– Dlaczego tu przyjechałaś? – mama uchyliła drzwi tylko na tyle, by zobaczyć, kto stoi przed nimi.
– I jak ja teraz ludziom w oczy spojrzę? Nie jesteś już moją córką.
– Tyle plotek przez ciebie było. Z ojcem pół roku nie mogliśmy do sklepu pójść.
– Po co wróciłaś? Powiedz mi, po co?
– Kto tam, Halino? – zawołał ktoś z głębi domu.
– Starsza córka przyjechała.
– Malwina?
Ojciec otworzył solidne drewniane drzwi tak szeroko, iż zabrzęczały zawiasy.
Patrzył na córkę od góry do dołu.
Malwinie zrobiło się nieswojo.
– Możesz iść gdzie chcesz, ja cię nie chcę widzieć. I jeszcze w tym stanie…
Malwina milczała, patrząc spod ciemnej grzywki z nadzieją.
Myślała, iż rodzice się zlitują i wpuszczą ją do środka.
Nie miała dokąd pójść.
Zwolnili ją z pracy, gdy zobaczyli, iż jest w ciąży.
Nie było jej stać na wynajmowany pokój, a właścicielki nie interesowały tłumaczenia.
Bez pieniędzy, bez dachu nad głową czuła się bezradna.
Zeszła z ganku, zatrzymała się, obejmując brzuch dłonią.
– Nie wzruszysz mnie – mama odwróciła wzrok.
Ojciec zatrzasnął drzwi.
Malwina zadrżała, powstrzymując łzy.
Dziecko w jej łonie wierciło się, czując jej zdenerwowanie.
Tak oto wróciła do rodzinnego domu.
Śnieg skrzypiał pod jej kozakami, jakby jej współczuł.
Zamknęła furtkę i spojrzała na okna kuchni, za którymi paliło się światło.
Zasłony były szczelnie zaciągnięte.
W małym wiejskim sklepiku było ciepło.
Malwina wślizgnęła się do środka, rozglądając się.
Nic się tu nie zmieniło od lat.
– Poproszę chleb – odliczyła monety.
– Oho, pojawiła się! – sprzedawczyni, pani Zofia, aż podniosła głos.
Malwina powtórzyła cicho:
– Chleb proszę.
– No, masz. Choć po prawdzie nie powinnam tak po ludzku. Ale obowiązek sprzedaż.
Do sklepu weszła młoda para, a pani Zofia zaczęła szeptać do sąsiadki, kiwając głową w stronę Malwiny.
Ona już nic nie słyszała, próbując gwałtownie wyjść.
Wyjeżdżając z wioski, zabrała tylko papiery i małą torbę.
Z tą samą torbą wróciła.
Na zewnątrz padał śnieg, wiatr ucichł.
Oparła się o ścianę za sklepem i odrywała kawałki świeżego chleba.
Pachniał domem, dzieciństwem, szczęściem.
– Malwina? – usłyszała głos tuż przed sobą.
Otworzyła oczy, zamarła.
Rozpoznała babcię Artura, w futrze i chustce.
– Co ty tu robisz, dziecko?
– Nie mam dokąd pójść. Rodzice mnie nie chcą.
– Tam, w mieście, nie odnalazłaś się?
Malwina wzruszyła ramionami.
– Chodź – babcia Maria nie pytała już o nic więcej.
Szła przed siebie, opierając się na lasce.
Malwina zebrała się w sobie i poszła za nią, myśląc tylko o tym, jak bardzo chce spać.
Pamiętała ten domek na końcu wsi, gdzie kiedyś z Arturem biegali na łąki, do ich schowanego miejsca.
– Babciu, dzień dobry, zajdę rano! – wołał zawsze przez ogrodzenie.
Teraz Malwinie zachciało się cofnąć czas, zrzucić wstyd, poczuć znów pocałunek Artura.
Nie wiedziała, czemu kolega z klasy, Michał, zwrócił na nią uwagę w dziewiątej klasie.
Nie była pięknością, była cicha, nie była prymuską.
Ale zabiegał o nią, nosił jej tornister, odprowadzał pod dom.
Zaczęli się spotykać, potem mówić o ślubie.
– Jak Michał wróci z wojska, wtedy porozmawiamy – zgodzili się rodzice.
Ale już robili zapasy na wesele.
Z Arturem spotkała się przypadkiem, podczas letniej burzy.
Wracała z miasta, gdzie dowiadywała się o studia.
Z przystanku szła polem, kilka kilometrów.
Grzmot uderzył tak mocno, iż zasłoniła głowę rękami.
Ściana deszczu pędziła przez pole, dzieląc je na „przed” i „po”.
Nagle poczuła czyjąś dłoń na ramieniu.
– Sygnał dawałem, a ty nic – krzyczał chłopak przez burzę. – Przestraszyłaś się?
Ściągnął bluzę, podał jej suchą kurtkę z bagażnika.
– Jestem z Wilczkowa, syn Kowalczyków. Artur – objął ją kurtką, usiadł blisko.
– Jak masz na imię?
– Malwina.
– Malwina, ładnie…
Rozmawiali, jakby znali się od lat.
Artur pracował na gospodarstwie z ojcem, matka zmarła, gdy był mały.
Odwiózł ją pod dom i uśmiechnął się na pożegnanie.
Ona odwzajemniła ten uśmiech.
Z Michałem nie czuła nic podobnego.
Matka zauważyła jej zamyślenie, ale nic nie powiedziała.
Malwina odtąd patrzyła na każdy samochód, czy to nie Artur.
– Rozstańmy się, Michał – powiedziała wreszcie.
– Dlaczego? – nie rozumiał.
– Idziesz do wojska, ja na studia. Zostańmy przyjaciółmi.
– Nie zgadzam się. Kto będzie na mnie czekał?
– Po co ci to, Michał?
– Od dziewiątej klasy czekałem, a ty!
Następnego dnia rodzice Michała przyszli do domu Malwiny, była straszna kłótnia.
Uciekła na podwórko, potem do lasu, aż wyszła na drogę.
– Malwina! – usłyszała głos Artura.
Podeszła do niego.
– Zobaczyłem cię z daleka, podwieźć?
– Nie. Z Michałem zerwałam. Myślę o tobie cały czas.
– Ja też, od tamtego dnia. Nie przychodziłem, bo myślałem, iż bierzesz z nim ślub.
– Nie będzie ślubu.
Pochylił się, pocałował ją delikatnie.
Stali długo w milczeniu, pewni, iż wszystko się ułoży.
– Co ty robisz, dziecko? Trzy lata się spotykałaś, a teraz kosza dałaś? – pytała matka w domu.
– Kocham innego. Naprawdę.
– Nauka i tyle, do egzaminów siedzisz w domu – uciął ojciec.
Malwina i Artur spotykali się potajemnie, w swoim miejscu, gdzie nikt ich nie widział.
Ktoś ich jednak zobaczył i powiedział Michałowi.
Doszło do bójki nad rzeką.
Artur, schodząc z pagórka, potknął się tuż przy skarpie.
Ojciec Artura, który podbiegł, zdążył tylko wrzasnąć i skoczyć do wody.
– Malwina, chodź nad rzekę! Michał z Arturem się pobili, Artur w wodzie! – krzyczała Kasia, machając ręką.
Malwina rzuciła konewkę i biegła.
– Pogotowie już jedzie – słychać było z daleka.
– Co tu zrobisz? Michał będzie miał kłopoty…
Gdy dobiegła, karetka już jechała do szpitala.
Nogi miała jak z waty, usiadła na trawie.
– I widzisz! Zakochała się i dobrze jej z tym? Teraz mojego zabiorą do więzienia! – krzyczała matka Michała.
– Nie, nie… – wyjąkała tylko Malwina.
W domu matka wpadła do jej pokoju.
– Coś ty zrobiła?! Jak mogłaś? Co to będzie?!
Malwina spakowała torbę, dokumenty, trochę pieniędzy i przez pola uciekła do miasta.
…Teraz, kiedy weszły z babcią do domku na końcu wioski, znów zaczął prószyć śnieg.
– Nogi mi doskwierają przed pogodą – babcia Maria usiadła na ławie, ściągając buty.
– Pomogę – zaproponowała Malwina.
– Nie trzeba. Jeszcze się rozleniwię. A ty kiedy rodzić masz?
– W lutym.
– Arturka dziecko? – spytała wprost babcia, patrząc jej w oczy.
– Tak.
– Na pewno?
– Nie wątpię.
– To dobrze. Pościel ci zaraz, jutro zobaczymy, co dalej.
Domek pachniał drożdżami i ciepłem, tak jak kiedyś, gdy Artur przynosił jej tu racuchy.
Malwina długo nie mogła zasnąć, aż wskoczył do niej kot i rozciągnął się przy brzuchu.
Obudził ją zapach drożdżowego ciasta.
– Z dżemem czy z kapustą chcesz pierożki?
– Z dżemem – odpowiedziała, trzymając się za brzuch.
– Artur nie mówił, jak się nazywasz. Maria jestem, babcia Marysia – zaśmiała się. – Widzę, zaraz rodzić ci przyjdzie.
– Skąd? Cztery tygodnie jeszcze mam.
– Dłużej dziewczę w tobie nie wytrzyma.
– Czemu dziewczę?
– Serce mi mówi…
Tydzień później, jak przewidziała babcia Maria, Malwinie zaczął się poród.
Rano trafiły do szpitala, w południe urodziła dziewczynkę.
– Dziękuję, Malwinko – powiedziała babcia, trzymając noworodka.
– Za co?
– Za prawdę. To córka Artura. Gdy się urodził, miał taki sam krótki paluszek…
Śnieg za oknem sypał cicho, a dom wreszcie pachniał spokojem.
