontynuował jej dzieło. Na szczęście, co nieco rozumiem jakby wyczuwała, wciągnęła mnie wcześniej do biura.

Wróciłem więc do pracy i uratowałem chwiejący się rodzinny biznes. Chociaż byłem w stanie się opanować zawodowo, cały czas tęskniłem za zmarłą córeczką.

Synku, chciałabym ci coś doradzić. Może adoptuj dziewczynkę z domu dziecka taką, której los pozostało trudniejszy od twojego. Dzięki temu ulżysz jej cierpieniu, i sama zrozumiesz, iż to będzie także twoje ocalenie.

Długo rozmyślałem nad słowami mamy, ale musiałem przyznać jej rację. Niedługo później poszedłem do domu dziecka, choć czułem, iż nikt nie zastąpi mojej kochanej Julki.

Amelka niemal od urodzenia była prawie niewidoma. Rodzice, chociaż wykształceni, od razu oddali ją po usłyszeniu diagnozy. Brakło im odwagi, zabrakło w nich siły, by sprostać odpowiedzialności. Okazało się, iż podłość i tchórzostwo nie omijają choćby takich osób.

Tak właśnie Amelka trafiła do domu małego dziecka. Tam właśnie nazwano ją Amelią. Powoli dorastała, ledwie odróżniając światło od cienia. Nauczyła się czytać alfabetem Braillea, kochała bajki i wierzyła, iż kiedyś spotka swoją dobrą wróżkę.

Kiedy Amelka skończyła prawie siedem lat, ta wróżka się pojawiła. Piękna, pełna energii, zraniona przez los i, choć dziewczynka nie widziała, poczuła jej dobroć. Gdy pojawiłem się w domu dziecka, dyrektorka była zaskoczona po co mi dziecko z problemami zdrowotnymi? Nie chciałem tłumaczyć, bałem się, iż zostanę źle zrozumiany. Odpowiedziałem tylko, iż mam możliwości i pragnienie pomocy.

Opiekunka przyprowadziła Amelkę za rękę. Gdy tylko ją zobaczyłem, poczułem: to jest moje dziecko. Miała anielską twarz, złote loczki, prześliczne niebieskie oczy niewidzące, ale głębokie i czyste.

Kto to? zapytałem, nie spuszczając z niej wzroku.

To nasza Amelka, cudowna, łagodna i wrażliwa odpowiedziała opiekunka.

Amelka jest moja, to pewne stwierdziłem od razu.

Pokochaliśmy się z Amelką niemal od pierwszego spotkania. Oboje bardzo tego potrzebowaliśmy. Moje życie nabrało nowego sensu. Od razu poszliśmy do lekarzy. Dowiedziałem się, iż operacja może przywrócić Amelce wzrok, choć będzie musiała nosić okulary.

Zdecydowałem się na operację przed pójściem do szkoły, ale efekty były słabe. Miałem jednak nadzieję, trzeba było czekać do dorosłości. Czas biegł. Poświęcałem Amelce cały swój czas, dbałem o nią, a firma się rozwijała. Byłem majętnym, zadbanym mężczyzną, ale nie interesowały mnie kobiety całe życie podporządkowałem córce.

Amelka wyrosła na wyjątkowo piękną dziewczynę. Skończyła studia, nie była rozpieszczona, znała wartość wdzięczności i już pracowała w mojej firmie. Byłem bardzo czujny na jej otoczenie bałem się, iż ktoś wykorzysta jej łatwowierność i będzie liczył na spadek. A ten był duży i jeżeli widziałem cokolwiek niepokojącego, od razu jasno stawiałem sprawę.

I wtedy Amelka się zakochała. Poznałem jej wybranka, Pawła nic niepokojącego nie zauważyłem, więc nie miałem nic przeciwko. Paweł niedługo oświadczył się Amelce. Przeżywaliśmy euforię ślubnych przygotowań, a pół roku po ślubie miała się odbyć ostatnia operacja przywracająca wzrok.

Paweł był delikatny, troskliwy, opiekuńczy. Czasami czułem, iż w tym wszystkim jest coś fałszywego, ale zaraz odrzucałem te myśli. Młodzi pojechali do podwarszawskiej restauracji omówić dekorację sali weselnej. W dzień było tam pusto.

Zasiedli przy stoliku, a Paweł położył telefon na stole. W tym momencie w jego aucie włączył się alarm, więc wyszedł. Amelka została sama. Telefon Pawła zadzwonił. Nie chciała odbierać, ale dzwonek nie ustawał. W końcu odebrała i usłyszała donośny głos przyszłej teściowej, Ewy Pawłowskiej.

Synku, mam genialny pomysł, jak gwałtownie pozbyć się tej niewidomej Amelki. Moja koleżanka z biura podróży zarezerwowała dwa miejsca pojedziecie po ślubie w góry. Powiedz, iż chcesz popatrzeć na szczyty. Idźcie razem, i dopilnuj, by twoja żona „przypadkiem” się poślizgnęła. Potem idź na policję i zgłoś, iż zaginęła. Możesz powiedzieć, iż się pokłóciliście i wyszła sama. Płacz, żądaj poszukiwań. Aż ją znajdą i będzie jasne, iż to był wypadek. Za granicą nikt nie będzie się wysilał z dochodzeniem Wiem, iż przekonująco zagrasz wdowca. W przeciwnym razie zrobicie operację i wszystko się wyda. Takie pieniądze nie mogą nam przejść koło nosa, synku. Dobra, wyłączam się.

Ewa Pawłowska się rozłączyła, a Amelka zrzuciła telefon na stół, jakby poparzył ją w dłonie.

Czyli jego matka chce mnie zabić, a Paweł pewnie też drżały jej myśli.

Jeszcze chwilę wcześniej Amelka była szczęśliwą narzeczoną. Teraz Zrozumiała, iż dwie osoby, które ona i ja traktowaliśmy jak rodzinę, snują takie plany Drżąc, resztkami sił udawała spokój, gdy do sali wrócił Paweł.

Nie wiem, czemu zadziałał alarm może to kot, ale nie znalazłem śladów. W tej chwili znowu zadzwonił telefon. Paweł szybkim ruchem go chwycił: Jasne, jasne, Kuba, już jadę. Wyłączył się i dodał: Muszę pilnie do firmy, przepraszam.

Jedź poczekam na mamę, razem wszystko ustalimy powiedziała cicho Amelka.

No dobrze, to lecę

Amelka została przy stoliku, łzy płynęły jej po policzkach. Zadzwoniła do mnie:

Tato, przyjedź gwałtownie do restauracji starała się mówić spokojnie, ale głos ją zdradzał.

Córeczko, coś się stało? Już jadę.

Po dwudziestu minutach byłem na miejscu. Podszedłem do Amelki, usiadłem obok.

Martwiłem się o ciebie powiedziałem, patrząc na jej łzy.

Tato oni chcą mnie zabić.

Kto? spojrzałem, zdezorientowany.

Paweł i Ewa Pawłowska. Słyszałam na własne uszy. Zostawił telefon na stole, a matka zadzwoniła. Powiedziała mu, żeby zaprosił mnie w góry i tam zepchnął. Chciała, żebyśmy nie zdążyli ze mną zrobić operacji.

Amelko, co ty mówisz? Jesteś pewna? Nic ci się nie stało?

Tato, uwierz mi, słyszałam wszystko, a Ewa nie zorientowała się, iż to nie Paweł odebrał. On teraz pojechał do pracy.

Byłem w szoku. Czy to możliwe, by tak bardzo się pomylić co do tego chłopaka? Co teraz? Myśląc razem, czekaliśmy i wtedy Paweł zadzwonił.

I jak, Amelko, dogadaliście się z tatą co do wystroju sali?

Wziąłem słuchawkę.

Halo, Paweł, witaj. Dobrze, iż dowiedzieliśmy się z Amelką o waszych planach. Więc posłuchaj mnie uważnie O tej podróży w góry, o której rozmawiałeś z mamą

Jakiej podróży, jakich planach? Paweł grał zaskoczenie i niewinność.

Tej, w której Amelka miała niby „przypadkiem” zginąć żeby zostać zamożnym wdowcem.

Zrozumiał aluzję matka go wsypała, a Amelka odebrała zamiast niego.

Ja nie to matka wybąkał po chwili.

Jesteś podły, chowasz się za matkę. Żegnaj, Paweł.

Następnego dnia Paweł wyjechał z Warszawy. Obwinił matkę, zabrał jej pieniądze i uciekł, bo bał się, iż pójdziemy na policję. Ewa także wyjechała do rodziny w innym mieście.

Zobaczyć wszystko na własne oczy
W klinice okulistycznej Amelce przeprowadzono kolejną operację. Byłem z nią, opiekując się we dnie i w nocy. Ordynator, doktor Janusz Radosz, młody, utalentowany lekarz o wielkim sercu, wykonał zabieg i troszczył się o Amelkę jak o córkę. Od początku było widać, iż Amelka wpadła mu w oko. Obserwowałem go uważnie, jednak miał podejście godne szacunku.

Kiedy w końcu zdjęto Amelce bandaże z oczu, doktor Janusz wręczył jej ogromny bukiet róż. Amelka rozpłakała się, widząc własnymi oczami nie tylko kwiaty, ale i przystojnego, wysokiego blondyna z szarymi oczami.

O Boże, jak się cieszę Widzę! wypłakała Amelka, a Janusz tulił ją, uspokajając.

Amelka nosi teraz okulary, ale jest to niewielka cena za to, żeby znowu widzieć świat.

Minął czas. Ślub Amelki i Janusza był wspaniały. Rok później na świecie pojawiła się śliczna córeczka z oczami jak u taty. Amelka jest szczęśliwa, a Janusz troskliwym, niezawodnym mężem, który nigdy nie pozwoliłby jej skrzywdzić.

Zrozumiałem jedno choćby po największej stracie można odnaleźć sens i szczęście. Trzeba tylko pozwolić sercu otworzyć się na miłość.

Dziękuję, iż to przeczytałeś, oraz za każde dobre słowo. Powodzenia na twojej drodze!