Adamie, nie chcę cię skrzywdzić ani zranić, kochanie – opowieść o chłopcu, który po rozwodzie rodzic…

Adamie, nie chcę cię zranić ani sprawić ci przykrości, kochanie.

Adam usiadł na parapecie i patrzył przez okno. Czekał na swojego ojca, pogrążony w myślach. Minęły już dwa lata, odkąd mama odeszła. Założyła nową rodzinę powiedział kiedyś smutno tata. Dlaczego zostawiła swojego syna? Tego nikt nie wiedział. Adamowi pozostawało tylko zgadywać. Z czasem zaczął o niej zapominać.

Ojciec robił wszystko, co w jego mocy, dla dobra syna. Adam miał już dziesięć lat, dużo rozumiał i nie było potrzeby niczego przed nim ukrywać. Choć miał poczucie, iż to wszystko nie ma sensu. Nauczył się zmywać naczynia i odkładać rzeczy na półki. Nie bawił się już zabawkami.

Stawał się powoli młodym mężczyzną. Mimo to wciąż czuł się bardzo samotny. Bardzo pragnął mieć psa. Jednak ojciec odmówił spełnienia tej prośby.
A kto będzie się nim zajmował? Ja ciągle pracuję, ty się uczysz, jesteś jeszcze zbyt młody.

W końcu ojciec nie przyprowadził do domu psa, a kobietę. Miała na imię Zofia. Zamieszkała z nimi. Adam próbował w ogóle z nią nie rozmawiać. Czuł, iż jest tam zbędna. Ale ojciec zaczął nazywać ją swoją żoną i chciał, by Adam miał znowu mamę.

Nie potrzebuję jej! odpowiedział bez wahania Adam. I tak żyli dzień po dniu. Chłopiec widział, jak ojciec dzięki Zofii stawał się pogodniejszy. Byli dla siebie mili, śmiali się razem, przytulali. Adam jednak przez cały czas czuł żal i pewnego rodzaju ból.

Tato, chcę, żeby ona odeszła.
Adamie, a ja chciałbym, żeby została. Trudno żyć bez kobiety żony i matki.

Nadszedł ciepły czas. Adam biegał z chłopakami po podwórku. Nowi koledzy opowiadali mu, iż ojciec i macocha na pewno oddadzą go do domu dziecka.

Był przerażony. Przecież skoro mama mogła go zostawić, to może ojciec też chce mieć nowe dziecko, a on tylko im przeszkadza. Tak rozpoczął przygotowania do tej strasznej sytuacji.

Pewnego razu usłyszał strzęp rozmowy: Dobrze mu tam będzie, chyba powinniśmy go tam wysłać.

To przesądziło sprawę. Nie mógł zmrużyć oka przez całą noc, a rano postanowił pozbyć się Zofii. Robił drobne psikusy przesolił herbatę, włączył gaz pod pustą patelnią. Zachowywał się opryskliwie. Zofia domyśliła się, kto to robi. Dlatego poprosiła Adama, żeby usiadł i porozmawiali.

Musimy porozmawiać. Jesteś smutny.
Nic mi nie jest próbował się wywinąć.
Adamie, nie chcę cię zranić ani sprawić ci przykrości, kochanie

Wynajęliśmy na lato domek nad jeziorem. Chcieliśmy zrobić ci niespodziankę, ale myślę, iż już czas powiedzieć prawdę. Twój tata znalazł dla ciebie psa i dzisiaj jedziemy go odebrać. Możesz jechać z nami.
Naprawdę? Adam aż zaniemówił ze zdziwienia i natychmiast zaczął ją mocno przytulać.

Zofii zakręciły się oczy ze wzruszenia. Ciesz się, wszystko będzie dobrze, nie ma potrzeby się smucić pogłaskała go po włosach.

Gdy tata wrócił z pracy, wszyscy razem pojechali po szczeniaka. Adam zamienił swoją złość na serdeczność i przestał patrzeć na Zofię jak na wroga. Pogodzili się. Szczeniak zasnął w jego ramionach. Wszyscy byli szczęśliwi.

Czasem wydaje się, iż szczęście do nas nie zapuka, ale wystarczy otworzyć serce i dopuścić do siebie tych, którzy pragną być naszą rodziną.