Prezent od losu
Słuchaj, muszę Ci coś opowiedzieć. Paweł znowu wpadł wieczorem do swojej mamy. Dla niej to żadna niespodzianka, bo on już tak ma. Po rozwodzie mieszka sam, a jego syn Bartek został z byłą żoną.
Bartek na Ciebie czekał, chciał jechać na łyżwy. Zasnął niedawno, więc nie budź go. Idź, zrób sobie coś ciepłego do jedzenia i połóż się spać.
Paweł zjadł i poszedł do pokoju syna. Położył się obok niego, ale zasnąć nie mógł, jakoś wspominał swoją pierwszą żonę Agatę. Potem były jeszcze dwie, ale żadna nie była taka jak ona.
Agata o niej nigdy nie zapomniał. Znali się od przedszkola, bawili się razem, byli sąsiadami. W szkole chodzili do jednej klasy, potem choćby razem na studia. W sumie naturalną koleją rzeczy się pobrali. Ich rodziny się cieszyły, wręcz uważali ich za nierozłącznych.
Wszyscy się zachwycali tą parą. Mieszkali dobrze, w mieszkaniu, które Agata dostała po babci. Minęły lata, ale nad ich małżeństwem wisiało to, iż Agata nie mogła zajść w ciążę. Obydwoje zdrowi, wszystko było, tylko dzieci brakowało.
Lekarze radzili sanatorium nad morzem, zabiegi, kuracje, ale Paweł nie chciał się zgodzić.
Jeszcze by tego brakowało, żebyś mi wróciła z obcym dzieckiem, rzucał z przekąsem.
Paweł, Ty mi w ogóle nie ufasz? pytała ze łzami.
Rodzice proponowali adopcję z domu dziecka, ale Paweł nie chciał słyszeć o cudzym dziecku.
Ja chcę swoje i koniec.
Na dziesiątą rocznicę ślubu urządzili imprezę. Wszyscy czekali na Pawła, a jego nie było i nie było. Goście się rozeszli, a stół aż uginał się od jedzenia.
Paweł tej nocy nie wrócił do domu. Agata płakała, była sama, ale gdzieś w środku czuła, iż to się musiało tak skończyć. Ostatnio Paweł zmienił się bardzo. Rano oznajmił, iż spędził noc u kobiety z dwójką dzieci, która obiecała mu urodzić dziecko i oddać na wychowanie.
Paweł, jak mogłeś? Zdradziłeś mnie! Długo jeszcze byś mi takie numery robił? płakała Agata. Przynajmniej pomóż mi adoptować dziecko
No jeszcze czego! Żebyś potem miała prawo do mojego nazwiska i żądała alimentów?
Dla Agaty to było strasznie ciężkie. Być zostawioną, poczuć się niepotrzebną. Na szczęście miała rodzinę, przyjaciół, koleżanki z pracy. Marzyła o adopcji, ale samotnej kobiecie trudno cokolwiek załatwić.
Agata zamknęła za nim drzwi raz na zawsze. Dziesięć lat, dziesięć lat czekania, podtruwania się tabletkami, dojazdów do szpitali, ciszy. Paweł odszedł bez większych emocji.
Przepraszam, Aga. Już nie mam siły.
Pół roku później dowiedziała się, iż Paweł ma syna. Świat się nie zawalił, tylko jakby wyblakł, wywietrzał.
Przez rok żyła jak automat: praca, dom, bezsenność. Pewnego dnia, przeczekując deszcz w kawiarni, zobaczyła przy stoliku Marcina starego druha Pawła, duszę towarzystwa. Teraz przed nią siedział przygarbiony, trzymał pustą filiżankę.
Marcin, cześć! zaczęła, bo w ogóle jej nie zauważył.
Spojrzał na nią, uśmiechnął się z trudem.
Aga?! Co Ty tutaj?
Zaczęli rozmawiać i wylało się z nich wszystko.
Z Izą się rozstałem powiedział, ona zawsze tylko o kasie, a ja z biznesem poległem, spalił mi się warsztat, potem długi. Iza wyrzuciła mnie z mieszkania, bo już nie przynoszę pieniędzy. Rodziców już nie mam, nie miałem dokąd iść. Po prostu wszystko się sypnęło.
Chodź do mnie, zaproponowała, sama się sobie dziwiąc.
Nie z litości, po prostu z odruchu. Ktoś pojawił się w jej smutnym świecie, komu było jeszcze gorzej.
Może to niezręczne A Paweł?
Nie wiesz? Paweł mnie zostawił, nie mogłam mieć dziecka. Odszedł do tej, co urodziła mu syna
Marcin był w szoku.
Nie miałem pojęcia, nie widujemy się z Pawłem od lat. No proszę, taki los.
Tak, już się przyzwyczaiłam.
Marcin zamieszkał na kanapie. Na początku był cieniem, przepraszał za każdy kromek chleba. Powoli jednak wracał do życia. Naprawił cieknący kran, poskładał szafę, zrobił kolację. Okazał się troskliwy i spokojny. Dzięki niemu cisza w mieszkaniu Agaty stała się łagodna.
Rozmawiali codziennie wieczorem. Pomogła mu znaleźć pracę w swoim biurze. Tak krok po kroku zaczęli być razem. Aż w końcu się pobrali.
Raz natknęli się choćby na Izę, byłą żonę Marcina. Spojrzała na nich z ironią i powiedziała:
No, no, korzystaj póki możesz Może Tobie dziecko zrobi, mnie już niepotrzebny.
Oby, odpowiedziała Agata, dzięki za życzenia.
Przy Marcinie zaczęła znowu być szczęśliwa, ktoś o nią dbał, była komuś potrzebna. Po raz pierwszy od lat śmiała się szczerze, a nie z grzeczności. Znowu zaczęła żyć wspólne plany, kłótnie o filmy, poranna kawa w kuchni.
Aż przyszedł ten wieczór, kiedy Marcin nie wytrzymał:
Aga, a może byśmy zaadoptowali dziecko z domu dziecka?
Nie wierzyła własnym uszom, spojrzała na niego zdumiona.
Tak, Agatko, dobrze słyszysz. Zatkało Cię?
Ocknęła się.
Dla mnie to byłoby spełnienie marzeń. Chciałam z Tobą o tym porozmawiać od dawna, ale bałam się, iż nie będziesz chciał. Marcin, nie wiem jak Ci dziękować prawie płakała ze szczęścia.
Marcin był wyraźnie dumny, iż sprawił jej taką radość.
No to nie ma na co czekać! Jutro wszystko załatwimy.
Kocham Cię, śmiała się Agata, naprawdę czuła, iż los jej się odmienił.
Zebrali dokumenty do adopcji, czekali na decyzję, odwiedzali dom dziecka. Ale nagle Agata zauważyła, iż już od miesiąca żyje w zupełnie innym rytmie. Nic nie mówiła Marcinowi, tylko poszła do apteki. Test dwie wyraźne kreski. Jakby śmiały się do niej: No i masz, wreszcie Twoja kolej.
Nie mogła uwierzyć, już pędziła do Marcina.
Marcin, zobacz, wręczyła mu test, będziemy mieli dziecko.
Boże, naprawdę? Jutro idziemy do lekarza!
Lekarz potwierdził Agata była w ciąży.
To był prawdziwy cud po czternastu latach czekania! Marcin rozpieszczał Agatę, nie pozwalał dźwigać siatek, kupował jej smakołyki, poświęcał się dla niej całkowicie.
I przyszło największe szczęście. Urodziła się Zosia zdrowa, śliczna dziewczynka. Marcin płakał przy wypisie ze szpitala jak dziecko, trzymając córeczkę na rękach.
Wreszcie jesteśmy razem w domu. od dzisiaj zaczynamy naprawdę żyć. To nasz skarb.
Ich życie wypełniło się okrzykami, śmiechem, zapachem pudru i nieprzespanymi nocami, które pokonywali razem. Szczęście nie było idealne bywały sprzeczki, zmęczenie, kryzysy. Ale było prawdziwe i trwałe, jak stary dąb.
Latem spacerowali z wózkiem po parku. Zosia spała, oni uciekali się ręce, wybierając ścieżkę. Trafili na Pawła był sam, posmutniały, z piwem w ręku, trochę przygarbiony. Zatrzymali się na sekundę.
Cześć Paweł wydusił z siebie cicho.
Jego wzrok przesunął się po rozpromienionej Agacie, po Marcinie, po wózku.
Słyszałem iż Wam się układa.
Tak, odpowiedziała Agata spokojnie. Jest bardzo dobrze. A u Ciebie?
Machnął ręką, spojrzał gdzieś na bok.
Tak sobie Dwa razy jeszcze się żeniłem. Nie wyszło. Syn mieszka u mojej mamy, czasem ich odwiedzam. A sam cóż. Nie mam szczęścia.
Nie było w tym złości, tylko stara gorycz. Spojrzał na Marcina, jakby coś sobie przypomniał, wzruszył ramionami.
No nic, nie będę przeszkadzać. Trzymajcie się.
Odszedł, samotny, znikając w rozświetlonym parku.
Marcin objął Agatę.
Chodź, słońce. Zosia się zaraz obudzi, pójdziemy do domu.
Agata złapała za rączkę wózka i wrócili do swojego życia nieidealnego, ale prawdziwego, zbudowanego nie na marzeniach, ale na kawałkach pokruszonych złudzeń. I właśnie dlatego, ich dom jest taki mocny.
