10 kwietnia
Dziś wracałam do domu w deszczu, łzy mieszały się z kroplami na mojej twarzy. Myślałam tylko: Przynajmniej pada! Nikt tych łez nie widzi I jeszcze jedno: Sama sobie winna. Wpadłam nie w porę, nieproszony gość zawsze przeszkadza. Szedłam i płakałam, aż nagle sama do siebie się roześmiałam, bo przypomniał mi się stary dowcip: Mamusiu, może chociaż herbatki się napijecie? I właśnie dziś czułam się jak ta mamusia z żartu, niechciana i zbędna.
Płakałam na przemian ze śmiechem. W końcu dotarłam do siebie, przebrałam się z mokrych rzeczy, wzięłam ciepły koc. Płakałam już bez skrupułów, nikt nie słyszał tylko moja złota rybka w akwarium była świadkiem mojego żalu.
Byłam kobietą, która zawsze wzbudzała zainteresowanie u mężczyzn, ale z ojcem Nikodema mojego syna nie udało się nam ułożyć życia. Napił się, położył spać można było wytrzymać. Ale potem zaczął być potwornie zazdrosny o wszystko, o wszystkich: obcego na ulicy, sprzedawcę w mięsnym, starszego pana z laseczką, sąsiada z klatki schodowej.
Pewnego dnia, widząc jak uśmiecham się do sąsiada, wpadł w szał. Pobił mnie porządnie, przed oczami Nikodema. Syn dokładnie opisał sytuację moim rodzicom. Mama się rozpłakała: Czy ja po to cię wychowywałam, żeby byle pijus cię bił? Ojciec bez słowa wstał, zabrał się i wyrzucił zięcia z czwartego piętra. Rękę sobie złamał przy lądowaniu, a tata jeszcze mu groził: Jeszcze raz cię przy Tosi zobaczę, zabiję! Do więzienia pójdę, ale życia mojej córce niszczyć nie pozwolę. I rzeczywiście, zniknął z naszego życia.
A ja nigdy już nie wyszłam za mąż. Musiałam wychować dziecko, a kto wie, na jakiego męża bym trafiła
Wielu mężczyzn próbowało mnie zdobyć ale ja nie byłam w stanie nikogo bliżej dopuścić. Nikodem miał być najważniejszy.
Na szczęście finansowo sobie radziłam miałam dobrą pracę: technolożka żywienia w restauracji. Mieszkanie w bloku, regularne odkładanie na przyszłość. Kiedy już uzbierałam odpowiednią kwotę, Nikodem postanowił się ożenić. A ona wspaniała dziewczyna, prawdziwa polska Ania, z pięknym uśmiechem.
Zostałam sama w moim M-2, całe oszczędności przeznaczyłam na nowe mieszkanie dla nich, urządziłam im piękne wesele. Bo przecież oni są rodziną i im się należy. Teraz odkładałam na samochód dla dzieci ile można jeździć starym maluszkiem?
Dziś choćby nie miałam w planach odwiedzać syna. Nie chciałam się narzucać swoim towarzystwem. Ale akurat byłam niedaleko, kiedy zaczęła się ulewa. Nie miałam choćby parasola ale zresztą, taka ściana deszczu, iż parasol by nic nie dał.
Wpadłam więc do nich, pomyślałam, iż z Anią pogadam jak kobieta z kobietą, herbatę wypiję, deszcz przeczekam. Ania otworzyła i zdziwiona patrzyła na mnie. choćby do przedpokoju nie zaprosiła, tylko chłodno zapytała: Pani Antonino, czego pani chce?
Zgłupiałam. Tak tylko Deszcz taki
Przestało padać. Niedaleko pani mieszka, trafi pani. powiedziała, spoglądając przez okno i krzyżując ręce na piersi.
Tak, tak przytaknęłam cicho i wyszłam z powrotem w deszcz, zapłakana i zupełnie pusta w środku.
Płakałam, aż w końcu usnęłam. Przyśniła mi się wtedy złota rybka z akwarium, ogromna, przemawiająca do mnie bez słów, a ja wszystko rozumiałam.
Płaczesz? I po co? Herbaty ci choćby nie zaproponowały! Odkładasz kasę na samochód, a po co? Zamierzasz zbierać dla nich pieniądze do końca życia? Żyj dla siebie! Wyjedź nad morze, odpocznij, zobacz, jaka jesteś mądra i piękna!
Obudziłam się, było już ciemno. Rybka przez cały czas otwierała pyszczek, ale już nie rozumiałam jej języka. Zrozumiałam jednak najważniejsze nie można ofiarowywać samej siebie tym, którzy tego nie doceniają. A już na pewno tym, którzy choćby herbaty nie zaproponują, gdy leje jak z cebra.
Zabrałam więc pieniądze przeznaczone na samochód dla dzieci i kupiłam sobie wycieczkę nad morze. Wyjechałam, odpoczęłam, wróciłam opalona, szczęśliwa.
Syn i synowa choćby o niczym nie wiedzieli. Odzywali się tylko, kiedy trzeba było kasę pożyczyć albo wnuka podrzucić. I wtedy się zmieniłam. Przestałam unikać mężczyzn, a przy boku pojawił się ktoś wyjątkowy przystojny, elegancki pan Marcin, dyrektor restauracji, w której pracowałam.
Od dawna mu się podobałam, ale ciągle żyłam życiem syna i synowej. Teraz wszystko się jakoś poukładało razem do pracy, razem z pracy, a życie stało się inne, piękniejsze.
Niedawno Ania się pojawiła. Czemu pani się nie odzywa, nie wpada do nas? Nikodem znalazł fajny samochód rzuciła z miną pełną oczekiwania.
Ania, czego potrzebujesz? zapytałam, krzyżując ręce, dokładnie tak, jak ona wtedy.
Nie zdążyła choćby odpowiedzieć, bo z pokoju wyszedł Marcin:
Tonia, pijemy herbatę?
Pewnie! uśmiechnęłam się do niego.
Gościa też zaproś! rzucił przyjaźnie Marcin.
Nie, Ania już wychodzi. I ona przecież nie pije herbaty. Prawda, Aniu?
Zamknęłam drzwi za synową i uśmiechnęłam się do złotej rybki.
No i tak to teraz wygląda.Rybka zamigotała w akwarium, jakby porozumiewawczo wesoło mrugnęła. Zanurzyłam dłonie w cieple czajnika i pierwszy raz od dawna poczułam się po prostu lekko. Z kuchni doleciał zapach nowej, imbirowej herbaty tej, którą Marcin specjalnie dla mnie wybierał. W pokoju, gdzie przez lata było tylko echo ciszy, rozbrzmiały dziś głosy, śmiech i cicha muzyka.
Spojrzałam na swoje odbicie w oknie: z twarzy zniknęły cienie zmęczenia. Już nie byłam tą, która moknie w deszczu czekając na zaproszenie. Teraz sama wybierałam, komu otworzyć drzwi i z kim podzielić się herbatą.
Po chwili Marcin podał mi filiżankę: Za ciebie, Tonia. Za nasze teraz. Za słońce po deszczu.
Uśmiechnęłam się. I choć za oknem znów zaczynał padać deszcz, w środku było jasno jak nigdy dotąd.
