— Czy nie mam w tym nic do powiedzenia? — ryknęłam, uderzając dłonią w stół.
— Nie dostaniesz ode mnie ani grosza!
Teściowa zamarła, jakby ją ktoś spoliczkował.
Jadwiga siedziała na skraju kanapy, spięta jak struna.
Pod nią leżała droga tapeta, którą sama wybrała.
Helena nazywała ją „tandetą z portalu aukcyjnego”.
Wojciech rozsiadł się w fotelu, łuskając orzeszki.
Trzydziestoośmioletni ojciec dwóch dzieci, zachowujący się jak gimnazjalista.
— No więc, Jadweczko — zaczęła Helena, stawiając barszcz na stole.
— Ja i Wojtek przemyśleliśmy to. Sprzedajmy twoje małe auto.
— Pracujesz blisko. Małgorzata musi dojeżdżać do przychodni.
— Nie może jechać autokarem z brzuchem, prawda?
Jadwiga schowała sarkazm w sobie.
— „Przemyśleliśmy” — powtórzyła cicho. — Czy ja jestem psem na podwórku?
— Czy pytałaś mnie o zgodę? — spytała zimno, patrząc teściowej w oczy.
— O co pytać? — żachnęła się Helena, nabierając barszczu.
— W naszej rodzinie pomaga się sobie. Tak wychowałam syna.
— Ty myślisz tylko o sobie.
Wojciech nie odrywał oczu od telefonu.
— Aniu, Małgorzata jest w ciąży. To nie będzie wieczne.
— Oddamy to z powrotem, jak wróci na nogi.
— Oddamy? — Jadwiga uśmiechnęła się cynicznie. — Na papierze?
— Czy to będzie kolejny „kredyt kuchenny”, który twoja mama trzyma już pięć lat?
— Co ty wygadujesz?! — wybuchnęła Helena. — Nie jestem twoim wrogiem!
— Jestem twoją matką! Powinnaś pomagać, a nie siedzieć jak księżniczka!
Jadwiga wstała. Bez krzyku, bez sceny. Po prostu skończyła.
Weszła do sypialni, nie mówiąc słowa.
Za drzwiami rozległ się chóralny szept.
— Czy ona się wkurzyła? — spytała Helena, jakby Jadwiga była głucha.
— Aniu, serio? — wołał Wojciech. — Mama nie chciała tak tego powiedzieć.
— Mówiłam jako matka! — odparła Helena. — jeżeli tego nie rozumie, nie pasuje do rodziny.
Kilka minut później Jadwiga wróciła z dokumentami samochodu.
Położyła je na stole.
— Mamy taką umowę. Auto jest moje, zarejestrowane na mnie.
— Mieszkanie odziedziczyłam po babci. Nie macie do niego żadnych praw.
— To mój jedyny wkład w waszą wersję rodziny.
— Zrujnujesz wszystko przez kawałek metalu?! — krzyknęła Helena.
— Nie przez metal. Przez ciebie — odparła Jadwiga. — I przez twoje tchórzliwe milczenie, Wojtku.
— Aniu, poczekaj — jęknął Wojciech, trzymając się za głowę.
— Chcieliśmy tylko pomóc Małgorzacie.
— Więc sprzedajcie garaż z Ładą z dwa tysiące trzeciego — rzuciła Jadwiga.
Helena stuknęła łyżką w talerz.
— Nie jesteś żoną, jesteś bizneswoman. Myślisz tylko o papierach.
— A ty jesteś pełna miłości i współczucia? — ripostowała Jadwiga. — Śmieszne, iż to zawsze kosztuje mnie twoja dobroczynność.
Po kilku godzinach Wojciech pojawił się w sypialni. Bez telefonu, bez dumy.
— Aniu… porozmawiajmy.
— Za późno, Wojtku. Nie odezwałeś się, gdy planowano zabrać mi auto.
— Nie chciałem kłótni…
— Ty nigdy niczego nie chcesz, oprócz spokoju. A twój spokój zawsze kosztuje mnie wszystko.
Wojciech westchnął ciężko.
— Porozmawiajmy jutro. Jak dorośli.
Jadwiga spojrzała mu w oczy.
— Czy ty jesteś jeszcze moim mężem? Czy sługą swojej matki?
Nie odpowiedział.
Mieszkanie zamilkło. choćby barszcz ostygł.
Następnego ranka Jadwiga wstała wcześniej niż zwykle.
Słońce wpadało przez okno, jakby wiedziało, co się stanie.
Wojciech chrapał na kanapie w kuchni, jakby nic się nie wydarzyło.
Zalała kawę bez stukania filiżanką. Dziś była stalowa.
Dość. Nikomu więcej nie pozwoli odbierać sobie życia.
Helena wkroczyła w szlafroku, z siatką na włosach.
— No więc, pani lokator — szydziła — spokojnie spałaś w swoich prawnych metrach?
Jadwiga milczała, patrząc ostro.
— Myślałam, iż może nie rozumiesz, jak działa rodzina — ciągnęła teściowa, sięgając po jej filiżankę.
— W moich czasach żona stała przy mężu jak skała. Ty jesteś jak notariusz na cmentarzu.
— Ładna metafora — odparła Jadwiga, odbierając filiżankę. — Tylko ja jestem w małżeństwie. A może już nim była.
— Dramat — parsknęła Helena. — To już serial.
Wtedy wszedł Wojciech, drapiąc się po głowie.
— Mamo, zaczynasz znowu? — mruknął.
— A ty znowu milczysz? — zwróciła się do niego Jadwiga. — Wybierz. Teraz.
— Nie dramatyzuj — powiedział. — Damy radę jak dorośli.
— To zachowuj się jak dorosły. Kim jesteś? Mężem czy przedłużeniem matki?
Helena wstała, głos miała lodowaty.
— Synu, powiedz szczerze — czy ona jest ważniejsza niż twoja matka?
— Wychowałam cię, karmiłam, poślubiłam cię z nią. I tak to wygląda?
Wojciech stał jak osioł na rozdrożu.
Jadwiga podeszła bliżej.
— Wiesz, co boli najbardziej? Nie to, iż mnie nie bronisz.
— Ale iż bronisz ich i milczysz, jakbyś nie był częścią tego małżeństwa.
— Nie chciałem wojny — mruknął.
— To nie wojna, Wojtku. To ucieczka.
— Odchodzę. adekwatnie to ty już odszedłeś dawno temu.
Wzięła dokumenty ze stołu i kluczyki do auta.
Spakowała jedną walizkę, bez pośpiechu, bez łez.
Helena krzyczała coś o wdzięczności, o rodzinie, o honorze.
Wojciech stał w drzwiach, nieruchomy jak posąg.
Jadwiga minęła go bez słowa.
Drzwi zamknęły się cicho, ale ostatecznie.
Nie dostali ani grosza. Nie dostali też jej.
