ŻYCIE W PORZĄDKU
Lidia, zakazuję ci kontaktować się z siostrą i jej rodziną! Oni mają swoje sprawy, a my swoje. Czy znowu dzwoniłaś do Natalii? Skarżyłaś się na mnie? Ostrzegałem cię. Nie miej do mnie potem żalu powiedział z gniewem Bogdan, ściskając mnie boleśnie za ramię.
Jak zwykle w takich chwilach, po cichu wychodziłam do kuchni. W oczach zbierały mi się gorzkie łzy. Przenigdy nie narzekałam siostrze na swoje małżeństwo, rozmawiałyśmy wyłącznie o rodzicach, którzy byli już starzy i wymagały troski. Ale Bogdan nie mógł tego znieść. Nienawidził Natalii, a przecież w jej rodzinie panowały spokój i dostatek tego, czego nam z Bogdanem zawsze brakowało.
Gdy wychodziłam za Bogdana, byłam najszczęśliwszą dziewczyną w całej Warszawie. Bogdan oczarował mnie swoimi uczuciami. Nie przeszkadzało mi, iż był ode mnie o głowę niższy. choćby nie zwróciłam większej uwagi na jego matkę, która przyszła na ślub ledwo trzymając się na nogach. gwałtownie wyszło na jaw, iż teściowa od lat nadużywała alkoholu.
Oślepiona miłością, nie dostrzegałam złego. Jednak po roku życia razem miałam już poważne wątpliwości, czy moje szczęście było prawdziwe. Bogdan regularnie zaglądał do kieliszka, włóczył się z kolegami po knajpach i coraz częściej wracał do domu pijany. Potem zaczęły się zdrady. Pracowałam w szpitalu jako pielęgniarka za marne pieniądze. Utrzymywanie mnie nie leżało w sferze jego zainteresowań. Z czasem, zamiast marzyć o dzieciach, zaczęłam w zupełności wystarczać miłość do mojego rasowego kota. Nie potrafiłam już myśleć o macierzyństwie z takim mężem. Choć i to do dziś niepojęte wciąż Bogdana kochałam.
Jesteś niemożliwa, Lidia! Widzisz, ilu mężczyzn się wokół ciebie kręci, zaglądają ci w oczy, a ty jak ślepa zapatrzona tylko w tego krasnala! Co w nim widzisz? Chodzisz wiecznie posiniaczona od jego uderzeń. Myślisz, iż nikt nie widzi twoich sinych plam pod grubą warstwą podkładu? Weź się w garść, nim cię w furii zabije! straszyła mnie koleżanka z oddziału.
Tak, Bogdan łatwo wpadał w złość i bił mnie bez powodu. Raz pobił mnie tak mocno, iż nie mogłam iść do pracy na dyżur. Zamknął mnie wtedy na klucz w mieszkaniu i go zabrał. Od tamtej pory panicznie się go bałam. Serce waliło mi jak oszalałe, gdy tylko wsadzał klucz do zamka. Wydawało mi się, iż mści się za to, iż nie urodziłam mu dziecka, iż jestem złą żoną, że… nie zasługuję na nic. Dlatego nie stawiałam oporu jego przemocy i upokorzeniom. Ale czemu, pomimo wszystkiego, wciąż go kochałam?
Pamiętam, jak jego matka, przypominająca czarownicę, mówiła:
Lideczko, słuchaj męża, kochaj go całym sercem, zapomnij o swojej rodzinie i koleżankach, one cię tylko w złe rzeczy wpakują.
I rzeczywiście odsunęłam się od przyjaciółek i bliskich, pokornie poddałam się Bogdanowi. Byłam całkowicie pod jego kontrolą.
Były jedne chwile, które lubiłam gdy szlochał, przepraszał i klękał przede mną, całując stopy. Pogodzenie smakowało jak słodycz, rósł wtedy w moich oczach. Obsypywał naszą pościel płatkami cudnych róż. Wiedziałam, iż rwał je z ogrodu kolegi-pijaka, a jego żona pieczołowicie je pielęgnowała. Takie ich prowizoryczne pojednania. Żony wybaczały bukiety róż i darowały winy swoim pijakom.
…Pewnie tkwiłabym u boku Bogdana przez całe życie, odbudowując na nowo mój rozbity raj. Ale los się wtrącił…
Puść Bogdana, mam z nim syna. Ty jesteś bezpłodna, niepotrzebna mu oznajmiła mi bezlitośnie jakaś obca kobieta.
Nie wierzę! Idź stąd, zanim zawołam sąsiadów! krzyknęłam na kobietę.
Bogdan wypierał się jak mógł.
Przysięgnij mi, iż to nie twój syn! wiedziałam jednak, iż nie będzie w stanie zaprzeczyć.
Zamilkł. Wszystko zrozumiałam…
Lidia, jeszcze nigdy cię nie widziałem uśmiechniętej. Masz kłopoty? zapytał mnie kiedyś niespodziewanie ordynator placówki, pan Gerard Lewandowski.
Wszystko w porządku zawstydziłam się przed szefem.
Dobrze jest, gdy w życiu panuje porządek. Wtedy wszystko jest piękne powiedział powoli Gerard Lewandowski.
Kiedyś był żonaty, miał córkę, ale podobno rozstali się po jej zdradzie. Został sam. Był po czterdziestce, niski, w okularach i z początkiem łysiny. A jednak, kiedy zbliżał się do mnie, coś we mnie drżało. Roztaczał wokół siebie zapach drogiej wody kolońskiej. Był nieodparcie magnetyczny. Unikałam spotkań z nim, bo kusił mnie nieświadomie. Gdy powiedział te swoje proste słowa o życiu w porządku, poruszyły we mnie nieznane struny. I pomyślałam: u mnie przecież wszystko w rozsypce. A lata mijają, życie nie poczeka aż je uporządkuję.
Odeszłam więc od Bogdana i wróciłam do rodziców w Radomiu. Matka była zdumiona:
Lideczka, co się stało? Mąż cię wygonił?
Nie… Wyjaśnię ci wszystko później, mamo. Nie byłam gotowa wyznać, przez co przeszłam.
Potem dzwoniła do mnie matka Bogdana, złorzeczyła, przeklinała. Ale ja już nabrałam sił, oddychałam pełną piersią. I to dzięki Gerardowi Lewandowskiemu…
Bogdan był wściekły, groził, śledził mnie. Nie wiedział, iż już nie ma nade mną żadnej władzy.
Bogdan, nie trać na mnie życia, lepiej zajmij się swoim synem. Jemu jesteś potrzebny. Ja zamknęłam nasz rozdział. Żegnaj powiedziałam spokojnie.
Wróciłam do siostry Natalii i rodziców. Wreszcie byłam sobą, a nie czyjąś kukiełką.
Przyjaciółka od razu zauważyła zmianę:
Lidia, nie poznaję cię! Wyładniałaś, wypiękniałaś, rozkwitłaś jak panna młoda!
A Gerard Lewandowski po pewnym czasie zapytał mnie:
Lidia, wyjdź za mnie. Obiecuję, iż nie pożałujesz. Tylko jedno mów mi po imieniu. Na odznaczenie służbowe nie czas w domu!
Ale czy mnie kochasz, Gerardzie? zdziwiłam się.
Kobietom trzeba to mówić. Prawdopodobnie cię kocham. Ale większą wagę przywiązuję do czynów powiedział, całując mnie w rękę.
Zgadzam się, Gerardzie. I wierzę, iż się w tobie zakocham rozpierała mnie radość.
…Minęło dziesięć lat.
Gerard codziennie okazywał mi miłość nie pustymi słowami, nie padał na kolana jak Bogdan. On po prostu się troszczył, chronił, kochał. Potrafił zaskoczyć wielkimi, szlachetnymi gestami. Własnych dzieci nie mieliśmy. Jak się okazało na zawsze pozostałam pustokwiatem. Ale Gerard nigdy nie miał żalu, nie wypomniał mi tego.
Lidia, tak widocznie musiało być. Dla mnie jesteś wszystkim zawsze mnie pocieszał, gdy brak dziecka dawał mi się we znaki.
Córka Gerarda obdarowała nas wnuczką, Zosią. Zosia stała się naszą kochaną, wyczekaną pociechą.
A Bogdan? W końcu zatracił się w alkoholu i odszedł z tego świata, mając niespełna pięćdziesiąt lat. Jego matka, gdy spotykała mnie czasem na bazarze, mierzyła nienawistnym wzrokiem, ale jej nienawiść nie miała już nade mną władzy. Było mi jej najzwyczajniej żal.
A u nas z Gerardem życie w porządku. Jest piękne…
